บทที่ 310 - เป็นเพราะเจิ้นไร้ความสามารถจริงๆ หรือที่ทำให้สิ้นชาติ?

บทที่ 310 - เป็นเพราะเจิ้นไร้ความสามารถจริงๆ หรือที่ทำให้สิ้นชาติ?

เมื่อเสียงของหานถงเฉินสิ้นสุดลง การโจมตีที่น่ากลัวนั้นก็มาถึง พร้อมด้วยพลังเทพที่ทำลายล้างโลก

ทว่า

เพียงชั่วพริบตา เมื่อหานถงเฉินค่อยๆ ยกนิ้วขึ้น พลังอันน่ากลัวนั้นก็ถูกหานถงเฉินต้านรับไว้อย่างเบามือ จากนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์สายหนึ่งก็เจาะทะลุพลังอันมหาศาลนั้น เพียงไม่กี่ลมหายใจ พลังที่เก้าคนของสำนักเทียนเสวียนรวบรวมมา ก็สลายไปอย่างสมบูรณ์

เห็นฉากนี้

เจ้าสำนักเทียนเสวียนที่ระเบิดพลังทั้งหมดออกมาจนใกล้ตาย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและบ้าคลั่ง

ทำไม

ขอบเขตสิบน่ากลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ

พวกเขาทั้งเก้าคน ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน รวบรวมพลังทั้งหมด กลับทำอะไรเขาไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ส่วนผู้ชมก็ตกใจไม่แพ้กัน นี่คือขอบเขตที่สิบหรือ

น่ากลัวจริงๆ

เดิมทีพวกเขาคิดว่า เผชิญหน้ากับการโจมตีระดับนี้ ต่อให้หานถงเฉินจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตสิบ ยังไงก็ต้องบาดเจ็บอยู่บ้าง ผลกลับกลายเป็นว่าเขาไร้รอยขีดข่วน ดีดนิ้วทำลายการโจมตีของเก้ายอดฝีมือสำนักเทียนเสวียน

ถึงตรงนี้

สำนักเทียนเสวียน สำนักที่แข็งแกร่งยืนหยัดมานับพันปี ก็ถึงคราวล่มสลายอย่างสมบูรณ์

ไม่สิ

จะบอกว่าล่มสลายอย่างสมบูรณ์ก็ไม่ได้ ที่เขาหลังยังมีเฉินมู่เซิงอยู่ เพียงแต่... เฉินมู่เซิงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เกรงว่าคงอยู่ไม่ถึงร้อยปีแล้วกระมัง

หลังจากศึกครั้งนี้

คนใต้บังคับบัญชาของหานถงเฉิน ต่างพากันยกย่องหานถงเฉินขึ้นเป็นฮ่องเต้ เล่นละครฉากสวมเสื้อคลุมเหลืองให้ (สถานการณ์บังคับให้เป็นฮ่องเต้) กันสดๆ ร้อนๆ

ราชวงศ์ปัจจุบันเน่าเฟะมานานแล้ว ฮ่องเต้ไร้คุณธรรม ประชาชนเดือดร้อน กองทัพธรรมลุกฮือไปทั่ว

แต่ว่า ราชสำนักยังมีรากฐานอยู่บ้าง อยากจะล้มล้างก็ไม่ง่ายนัก

แต่

เมื่อมีหานถงเฉิน ยอดฝีมือขอบเขตสิบ กองทัพธรรมทั่วหล้าต่างเข้ามาสวามิภักดิ์ สำนักต่างๆ ก็เข้ามาพึ่งพิง ยอดฝีมือขอบเขตสิบคนหนึ่ง ย่อมสามารถล้มล้างราชสำนักที่ไร้คุณธรรมได้แน่

หากไม่มีอะไรผิดพลาด นี่คือผลงานการสถาปนากษัตริย์ที่ไม่มีความเสี่ยงเลย ใครไม่เอาก็โง่แล้ว

ชั่วเวลาหนึ่ง

กองทัพของหานถงเฉินบุกตะลุยอย่างราบคาบ เพียงเวลาสั้นๆ หนึ่งปี กองทัพของหานถงเฉินก็มาถึงเมืองหลวง ปิดล้อมเมืองหลวงไว้จนน้ำซึมไม่เข้า แมลงวันบินไม่รอด

ขอเพียงเมืองหลวงแตก ราชวงศ์ทั้งหมดก็จะล่มสลายอย่างสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นหานถงเฉินก็จะเป็นฮ่องเต้ที่แท้จริงของใต้หล้า

วันนี้

ใช้เวลาสามชั่วยาม เมืองหลวงแตก กองทัพของหานถงเฉินบุกเข้าวังหลวง วังหลวงในตอนนี้ ว่างเปล่าไปนานแล้ว ต้นไม้ล้มลิงค่างก็แตกตื่นหนีหาย นี่เป็นเรื่องปกติที่สุด

เมื่อหานถงเฉินและคนใต้บังคับบัญชาเข้ามาในท้องพระโรง เห็นเพียงฮ่องเต้หลีหยางนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร สวมชุดคลุมมังกรเรียบร้อย สวมมงกุฎ ถือกระบี่โอรสสวรรค์ ฮ่องเต้หลีหยางในตอนนี้ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยังคงเหมือนวันวาน หรือกระทั่ง... มีบารมีฮ่องเต้ยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้หลีหยาง คนใต้บังคับบัญชาของหานถงเฉินจำนวนไม่น้อยต่างรู้สึกเกรงกลัวอยู่บ้าง นี่เป็นความเกรงกลัวต่ออำนาจราชศักดิ์และบารมีฮ่องเต้ที่มีมาแต่กำเนิด

เวลานี้

สายตาของฮ่องเต้หลีหยางประสานกับหานถงเฉิน

จากนั้น

เสียงของฮ่องเต้หลีหยางก็ดังขึ้น "หานถงเฉิน เจิ้นขอถามเจ้า เจิ้นโหดเหี้ยมจริงหรือ เจิ้นไร้ความสามารถจริงหรือ แผ่นดินนี้ล่มสลายเพราะเจิ้นจริงๆ หรือ"

สามคำถามรวด คนในที่นั้นจำนวนไม่น้อยต่างชะงักไปเล็กน้อย

หานถงเฉินตอบเรียบๆ "ท่านไม่ได้ไร้ความสามารถ การสิ้นชาติเกี่ยวข้องกับท่าน แต่... ไม่ใช่ความผิดของท่าน

จักรวรรดิเข้าสู่ยุคเสื่อมถอยมานานแล้ว ในราชสำนักมีแต่ปลวกคอยกัดกินสมคบคิดกัน หวังจะกุมอำนาจบริหาร

การผนวกที่ดิน ชาวบ้านไม่มีโอกาสรอดชีวิต แต่ขุนนางผู้มีอำนาจ ตระกูลใหญ่ กลับไม่สนใจเรื่องเหล่านี้

ภัยธรรมชาติเกิดต่อเนื่อง กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่กดทับจักรวรรดิ

ท่านอยากปฏิรูป แต่ราชสำนักที่สั่งสมปัญหามานานขนาดนี้ ไม่ใช่ท่านอยากแก้ก็แก้ได้ ถ้าไม่ปฏิรูป จักรวรรดิยังพอจะยื้อลมหายใจไปได้อีกหน่อย การปฏิรูปของท่านไปกระทบผลประโยชน์ของขุนนางมากเกินไป หรือกระทั่งผลประโยชน์ของสำนักต่างๆ

บวกกับ ชาวบ้านระดับล่างแบกรับภาระไม่ไหวแล้ว มีแต่ก่อกบฏถึงจะรอด

สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ใช่ท่านจะพลิกฟื้นได้แล้ว จำเป็นต้องล้มกระดานเริ่มใหม่ ราชวงศ์ในอดีตไม่มีราชวงศ์ใดรุ่งเรืองตลอดกาล ล้วนเป็นเช่นนี้ เป็นแค่ภัยจากน้ำมือมนุษย์เท่านั้น

แน่นอน อาจจะไม่ใช่แค่ภัยจากน้ำมือมนุษย์ก็ได้"

เมื่อเสียงจบลง

ฮ่องเต้หลีหยางหัวเราะลั่น หัวเราะอย่างเบิกบาน หัวเราะอย่างห้าวหาญ "คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคนที่รู้ใจเจิ้น กลับเป็นหัวหน้ากบฏที่ใหญ่ที่สุด ช่างเป็นเรื่องตลกของโลกมนุษย์ แต่ก็ดี เช่นนี้เจิ้นตายไปก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว"

หยุดไปครู่หนึ่ง

ฮ่องเต้หลีหยางเปลี่ยนเรื่องพูด "แต่ว่า... เจิ้นในฐานะฮ่องเต้หลีหยาง จะตายอย่างขี้ขลาดตาขาวไม่ได้เด็ดขาด เจิ้นจะใช้กระบี่ในมือ ตัดสินแพ้ชนะกับเจ้า

เจิ้นรู้ว่า เจ้าเป็นยอดฝีมือขอบเขตสิบ เจิ้นไม่ใช่คู่มือของเจ้า แต่ว่า... เจิ้นขอตายในการบุกตะลุย ดีกว่ายอมจำนนแต่โดยดี"

"ฝ่าบาทหลีหยางเช่นนี้ ถูกใจข้า มา สู้" หานถงเฉินพูดพลางชักกระบี่ออกจากฝัก

ในเวลาเดียวกัน

ฮ่องเต้หลีหยางค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร กระบี่ในมือก็ออกจากฝักเช่นกัน เสียงกระบี่กังวานไปทั่วท้องพระโรง

ทันใดนั้น

ร่างของฮ่องเต้หลีหยางวูบไหว พริบตาเดียวก็เข้ามาใกล้หานถงเฉิน เมื่อเสียงปะทะของกระบี่คู่ดังขึ้น ร่างของฮ่องเต้หลีหยางหน้าบัลลังก์มังกรเพิ่งจะสลายไป นั่นเป็นเพียงภาพติดตาที่เขาทิ้งไว้เท่านั้น เห็นได้ชัดว่าความเร็วของเขาเร็เพียงใด

ชั่วขณะหนึ่ง

ในที่นั้น นอกจากยอดฝีมือขอบเขตเก้าแล้ว คนอื่นแทบจะมองไม่ทันว่าทั้งสองคนออกกระบวนท่ากันอย่างไร

"คิดไม่ถึงเลยว่า ฮ่องเต้หลีหยางก็มีตบะขอบเขตเก้าด้วย แถม... ดูแล้ว ตบะของฮ่องเต้หลีหยางดูเหมือนจะเข้าใกล้ขอบเขตสิบแล้ว" มีคนอุทานด้วยความประหลาดใจในตอนนี้

ฮ่องเต้หลีหยางต้องดูแลราชกิจ เรื่องในราชสำนักเยอะแยะวุ่นวาย เขายังสามารถฝึกฝนจนถึงขอบเขตเก้าขั้นสุดยอดได้ นี่... นี่มันพรสวรรค์ระดับปีศาจขนาดไหนกัน

ถ้า... ถ้าเขาไม่ได้เป็นฮ่องเต้ แต่มุ่งมั่นฝึกตน ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตที่สิบไปแล้วก็ได้

น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ

ขณะนี้

หลังจากปะทะกันอีกกระบี่ หานถงเฉินและฮ่องเต้หลีหยางผละออกจากกัน ไม่ได้ลงมือต่อ

หานถงเฉินเอ่ยชม "พรสวรรค์ของท่านสูงมากจริงๆ ขอบเขตวิชากระบี่ก็ไปถึงระดับที่สูงมาก พรสวรรค์ของท่านดีกว่าข้ามาก น่าเสียดาย"

"ไม่มีอะไรน่าเสียดาย ทุกคนต่างมีเส้นทางของตัวเอง เจิ้นเดินบนเส้นทางของเจิ้น เจิ้นไม่เคยรู้สึกว่าลำบาก เพราะมันไม่มีประโยชน์ เดินต่อไปต่างหากคือของจริง" เสียงของฮ่องเต้หลีหยางดังขึ้น

ทันใดนั้น

เสียงเพิ่งจบ ฮ่องเต้หลีหยางเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง ความเร็วสูงลิบ พลังแข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก พร้อมกันนั้น ฮ่องเต้หลีหยางตะโกนก้อง "มา ตัดสินแพ้ชนะในกระบี่เดียว"

"ได้"

เสียงอบอุ่นของหานถงเฉินดังขึ้น

แสงสว่างวาบในชั่วพริบตา

ร่างของฮ่องเต้หลีหยางล้มลงตรงๆ พลังชีวิตถูกปราณกระบี่ที่ทำลายล้างกลืนกินไปจนหมด แต่ภายนอกไม่มีบาดแผลใดๆ นี่คือเกียรติที่หานถงเฉินมอบให้เขา

พูดตามตรง ถ้าให้ฮ่องเต้หลีหยางอยู่ขอบเขตเดียวกับเขา หานถงเฉินไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะ ในระดับเดียวกันสามารถเสมอเขาได้ เห็นได้ชัดถึงพรสวรรค์ของฮ่องเต้หลีหยาง

มองดูศพของฮ่องเต้หลีหยางแวบหนึ่ง เสียงของหานถงเฉินดังขึ้น

"ทหาร ถ่ายทอดเจตนาของเจิ้น จัดงานศพฮ่องเต้หลีหยางอย่างสมเกียรติ ตามราชประเพณีของฮ่องเต้"

"รับทราบ"

ครานี้ ราชวงศ์หลีหยางล่มสลายอย่างสมบูรณ์ หานถงเฉินกุมอำนาจใต้หล้า

หลังจากธรรมเนียมปฎิเสธสามครั้งยอมรับสามครั้ง (การแสดงท่าทีไม่อยากรับตำแหน่งแต่สุดท้ายก็รับ) หานถงเฉินกำหนดวันขึ้นครองราชย์

เจ็ดวันให้หลัง

หานถงเฉินจัดพิธีราชาภิเษก ขึ้นครองราชย์สถาปนาราชวงศ์อย่างเป็นทางการ

[จบแล้ว]