บทที่ 250 - หลู้ชวน: บทพูดนี้! ความคุ้นเคยที่น่ารังเกียจนี่มันอะไรกัน!

บทที่ 250 - หลู้ชวน: บทพูดนี้! ความคุ้นเคยที่น่ารังเกียจนี่มันอะไรกัน!

ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีเหลืองนวล (เสวียนหวง) หน้าตาราวหยก ดูเป็นเซียนผู้ทรงศีล

เมื่อเขาปรากฏตัวต่อหน้าหลู้ชวน ก็ประสานมือคารวะ "โลกเสวียนหวง, จ้าวเหวิน คารวะสหายเต๋า!"

มองดูคนตรงหน้า หลู้ชวนถามเรียบๆ "สหายเต๋ามาที่นี่มีจุดประสงค์อันใด?"

จ้าวเหวินรับคำว่า "การมาครั้งนี้ เพื่อผูกมิตรกับสหายเต๋า บัดนี้ทั่วสวรรค์โกลาหล ภัยมารไม่ดับ ภัยมนุษย์ไม่หยุด แต่ละโลกจับมือเป็นพันธมิตรเพื่อคืนความสงบสุขแก่สวรรค์ ต่อไปนี้ โลกเสวียนหวงและโลกหงฮวงควรเป็นพันธมิตรกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน!

โลกเสวียนหวงยกระดับเมื่อหมื่นปีก่อน ดีกว่าโลกหงฮวงในตอนนี้เล็กน้อย หากมีใครปรารถนาจะเข้าสู่โลกเสวียนหวงเพื่อหาประสบการณ์ ข้ายินดีนำทาง เข้าสู่โลกเสวียนหวง สำนักของข้ายินดีให้ความช่วยเหลือและความสะดวกสูงสุด ทรัพยากรจะให้ความสำคัญแก่คนของโลกหงฮวงก่อน"

สิ้นเสียง

หลู้ชวนพูดเรียบๆ "เงื่อนไขล่ะ?"

ในใต้หล้านี้มีของฟรีที่ไหน ให้ความสะดวกขนาดนี้ เพียงเพื่อเป็นพันธมิตร?

ในใต้หล้านี้ ไม่มีมิตรแท้ถาวร มีแต่ผลประโยชน์ถาวร

ระหว่างคนกับคน มันคือการแลกเปลี่ยนคุณค่า ต่อให้เป็นพี่น้องท้องเดียวกันก็เช่นกัน

"เป็นพันธมิตร ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน จะมีเงื่อนไขอะไร!" จ้าวเหวินตอบ

สิ้นเสียง

หลู้ชวนยิ้มบางๆ อย่างเย็นชา เอาคำพูดหลอกเด็กมาพูด เขาพูดออกมาได้ยังไง? ทำไม!? ข้าดูหลอกง่ายนักเหรอ?

จากนั้น หลู้ชวนไม่พูดมาก อาศัยกลิ่นอายของจ้าวเหวิน ระบุตำแหน่งโลกเสวียนหวงทันที จิตสัมผัสกวาดผ่านอย่างแนบเนียน หลู้ชวนก็รู้สถานการณ์ของโลกเสวียนหวงแล้ว

ดูจากตอนนี้ ในโลกเสวียนหวงกำลังจะมีมหันตภัย ภัยมารระเบิด ตอนนี้มาผูกมิตร ย่อมหวังว่าจะหาผู้ช่วยเพิ่ม เพื่อรับมือ

เช่นนี้

หลู้ชวนพูดเรียบๆ ว่า "ได้! หากมีใครอยากตามเจ้าไปโลกเสวียนหวงก็ไปเถอะ"

ความคิดที่โลกเสวียนหวงอยากผูกมิตรเขารู้แล้ว งั้นก็ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน ในโลกเสวียนหวงมีทรัพยากรไม่น้อย ต้องใช้ให้คุ้มค่า

"ขอบคุณสหายเต๋า!" จ้าวเหวินยินดีปรีดา

แม้โลกหงฮวงเพิ่งจะยกระดับ แต่ในโลกหงฮวงมีคนพรสวรรค์สูงมากมาย โลกเสวียนหวงตอนนั้นไม่มีจอมยุทธ์ระดับนี้ เห็นได้ชัดว่าศักยภาพของจอมยุทธ์ในโลกหงฮวงนั้นมหาศาล เพียงแค่ทุ่มเททรัพยากร ใช้เวลาไม่นาน ก็จะกลายเป็นยอดฝีมือในโลกเสวียนหวง ถึงเวลานั้นเมื่อภัยมา โลกเสวียนหวงก็จะมีความมั่นใจมากขึ้น

อีกอย่าง ที่สำคัญกว่าคือหลู้ชวน หากถึงตอนนั้นหลู้ชวนลงมือได้ก็ยิ่งดี เพราะบรรพชนในสำนักเคยกล่าวไว้ว่า ต่อให้เป็นเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลู้ชวน

หลังจากนั้น

หลู้ชวนแสดงธรรม สรรพชีวิตในหงฮวงตั้งใจฟัง

ชั่วขณะหนึ่ง

ฟ้าดินแปรเปลี่ยน ไอหมอกปราณม่วงปกคลุมทั่วโลกหงฮวง พลังวิญญาณหนาแน่นถึงขีดสุด กฎเกณฑ์ไหลเวียน มรรคาเบ่งบาน ธรรมที่แสดง เป็นบุญกุศลแก่ทั่วโลกหงฮวง

พริบตาเดียว

เจียวลั่ว (มังกรวารี) ลอกคราบเป็นมังกรแท้ ผู้มีสายเลือดหงส์สวรรค์ตื่นขึ้น ทะยานสู่เก้าสวรรค์กลายเป็นหงส์แท้

เผ่ามารกำเนิดผู้ยิ่งใหญ่ อานุภาพพุ่งทะยาน เลื่อนขั้นเป็นจอมมาร แสดงท่าทีต่อกรกับฟ้าดิน

เผ่ามนุษย์บรรลุธรรม บรรลุเซียนกลางวันแสกๆ อายุยืนยาว ท่องเที่ยวอิสระ

ขุนเขาฟังแล้วยิ่งตระหง่าน สายน้ำฟังแล้วยิ่งเชี่ยวกราก ดอกไม้ต้นหญ้าฟังแล้วมีชีวิตชีวา พลิ้วไหวขึ้นมา หมายจะเทียบรัศมีกับท้องนภา!

เวลาสั้นๆ ทั่วทั้งหงฮวงเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

เห็นฉากนี้ จ้าวเหวินใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาเองก็อยากฟังธรรม บำเพ็ญเพียรบ้าง แต่เขารู้ดีว่า ทันทีที่ฟังธรรม ก็จะเกิดกรรม ทันทีที่บรรลุ เขาก็จะไม่ใช่คนของสำนักเดิมอีก แต่ต้องเข้าสู่สำนักหลู้ชวน

ดังนั้น จ้าวเหวินจึงไม่ฟัง ต้องยอมรับว่า จิตใจของจ้าวเหวินมั่นคงมาก ธรรมอันสูงสุดอยู่ตรงหน้า กลับอดกลั้นไม่ไปทำความเข้าใจได้

ไม่นานนัก

เมื่อนิมิตแห่งโลกหงฮวงจางหาย การแสดงธรรมของหลู้ชวนหยุดลง สรรพชีวิตยังคงอยู่ในภวังค์แห่งการตรัสรู้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ สรรพชีวิตในหงฮวงตื่นจากการตรัสรู้ การฟังธรรมครั้งนี้ ได้ประโยชน์มหาศาล

เช่นนี้

หลู้ชวนออกจากโลกหงฮวง เหล่าลูกศิษย์ต่างก็ทยอยออกไปหาประสบการณ์ในสวรรค์

ตี้ซินไม่ได้รีบจากไป เขาอยากไปนะ แต่ขุนนางต้าซางไม่ยอม ตอนนี้องค์รัชทายาทยังเด็ก ยังต้องสั่งสอนให้ดี กษัตริย์เยาว์วัยประเทศชาติจะสั่นคลอน ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเหตุผลของหลู้ชวน สวรรค์ก็ดี สี่คาบสมุทรก็ช่าง หรือทั่วทั้งสี่ทวีป ล้วนรวมเข้ากับต้าซาง ทั้งหมดเป็นราษฎรต้าซาง

ดังนั้น พื้นที่ที่ต้องปกครองกว้างเกินไป เพราะความแตกต่างของแต่ละเผ่าพันธุ์ กฎเกณฑ์ วิธีการปกครอง ต้องพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

สรุปคือ ตอนนี้ตี้ซินมีเรื่องต้องจัดการเยอะเกินไป ขุนนางพวกนั้นยุ่งจนหัวหมุน จะยอมให้ตี้ซินจากไป แล้วสละราชสมบัติให้รัชทายาทได้ยังไง

และนอกจากตี้ซิน ก็ยังมีบางคนอยู่ที่โลกหงฮวง ยังไม่ได้จากไปชั่วคราว

การไปหาประสบการณ์ในสวรรค์เป็นเรื่องดี แต่ความแข็งแกร่งต้องเสริมอีกหน่อย ไม่อย่างนั้น ตัวเองตายเป็นเรื่องเล็ก เสียชื่อเสียงอาจารย์ เรื่องใหญ่แน่

……

ขณะนี้

ในความว่างเปล่าอันโกลาหล หลู้ชวนข้ามผ่านสวรรค์ด้วยพลังกายเนื้อล้วนๆ

ที่บอกว่าสามพันโลกใหญ่ คำว่าสามพันเป็นแค่คำเปรียบเปรย จริงๆ แล้วมีมากกว่าสามพัน

ขณะอยู่ในความว่างเปล่า หลู้ชวนรู้สึกได้ชัดเจนว่า เหนือโลกใบนี้ดูเหมือน... จะยังมีโลกอีกใบ เพียงแต่ไม่มีทางเชื่อมต่อ ไม่ใช่แค่ข้อจำกัดทางมิติ แต่ยังมีเหตุผลบางอย่างที่อธิบายยาก ต่อเรื่องนี้ หลู้ชวนไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ในขณะที่หลู้ชวนไม่มีจุดหมาย เสียงเครื่องจักรของระบบก็ดังขึ้น

ติ๊ง!

【ตรวจพบผู้ที่เหมาะสมจะเป็นศิษย์ จะไปรับศิษย์หรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของโฮสต์!】

สิ้นเสียงระบบ หลู้ชวนใช้จิตสัมผัสล็อคเป้าโลกใบหนึ่ง จากนั้น หลู้ชวนก็ไม่คิดมาก ยังไงก็ไม่มีจุดหมาย ในเมื่อมีคนเหมาะสมจะเป็นศิษย์ หลู้ชวนก็ต้องไปอยู่แล้ว

จากนั้น

ร่างของหลู้ชวนวูบไหว เข้าสู่โลกสุ่ยอวิ๋น (เมฆานที) โลกใบนี้ กว้างใหญ่กว่าโลกหงฮวงมาก ดูเหมือนยกระดับมาหลายหมื่นปีแล้ว ยอดฝีมือในโลกมีไม่น้อย

ทวีปหยวน,

ตระกูลเย่,

ร่างของหลู้ชวนซ่อนอยู่ในความว่างเปล่า มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลเงียบๆ

"ตี้อู่ชิงโหรว ความอัปยศในการถอนหมั้นวันนี้ วันหน้าจะต้องคืนสนองเป็นเท่าทวีคูณ!"

"สามสิบปีธาราบูรพา สามสิบปีธาราประจิม อย่าได้ดูแคลนหนุ่มยากไร้!"

"......"

"สัญญาตกลงสามปี!"

สิ้นคำพูดนี้

ฝูงชนฮือฮา ตัวประกอบ ก, ข, ค, ง ต่างพูดจาเยาะเย้ยถากถาง เช่นนี้ถึงจะทำให้ตัวเอกตบหน้าโชว์เทพได้สะใจยิ่งขึ้น

เสียงของตี้อู่ชิงโหรวก็ดังขึ้น "ได้ ข้าจะรอเจ้า จะคอยดูว่าเจ้าจะชนะข้าได้อย่างไร!"

หลู้ชวน: ？！

เชี่ย!

บทพูดนี้... ความรู้สึกที่คุ้นเคยนี่มันอะไรกัน!

เปิดฉากมาโดนถอนหมั้น ในแหวนน่าจะมีคุณปู่ นี่มันพล็อตตัวเอกชัดๆ!

จึ๊!

แหวนมีแล้ว ข้างใน... หืม?!

ในแหวนของหมอนี่มีดวงวิญญาณอยู่จริงๆ เพียงแต่ดวงวิญญาณนี้สลายไปแล้ว

นิ้วทองคำ (สูตรโกง) หายไปแล้ว?!

พล็อตตัวเอกแบบนี้มันไม่มีแล้วเหรอ? โชคดีที่มีข้า เจ้าหนูนนี่ยังถือว่าใช้ได้ พวกคนเหล่านี้ ก็รอตาบอดกันได้เลย รอโดนตบหน้าได้เลย

พอคิดแบบนี้ จู่ๆ ก็ตั้งตารอฉากตบหน้า ความฟินมันมาแล้ว พุ่งเข้าใส่หน้าเลย

[จบแล้ว]