บทที่ 200 - หลู้ชวน: ว่าด้วยวิธีทำให้คนรู้สึกผิดแบบสุดขั้ว!

บทที่ 200 - หลู้ชวน: ว่าด้วยวิธีทำให้คนรู้สึกผิดแบบสุดขั้ว!

ครู่ต่อมา

ปรมาจารย์หงจวินหลังจากระดมความคิดอย่างหนัก ก็เลือกที่จะขยายผนังมิติอีกครั้ง

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยตอนนี้ก็สายเกินไป

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ คือทำให้มหาชะตาการแต่งตั้งเทพเสร็จสมบูรณ์ เพราะในสำนักเจี๋ยสาขา ยังมียอดฝีมือระดับสูงสุด และยังมีเจ้าสำนักสาขาที่ลึกลับผู้นั้นอีก

หากทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน ผลสุดท้ายน่าจะเป็นการบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่าย หากเป็นเช่นนั้นย่อมดีที่สุด หรือต่อให้ผลสุดท้ายไม่ใช่เจ็บทั้งคู่ ตัวเขาก็ยังมีช่องว่างให้จัดการ ตอนนี้ไม่มีทางถอยแล้ว มีแต่ต้องเดินหน้าให้สุดทาง

"ได้!"

เมื่อได้รับคำตอบจากปรมาจารย์หงจวิน ลิ่วอันอ๋องยิ้มบางๆ ประสานมือคารวะ "ท่านเต้าจู่ปรีชายิ่ง!"

สำหรับการตอบตกลงของหงจวิน ลิ่วอันอ๋องย่อมไม่แปลกใจแม้แต่น้อย

นี่เป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว มาถึงจุดนี้ การที่ปรมาจารย์หงจวินจะตอบตกลงล้วนอยู่ในความคาดหมาย

มองดูท่าทางได้ใจของลิ่วอันอ๋อง จิตสังหารในใจปรมาจารย์หงจวินก็พวยพุ่ง...

......

ในขณะนี้

เมืองเฉาเกอ

หลู้ชวนรู้สึกเซ็งเป็ด ตานี้ไม่ได้โชว์เท่ ก็เลยไม่สบอารมณ์

ช่วยไม่ได้ ลูกศิษย์เก่งเกิน เขาจะทำอะไรได้!? ได้แต่รอโอกาสหน้า

"คุณชาย เล่านิทานต่อได้ไหมเจ้าคะ?" หนี่วาพูดเสียงอ้อนๆ แถมสีหน้ายัง... อืม! บรรยายไม่ถูก เอาเป็นว่าสีหน้านั้นสื่อความหมายว่า ขอแค่หลู้ชวนเล่านิทาน จะขออะไรนางก็ยอมให้ได้หมด

หลู้ชวน: "......"

นั่นไง คนเราจะเก่งเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นบททดสอบชีวิตมันเยอะจริงๆ

"ขี้เกียจเล่า!" หลู้ชวนตอบอย่างเกียจคร้าน

เขาคือคนที่ทนทานต่อบททดสอบได้อย่างแน่นอน เป็นแบบอย่างของสุภาพบุรุษตัวจริง

จากนั้น

หนี่วา เสี่ยวชิง เสี่ยวไป๋ และต้าเป่า ก็เริ่มออดอ้อน พวกนางรู้ดีว่าหลู้ชวนแพ้ทางไม้นี้

ครู่ต่อมา

"ก็ได้ๆ เล่าอะไรให้ฟังสักหน่อยแล้วกัน!" หลู้ชวนกล่าวช้าๆ

ไม่ใช่ว่าหลู้ชวนทนบททดสอบไม่ไหวหรอกนะ หลักๆ คือพวกนางเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญ เล่าอะไรมั่วๆ กล่อมๆ ไปหน่อยก็จบเรื่อง

ได้ยินดังนั้น

หนี่วาและคนอื่นๆ ย่อมดีใจ รีบเตรียมตัวตั้งใจฟัง

หากเกิดดวงตาเห็นธรรม ตบะของพวกนางก็จะยกระดับขึ้นอีกขั้น!

เจิ้นหยวนจื่อ: "!?"

ไม่มีใครคิดจะเรียกข้าหน่อยจริงๆ เหรอ?!

ที่แท้... ข้าก็เป็นคนนอกสินะ? ท่านอาจารย์ ข้าเป็นศิษย์ท่านนะ!

ฮือออ~!

ชาติหน้าข้าจะเกิดเป็นสาวงาม... เดี๋ยวนะ จริงๆ ชาตินี้ก็ยังทัน ขอแค่อาจารย์ต้องการ เขาก็จัดให้ได้

แถมรับรองว่าจะเชื่อฟัง ให้ทำอะไรก็ทำ!

หลู้ชวน: "......"

ขอบใจนะ! แต่ไม่ต้อง!

นี่เจ้ากะจะเอาให้ข้าขย้อนของเก่าออกมาตายเลยรึไง!? ลูกศิษย์คนนี้เลี้ยงไม่ได้ มีกระดูกงู (กบฏ)!

เวลานี้

หลู้ชวนถามเรียบๆ "ว่าด้วยเรื่อง ทำอย่างไรให้คนคนหนึ่งรู้สึกผิด และในขณะเดียวกันก็ลดปัญหาให้ตัวเองไปได้เยอะ!

ยกตัวอย่าง ถ้ามีปัญหากระทบกระทั่งเล็กน้อยกับใครสักคน แล้วเขาบ่นไม่หยุด ถ้าไม่จำเป็นต้องฆ่าเขา ก็สามารถเออออไปตามคำพูดเขา แล้วแต่งเรื่องชีวิตรันทดขึ้นมาสักเรื่อง เช่น เขาว่าเจ้าตาบอด หรือว่าเจ้าหูหนวก ก็แกล้งตาบอด แกล้งหูหนวกไปซะเลย

เข้าใจไหม?!"

หนี่วาและเสี่ยวชิง เสี่ยวไป๋ ต้าเป่า: "......"

นี่คือ... การโจมตีที่จิตใจ?

"กฎข้อหนึ่ง เรื่องหนึ่งเมื่อเจอเรื่องที่ใหญ่กว่า ก็จะกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว!" หลู้ชวนกล่าวเรียบๆ ต่อ

มองดูสีหน้าของหนี่วาและคนอื่นๆ หลู้ชวนก็แกล้งหลับพักสายตาต่อ การพักผ่อนคือหัวใจสำคัญของชีวิต

ถ้าหัวข้อนี้เอาไปคุยกับชาวเน็ตในยุคของเขา บรรยากาศต้องครึกครื้นแน่นอน

ตัวอย่างเช่น:

『เพื่อนนักเรียนสูบบุหรี่ที่ระเบียงชั้นหก ถูกครูฝ่ายปกครองและครูประจำชั้นจับได้ พอถามว่าทำไมถึงสูบ เขาบอกว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว จากนั้น... ครูฝ่ายปกครองและครูประจำชั้นก็ช่วยกันกล่อมอยู่หลายชั่วโมง』

『มีครั้งหนึ่งสั่งเดลิเวอรี่ที่โรงพยาบาล ไรเดอร์น่าจะรีบ โทรมาบอกให้ลงไปรับเอง ข้าบอกว่าไม่สะดวก เขายังสงสัยแถมน้ำเสียงไม่ค่อยดี เหมือนจะรำคาญ สุดท้ายพอขึ้นมาส่งเห็นข้าติดเครื่องวัดคลื่นหัวใจ 24 ชั่วโมง ขยับตัวไม่ได้ เขาก็เงียบกริบ ช่วยปรับโต๊ะข้างเตียงขึ้น วางอาหารให้อย่างดี』

ไรเดอร์ตอนกลางวัน: "......"

ตอนกลางคืน: "ข้านี่มันสมควรตายจริงๆ!"

ตัวอย่างอีกอัน:

『เมื่อก่อนไม่รู้จักบัตรคนพิการ ตอนเข้าแถวที่โรงพยาบาล มีคนถือบัตรคนพิการมาแซงคิว ข้าตะคอกใส่เขา ผ่านมาเกือบสองปีแล้วข้ายังจำสายตาทำตัวไม่ถูกของเขาได้ ข้าผิดไปแล้วจริงๆ!』

『เมื่อก่อนข้าไปตัดผม ช่างตัดผมคะยั้นคะยอให้ดัดผม ข้าเลยรำคาญบอกไปว่า อาทิตย์หน้าก็ต้องทำคีโมแล้ว ดัดไปก็ไร้ประโยชน์ จากนั้นช่างคนนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกเลย ตัดผมให้เงียบๆ ไม่พูดสักคำ!』

คืนนั้นถ้านอนหลับลง ก็ถือว่าไร้หัวใจแล้ว!

"......"

เมื่อหนี่วาและคนอื่นๆ ได้สติ มองดูคุณชาย (เจ้านาย) ที่แกล้งหลับ เดิมทีอยากให้คุณชายเล่านิทานต่อ โดยเฉพาะหนี่วาอยากให้คุณชายเล่าเรื่องเทพคชสารสยบโลกันตร์ แต่ดูทรงแล้ว ตื้อต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์

สู้ปรนนิบัติคุณชาย (เจ้านาย) ดีๆ ดีกว่า!

ยังไงซะ... วันพระไม่ได้มีหนเดียว~!

......

ในขณะเดียวกัน

ภายในวังจื่อเซียว

หลังจากหลอมรวมกับมารฟ้าที่แข็งแกร่งกว่าเดิม เฮ่าเทียนสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลในร่างกาย มุมปากยกยิ้มจนแทบจะตั้งฉากเก้าสิบองศา

เอาล่ะ!

นี่คือการกำเนิดของราชามังกรปากเบี้ยวอีกคน!

ทันใดนั้น

ร่างของเฮ่าเทียนวูบไหว ปรากฏตัวขึ้นในตำหนักมืดมิดแห่งหนึ่งในทันที

เมื่อมองเข้าไป

เห็นเพียงกลางตำหนัก หรูฮวาถูกโซ่ตรวนหลายเส้นแทงทะลุร่าง ร่างกายผ่ายผอมลงมาก ไม่ใช่ "เด็กน้อย" หนักห้าร้อยชั่งคนเดิมอีกแล้ว!

ตกอยู่ในมือเฮ่าเทียน ย่อมต้องถูกทรมานไม่หยุดหย่อน เอาความทุกข์ทรมานที่เคยได้รับคืนไปทั้งหมด

เมื่อเห็นเฮ่าเทียนมาถึง หรูฮวารีบพูดว่า "พี่เทียน อย่า... อย่าทรมานข้าอีกเลย ลูกของเราจะไม่อยู่แล้ว! ข้าขอร้องล่ะ!"

"หุบปาก! พี่เทียนใช่คำที่เจ้าจะเรียกได้รึ!" เฮ่าเทียนตวาดลั่น พร้อมตบหน้าหรูฮวาฉาดใหญ่

จากนั้น เสียงเย็นชาของเฮ่าเทียนก็ดังขึ้น "ลูก! หึ! เจ้าคู่ควรจะมีลูกกับเราด้วยรึ?! วันนี้ไอ้มารหัวขนนี่ต้องตาย! เราจะให้เจ้าดูมันตายไปทีละนิด!"

ว่าแล้ว

เฮ่าเทียนสะบัดมือ ดึงเด็กในท้องหรูฮวาออกมา ตอนนี้เด็กเป็นตัวเป็นตนแล้ว และเฮ่าเทียนก็รอเวลานี้แหละ เวลาที่จะให้หรูฮวาเห็นกับตาว่าไอ้มารหัวขนนี่ตายยังไง

เมื่อเห็นดังนั้น

หรูฮวาร้องอย่างบ้าคลั่ง "ไม่! เทียน... เทียนตี้ (จักรพรรดิสวรรค์) อย่า ข้าตายก็ได้ ขอร้องล่ะไว้ชีวิตลูกเถอะ! เขา... เขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านนะ! เทียน..."

ไม่รอให้หรูฮวาพูดจบ เด็กน้อยที่ถูกจับอยู่ในฝ่ามือ ก็ถูกสังหารทันที ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ

"ไม่!"

วินาทีนี้ น้ำตาของหรูฮวาไหลพราก ตอนนี้นางเสียใจกับการกระทำในอดีตอย่างที่สุด สายไปเสียแล้ว!

มองดูหรูฮวาที่อารมณ์พลุ่งพล่านและกำลังจะสลบ เฮ่าเทียนรีบลงมือทำให้นางตื่นตัวอย่างถึงที่สุด จะให้สลบไปได้ยังไง ถ้าสลบไปก็สบายไปสิ?

"เป็นไง?! เจ็บปวดมากสินะ?! หึ! จุดจบในวันนี้ เป็นเจ้าหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น วางใจเถอะ เจ้าเองก็ได้เวลาเดินทางแล้ว เราไม่มีเวลามาเสียกับเจ้า เราจะส่งเจ้าไปลงนรก แต่ว่า ก็จะไม่ให้เจ้าตายสบายๆ หรอกนะ ทนหน่อย แป๊บเดียวก็เสร็จ!" เฮ่าเทียนกล่าวอย่างอำมหิต

[จบแล้ว]