บทที่ 46 - นาจา: ยังไม่รีบขอบคุณข้าอีก?

บทที่ 46 - นาจา: ยังไม่รีบขอบคุณข้าอีก?

ด่านเฉินถัง

ภายนอกสำนักของนาจา ชาวบ้านด่านเฉินถังจำนวนมากกำลังส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่หยุดหย่อน

"ทำไมสอนวิชาเซียนถึงกีดกันพวกเราอยู่ข้างนอกไหนบอกว่าสอนโดยไม่แบ่งชนชั้นไง?"

"เขาบอกว่าพวกเราไร้วาสนา!"

"มีวาสนาหรือไม่มีวาสนาก็อยู่ที่ปากเขาพูดไม่ใช่หรือไง? เขาตั้งใจกีดกันพวกเราชัดๆ ตั้งใจไม่สอนวิชาเซียนให้เรา!"

"เขาเกิดที่ด่านเฉินถัง สำนักก็ตั้งอยู่ที่ด่านเฉินถัง ตอนเด็กๆ เขายังมาวิ่งซนในร้านข้าบ่อยๆ เลย!"

"ตอนนี้พอได้ดีมีวิชา ก็ไม่เห็นหัวพวกเราที่เป็นพี่ป้าน้าอาแล้ว!"

"..."

ในตอนนั้นเอง

เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน

"ท่านแม่ทัพหลี่มาแล้ว! ท่านแม่ทัพหลี่มา!"

สิ้นเสียง

สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่หลี่จิ้ง แล้วกรูกันเข้าไปหาทันที

"ท่านแม่ทัพหลี่ ตอนนี้นาจาได้ดีมีวิชา เปิดสำนักถ่ายทอดวิชาเซียน ขนาดหนูตัวหนึ่งยังเข้าไปได้ แต่กลับกีดกันพวกเราที่เป็นคนบ้านเดียวกัน มันหมายความว่ายังไง?"

"ท่านแม่ทัพหลี่ ตอนนั้นข้าก็ดีกับเขาไม่น้อย ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้?"

"ไหนบอกว่าสอนโดยไม่แบ่งชนชั้น ทำไมพวกข้าถึงเข้าไปฟังธรรมไม่ได้!"

...

ชาวบ้านต่างแย่งกันพูดทำเอาหลี่จิ้งปวดหัวตึบ รีบยกมือห้ามทัพให้ทุกคนเงียบเสียงลงก่อน

เมื่อหลี่จิ้งออกหน้า เสียงอื้ออึงก็ค่อยๆ สงบลง

เวลานั้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินฝ่าวงล้อมเข้ามาหาหลี่จิ้ง ดูรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดคลุมสีเหลือง หน้าตาดูบวมๆ ตาชั้นเดียว ดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร

"ท่านแม่ทัพหลี่ รบกวนท่านช่วยถามคุณชายสามหน่อยเถอะว่าพวกเราไร้วาสนาจริงๆ หรือคุณชายสามไม่อยากสอนพวกเรากันแน่ ถ้าไม่อยากสอน ทำไมคุณชายสามถึงป่าวประกาศว่าสอนโดยไม่แบ่งชนชั้นล่ะ?"

"ท่านแม่ทัพหลี่ประจำการที่ด่านเฉินถังมาหลายปี ชาวด่านเฉินถังทุกคนต่างเคารพรักท่านแม่ทัพ

ปีนั้น ในกองทัพขาดเสบียง เสบียงจากราชสำนักยังมาไม่ถึง ชาวบ้านด่านเฉินถังก็ไม่ได้นิ่งดูดาย!"

พอพูดเปิดประเด็นแบบนี้

ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็รีบผสมโรง ขุดเอาความดีความชอบเก่าๆ แม้แต่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่าขี้เล็บก็ยังขุดเอามาพูดทวงบุญคุณ

หลี่จิ้งรีบพูด "ทุกคนก็รู้ดี ข้า... ข้าจะพยายามคุยให้ก็แล้วกัน!"

ชายหนุ่มคนเดิมรีบสวนขึ้นมา "ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านเป็นพ่อ เขาเป็นลูก คำพูดของท่านเขาต้องฟังอยู่แล้ว ถ้าไม่ฟังก็ถือว่าอกตัญญู ไม่มีพ่อมีแม่!"

สีหน้าหลี่จิ้งดูไม่ค่อยดีนัก แต่โดนชาวบ้านกดดันขนาดนี้ ก็ไม่มีทางเลือก

หน้าสำนักนาจา

หลี่จิ้งตะโกนเสียงดัง "ไอ้ลูกทรพี! เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าต้องให้คำตอบกับชาวบ้านด่านเฉินถัง!"

สิ้นเสียงตะโกน

เสียงเย็นชาของนาจาก็ดังสวนกลับมา "เจ้ามีสิทธิ์เรียกข้าแบบนี้ด้วยเหรอ? หือ?! อย่ามาเห่าหอนแถวนี้! กลับจวนแม่ทัพของเจ้าไปซะ!"

ได้ยินแบบนั้น

หลี่จิ้งก็หน้าชาไปเลย "เจ้า...!"

ยังพูดไม่ทันจบ

ร่างของนาจาก็ปรากฏขึ้น มองดูฝูงคนที่ล้อมอยู่หน้าสำนัก นาจาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "พวกเจ้ายังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ เรื่องที่พวกเจ้าทำกับข้าในอดีต ข้ายังจำได้ดีนะ!"

"ที่ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าทิ้ง ก็เพราะเห็นว่าพวกเจ้าเป็นแค่มดปลวก ไม่อย่างนั้นวันนี้ พวกเจ้าจะมีชีวิตมายืนเสนอหน้าตรงนี้เหรอ! อย่าได้คืบจะเอาศอก!"

สิ้นเสียง

ชาวบ้านต่างใจหายวาบ เริ่มถอดใจอยากจะถอย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้

วิชาเซียนเชียวนะ ใครจะยอมปล่อยผ่านง่ายๆ โอกาสที่จะได้ฝึกวิชาเซียน ได้เป็นอมตะอยู่ตรงหน้าแล้ว

ชายหนุ่มคนเดิมพูดขึ้น "เรื่องในอดีตก็ผ่านไปแล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์!"

"ตอนคุณชายสามตั้งสำนัก เคยบอกไว้ว่าสอนโดยไม่แบ่งชนชั้น นี่เป็นหลักธรรมของสำนักเจี๋ย แต่ดูเหมือนตอนนี้ คุณชายสามจะไม่ได้ทำตามหลักธรรมของสำนักเจี๋ยนะ"

"และในอดีต พวกเราก็ทำไปเพื่อความหวังดีต่อคุณชายสาม การทำตัวโดดเด่นเกินไปไม่ใช่เรื่องดี ที่พวกเราทำแบบนั้น ก็เพื่อไม่อยากให้คุณชายสามเดินทางผิด และเพื่อฝึกฝนจิตใจ ทั้งหมดก็เพื่อตัวคุณชายสามเองทั้งนั้น ถ้าไม่มีเรื่องราวในวันนั้น จะมีความรุ่งโรจน์ในวันนี้หรือ?"

ได้ยินคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

แววตาของนาจาฉายประกายอำมหิต ยิ้มเยาะ "พูดแบบนี้ ข้ายังต้องขอบคุณพวกเจ้าด้วยสินะ!"

"ขอบคุณไม่ต้องหรอก คุณชายสามเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อน ปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม พวกเราก็ขอบคุณคุณชายสามมากแล้ว!" ชายหนุ่มยังคงพูดต่อ

นาจาเอ่ยเสียงเรียบ "จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่า เจ้าเป็นคนมีแววรุ่งนะ อนาคตต้องไปได้ไกลแน่!"

พอได้ยินแบบนี้ ชายหนุ่มก็ดีใจเนื้อเต้น ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็พลอยดีใจไปด้วย

วิชาเซียน!

อมตะ!

กำลังกวักมือเรียกพวกเขาอยู่!

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดอะไร เสียงของนาจาก็ดังต่อ "แต่ทว่า ก่อนจะรุ่งโรจน์ ก็ต้องผ่านความทุกข์ทรมานเสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะทะยานขึ้นฟ้าได้ยังไง!"

พอได้ยินประโยคนี้ ชายหนุ่มรู้สึกทะแม่งๆ รีบจะถอยหนี แต่ก็สายไปแล้ว

แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างเขาไว้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด เสียงดัง ตุ้บ เขาทรุดฮวบลงกับพื้น เข่ากระแทกพื้นจนแตกละเอียด

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มดังลั่น พร้อมกันนั้นแขนของเขาก็ถูกบดขยี้จนแหลกเหลว

คนทั่วไปเจอความเจ็บปวดขนาดนี้คงสลบไปแล้ว แต่นาจากลับทำให้สมองเขาตื่นตัว ไม่ยอมให้สลบ

เห็นภาพสยดสยองนี้

ชาวบ้านต่างตกใจ ผงะถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

แต่ก็ยังมีพวกไม่กลัวตายตะโกนขึ้นมา "นาจา! เจ้าโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้ ต่างอะไรกับปีศาจ!?"

เสียงดัง ตุ้บ

คนปากดีคนนั้นก็มีจุดจบเดียวกับชายหนุ่ม เข่าแตก แขนเละ

เสียงเย็นยะเยือกของนาจาดังขึ้น "ข้าจำเจ้าได้ ปีนั้น เจ้าตะโกนด่าข้าว่าปีศาจเสียงดังที่สุด แถมยังเอาของขว้างปาใส่ข้าด้วย ใช่ไหม!?"

บัญชีแค้นเก่าๆ นาจาจำได้แม่นทุกเม็ด ที่ปล่อยให้มีชีวิตมาถึงตอนนี้ ก็เพราะขี้เกียจฆ่ามดปลวก แต่ถ้าวันไหนอารมณ์ไม่ดี ก็ฆ่าทิ้งเล่นๆ สักสองสามตัวแก้เบื่อ

"ท่านแม่ทัพหลี่ นาจาทำขนาดนี้ ท่านไม่คิดจะจัดการหน่อยเหรอ?"

"ใช่ๆ!"

ในฝูงชน มีเสียงเรียกร้องให้หลี่จิ้งจัดการนาจา

วินาทีนี้

หลี่จิ้งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก จัดการนาจา? เขาจะไปมีปัญญาจัดการได้ยังไง!

เวลานี้

นาจาปลดปล่อยแรงกดดันออกมาเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ชาวบ้านหน้าสำนักไม่กล้าส่งเสียง หายใจแทบไม่ออก

"ถ้าพวกเจ้าอยากตาย ก็บอกมา ข้าจะสงเคราะห์ให้!" นาจาเสียงเย็น

ทุกคนเงียบกริบเหมือนจั๊กจั่นหน้าหนาว!

นาจาโบกมือเบาๆ ระงับความเจ็บปวดของชายหนุ่มไว้ชั่วคราว แล้วมองหน้าชายหนุ่ม เอ่ยเสียงเรียบ "เร็วเข้า ขอบคุณข้าสิ! ถ้าไม่มีข้า เจ้าจะรุ่งโรจน์ได้ยังไง?!"

ชายหนุ่มละล่ำละลัก "อย่า... อย่าฆ่า อย่า..."

นาจาเสียงแข็ง "ขอบคุณ! ขอบ..."

ยังพูดไม่ทันจบ นาจาก็ตบเปรี้ยงเดียว ชายหนุ่มตายคาที่ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ขอบคุณได้ไม่จริงใจเลย!"

ชาวบ้าน : ⊙﹏⊙!

ปีศาจ!

ปีศาจชัดๆ!

เห็นฉากนี้

หลี่จิ้งโกรธจัด ชักกระบี่ออกมา ตวาดลั่น "ไอ้ลูกทรพี เจ้า...!"

ยังพูดไม่ทันจบ ก็สบตากับสายตาเย็นชาของนาจา

"บุญคุณที่ทำให้เกิด ข้าชดใช้ไปหมดแล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ เหรอ?! เรื่องกฎแห่งกรรมบ้าบออะไรนั่น เจ้าคิดว่าข้าจะสนหรือ?!"

"ถ้าข้าอยากทำ ต่อให้เป็นฟ้าดิน ก็ทำอะไรข้าไม่ได้!"

"แล้วพวกเจ้า ถ้าอยากตาย ก็บอกมาคำเดียว ข้าจัดให้!"

[จบแล้ว]