บทที่ 44 - ต่อให้มีหมื่นวิชา ข้าจักทำลายด้วยหมัดเดียว!
บทที่ 44 - ต่อให้มีหมื่นวิชา ข้าจักทำลายด้วยหมัดเดียว!
บทที่ 44 - ต่อให้มีหมื่นวิชา ข้าจักทำลายด้วยหมัดเดียว!
เหล่าอริยะ : ???
เหล่าเทพ : ⊙⊙?!
ขุ่นพระ!
คนของสำนักสาขาเจี๋ย พวกโหดๆ ก็เห็นมาเยอะแล้ว แต่คนนี้มาเหนือเมฆสุดๆ!
ขนาดปรมาจารย์หงจวินยังไม่อยู่ในสายตา มองหงจวินเป็นมดปลวก?!
สุดยอดไปเลยลูกพี่!
'จู้หลิวซุน' ตวาดลั่น "บังอาจ ท่านบรรพจารย์ก็ให้เจ้าลบหลู่ได้หรือ?!"
สิ้นเสียง
'จู้หลิวซุน' ลงมือทันที โบกมือวูบ พลังมหาศาลระเบิดออก แค่เศษเสี้ยวพลังที่เล็ดลอดออกมา ก็มีอานุภาพระดับพลิกฟ้าคว่ำสมุทร ทำลายล้างโลก!
ขงซวนเห็นดังนั้น แววตาฉายแววดูแคลน แม้ห้าอริยะจะไม่ได้มาด้วยร่างจริง แต่ดูจากสภาพตอนนี้ ห้าอริยะรวมพลังกัน ก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ
วินาทีนี้
ด้านหลังขงซวน หอกยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ปลดปล่อยอานุภาพไร้ขอบเขต เพียงแค่ปล่อยพลังออกมานิดเดียว ก็ทำให้ฟ้าดินกลับตาลปัตร ทางช้างเผือกไหลย้อนกลับ
มองดูฉากนี้ในแดนโกลาหล จากดินแดนบรรพชนกิเลน เซินกงเป้าทำหน้าเคลิบเคลิ้ม
หอกแห่งการพิพากษา!
สุดยอดวิชาของเคล็ดวิชาเทพคชสารสยบโลกันตร์!
เขากับศิษย์พี่ขงต่างก็ฝึกฝนเคล็ดวิชาเทพคชสารสยบโลกันตร์ แต่ความห่างชั้นระหว่างเขากับศิษย์พี่ขงนั้นมหาศาลนัก
แถมบนหอกแห่งการพิพากษานั้น ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'มหาเคล็ดวิชาไร้ตัวตน'
มหาเคล็ดวิชาไร้ตัวตน คือสุดยอดวิชาฝึกจิตที่เกิดจากการตระหนักรู้ในเจตจำนงแห่งความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด เข้าใจถึงแก่นแท้แห่งการสร้างสรรค์ในความว่างเปล่า นี่คือหัวใจสำคัญของวิชานี้
เมื่อฝึกถึงระดับหนึ่ง แม้แต่เสี้ยวจิตเดียวก็สามารถทำลายภาพมายาทั้งปวง เข้าถึงวิถีเทพแต่กำเนิด ทำลายตบะโบราณกาลทั้งมวล บรรลุความเป็นเทพไร้เทียมทาน
ตัวเขาตอนนี้ยังห่างไกลนัก ศิษย์พี่ขงก้าวไปถึงขั้นนั้นแล้ว ทำให้เซินกงเป้าเลื่อมใสยิ่งนัก
ถ้าเขาสามารถเป็นเหมือนศิษย์พี่ขงได้ อริยะก็คงเป็นแค่มดปลวก ให้เขาบีบเล่นง่ายๆ
เขาต้องรีบตามรอยศิษย์พี่ขง เร่งฝึกฝน จะทำให้ท่านอาจารย์ขายหน้าไม่ได้!
เวลานี้
ในแดนโกลาหล
หอกเดียวของขงซวน ทะลวงการโจมตีประสานของห้าอริยะจนแตกกระจาย แล้วสลายไป
นี่... !
ห้าอริยะตกใจอย่างมาก แต่อานุภาพของหอกยังไม่หยุดแค่นั้น
ทันใดนั้น ในแดนโกลาหล ปราณสีเหลืองส้มไหลเวียน เจดีย์ฟ้าดินเสวียนหวงลอยอยู่เหนือหัว 'จู้หลิวซุน' รับแรงกระแทกจากหอกนั้นไว้
เห็นฉากนี้ เหล่าเทพก็ตื่นตะลึงในความแข็งแกร่งของขงซวน
เกาะเต่าทอง
ทงเทียนเจี้ยวจู่ : ⊙⊙!
ข้าล่ะเชื่อเลย... !
ศิษย์สาขาแยกนี่โหดกว่าข้าอีก?!
ชาไปหมดแล้ว!
ด้านจริงๆ!
ตกลงเป็นสาขาไหนกันแน่ ไม่มีเบาะแสเลย สงสัยต้องรีบสืบให้เจอ
เป็นงี้ ข้าชักอยากจะไปสมัครเข้าสาขาแยกบ้างแล้ว!
ศิษย์สาขาแยก : ???
พรสวรรค์ท่าน... จะไหวเหรอ? ดูทรงแล้ว... เหมือนจะไม่ค่อยรุ่งนะ เริ่มจากเด็กเสิร์ฟน้ำก่อน รับได้ไหม?
ทงเทียนเจี้ยวจู่ : ???
...
เหล่าศิษย์สำนักเจี๋ย : ⊙﹏⊙!
แม่เจ้า!
รู้มาตลอดว่าศิษย์พี่ขงลึกล้ำสุดหยั่ง แต่ไม่นึกว่าจะเทพซ่าขนาดนี้!
ในแดนโกลาหล
เบื้องหน้า 'จู้หลิวซุน' มิติสั่นสะเทือน ระลอกคลื่นแผ่ขยายไปทั่วแดนโกลาหล
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวกดทับแดนโกลาหล ธงผืนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า 'จู้หลิวซุน'
เหล่าเทพงงไปวูบหนึ่ง แล้วก็ร้องเสียงหลง "นั่นมัน... ธงผานกู่?!"
เกาะเต่าทอง
ทงเทียนเจี้ยวจู่แววตาไหววูบ "นี่... หยวนสื่อถึงกับงัดธงผานกู่ออกมาเลยเหรอ!?"
ธงผานกู่ สุดยอดสมบัติวิเศษก่อนกำเนิด มีอานุภาพฉีกกระชากความโกลาหล บดขยี้มิติเวลา สร้างสรรค์และทำลายล้างจักรวาล ควบคุมอานุภาพแห่งฟ้าดิน พลังโจมตีและการสร้างสรรค์ถือเป็นอันดับหนึ่งในโลกหงฮวง
เห็นธงผานกู่ถูกงัดออกมา ขงซวนก็แปลกใจเล็กน้อย
เวลานี้
'จู้หลิวซุน' โบกธงผานกู่ แรงกดดันมหาศาลทำให้ทั้งแดนโกลาหลสั่นไหว
เมื่อธงขยับ ปราณคมมีดเบิกฟ้าก็พุ่งออกมา มันคือแก่นแท้แห่งการทำลายล้าง เมื่อใช้ออกไป สามารถฉีกความโกลาหล แยกมิติเวลา เปิดโลกหงฮวงอันไร้ขอบเขต
ภายใต้คมมีดเบิกฟ้า มิติแดนโกลาหลแตกเป็นเสี่ยงๆ พลังน่ากลัวถึงขีดสุด
ไม่ใช่แค่ปราณคมมีดเบิกฟ้า แสงธรรมสร้างสรรค์ และ ม่านพรมแดนหงเมิง ก็ถูกปล่อยออกมาพร้อมกัน
สองวิชานี้ หนึ่งคือแก่นแท้แห่งการตั้งอยู่ แบ่งแยกหยินหยาง จัดระเบียบห้าธาตุ ก่อกำเนิดดินน้ำลมไฟไม่สิ้นสุด
อีกหนึ่งคือแก่นแท้แห่งการห้าม รบกวนความโกลาหล ปิดกั้นจักรวาล สร้างโลกโกลาหลไร้ที่สิ้นสุด
เจอไม้นี้เข้าไป ขงซวนยิ้มบางๆ "ไม่เลว แบบนี้... ค่อยน่าสนุกหน่อย!"
เหล่าอริยะ : ?!
เหล่าเทพ : ⊙⊙?!
ถามจริง เหอะ โม้ไม่ดูเวล่ำเวลาเลยหรือไง?
นั่นธงผานกู่นะเว้ย สุดยอดสมบัติวิเศษก่อนกำเนิด ต่อให้เจ้าเก่ง แต่...
ความคิดยังไม่ทันจบ ปราณคมมีดเบิกฟ้าก็ถูกทำลายอย่างง่ายดาย
เหล่าเทพ : ⊙﹏⊙!
บ้าเอ๊ย โดนเขาโชว์เทพใส่อีกแล้ว!
ส่วนม่านพรมแดนหงเมิงและแสงธรรมสร้างสรรค์ ขงซวนต่อยหมัดเดียว แตกกระจายหมด
ทั้งแดนโกลาหลสั่นสะเทือนไม่หยุด มิตินับไม่ถ้วนพังทลาย ห้าอริยะตกใจแทบสิ้นสติ
พลังของขงซวนแข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ และที่ทำให้พวกเขากลัวยิ่งกว่าคือ พลังกายเนื้อล้วนๆ ของเขา แม้แต่บรรพจารย์ยังไม่กล้าปะทะตรงๆ มีแววคล้ายมหาเทพผานกู่!
เกาะเต่าทอง
ทงเทียนเจี้ยวจู่ : “……”
หมดคำสิเว้า!
ถ้าเขาต้องสู้กับขงซวน ต่อให้ใช้ค่ายกลกระบี่เซียนประหาร ก็ยากจะชนะ
ส่วนเรื่องแพ้ ทงเทียนไม่ได้คิด ค่ายกลกระบี่เซียนประหารต้องใช้สี่อริยะถึงจะทำลายได้
แม้ขงซวนจะเก่ง แต่ก็ทำลายค่ายกลด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ ตอนนี้แม้ห้าอริยะจะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่ใช่ร่างจริง รวมกันแล้วก็แค่เท่ากับหนึ่งอริยะเท่านั้น
หยางเจียน เย่ว์ซี และศิษย์สำนักเจี๋ยทุกคน : !!!
"ศิษย์พี่ขงจงเจริญ!"
เมืองเฉาเกอ
วังหลวง
ตี้ซินพึมพำกับตัวเอง "วันนั้น ศิษย์พี่ขงเคยบอกว่า ถ้าสู้กับศิษย์พี่หญิงใหญ่ ต่อให้เอาจริงเต็มที่ ก็ยืนระยะได้แค่ห้าสิบเพลง ห้าสิบเพลงผ่านไปเขาตายแน่!"
"เฮ้อ~!"
"ถ้าอย่างนั้น ตบะของศิษย์พี่หญิงใหญ่ จะน่ากลัวขนาดไหนกันนะ!"
"ดูท่า ข้าต้องรีบเพิ่มพลังแล้ว จะทำให้อาจารย์เสียหน้าไม่ได้"
...
ในแดนโกลาหล
ขงซวนเอ่ยเสียงเรียบ "แค่นี้?!"
แม้จะมีแค่สองคำ แต่ความดูถูกเหยียดหยามพุ่งทะลุปรอท!
อริยะหยวนสื่อและห้าอริยะเริ่มโกรธจัด เสียง 'จู้หลิวซุน' ดังขึ้นช้าๆ "หึ!"
"อย่าเพิ่งได้ใจไป ครั้งนี้ จะทำให้เจ้ากายดับสลาย วิญญาณแตกซ่านคาแดนโกลาหลนี้แหละ!"
เหล่าเทพ : เอ่อ... !
ทำไมรู้สึก... เหมือนพวกท่านกำลังขี้โม้อยู่เลย!
มันดูทรงๆ นั้นนะ!
สิ้นเสียง
'จู้หลิวซุน' โบกธงผานกู่อีกครั้ง ห้าอริยะระเบิดพลังถึงขีดสุด
ฟ้าดินร่วมวิปโยค!
วิชานี้คือแก่นแท้แห่งการทำลายล้าง เมื่อใช้ออกไป ทำลายฟ้าดิน ตัดขาดอดีตปัจจุบันอนาคต ทำลายล้างโลกจักรวาลนับไม่ถ้วน!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างทั่วแดนโกลาหลในพริบตา กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างปกคลุม
พลังอันน่ากลัวนี้มีเศษเสี้ยวเล็ดลอดจากแดนโกลาหลมายังสามโลก แค่แรงกดดันเล็กน้อย ก็ทำให้สรรพสัตว์ใจสั่นขวัญแขวน
"ภายใต้วิชานี้ เจ้าต้องดับสูญแน่ เห็นแก่ที่เจ้าบำเพ็ญเพียรมาไม่ง่าย สวรรค์ย่อมเมตตา มีอะไรจะสั่งเสีย รีบพูดมา!" 'จู้หลิวซุน' ประกาศ
ขงซวนเบ้ปาก "แค่เนี้ยะ? คิดจะฆ่าข้า?! วิชากระจอกๆ เอามะพร้าวห้าวมาขายสวน ต่อให้มีหมื่นวิชา ข้าจักทำลายด้วยหมัดเดียว!"
ห้าอริยะ : ?
เห็นพวกข้าเป็นมดปลวกจริงๆ เหรอ?
เหล่าเทพ : !
นี่มันจะห้าวเป้งเกินไปหน่อยไหม?!
[จบแล้ว]