บทที่ 40 - จริงเหรอ? ข้าไม่เชื่อ!

บทที่ 40 - จริงเหรอ? ข้าไม่เชื่อ!

เห็นบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะวางมวย เติ้งจิ่วกงรีบไกล่เกลี่ย "ท่านเซียนโปรดอภัย ลูกสาวข้าจากบ้านไปตั้งแต่เด็ก เลยขาดการอบรมสั่งสอน เป็นความผิดของข้าผู้เป็นพ่อเอง วันหลังข้าจะตั้งโต๊ะขอขมาท่านอย่างแน่นอน"

เติ้งซิ่วรีบผสมโรง "ฉานอวี้ ยังไม่รีบขอโทษท่านเซียนอีก?!"

แต่ตอนนี้ถูสิงซุนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำให้เติ้งฉานอวี้รู้ฤทธิ์เดชของเขา จะยอมให้เติ้งจิ่วกงกับเติ้งซิ่วพูดจาหว่านล้อมให้จบๆ ไปไม่ได้

ไม่อย่างนั้น วันหน้าจะกำราบสาวงามคนนี้ให้อยู่หมัดได้ยังไง!

"ข้าย่อมเข้าใจแม่นางฉานอวี้ แม้จะดูหมิ่นข้าก็ไม่ถือสา เพียงแต่... ข้าไม่ได้ตัวคนเดียว ข้าเป็นคนของสำนักฉ่าน เป็นศิษย์หลานอริยะ ย่อมเป็นตัวแทนหน้าตาของอริยะ!" ถูสิงซุนอ้างอิงบารมีอาจารย์

สิ้นคำพูด

สีหน้าของเติ้งจิ่วกงและเติ้งซิ่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เล่นยกอริยะมาอ้างแบบนี้ ดูท่าเรื่องนี้จะไม่จบง่ายๆ

ยังไม่ทันที่เติ้งจิ่วกงและเติ้งซิ่วจะพูดอะไร เติ้งฉานอวี้ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน "แล้วเจ้าจะเอายังไง?"

ถูสิงซุนตอบรับทันควัน "อยากจะขอประลองกับแม่นางฉานอวี้สักหน่อย ถ้าแม่นางฉานอวี้แพ้ ก็ต้องยอมให้ข้าจัดการตามใจชอบ ตกลงไหม?!"

คำว่า "จัดการตามใจชอบ" เวลาออกจากปากถูสิงซุน พร้อมท่าทางหื่นกาม ใครดูก็รู้ว่าหมายถึงอะไร

เติ้งจิ่วกงโกรธขึ้นมาทันที "ท่านเซียน อย่าให้มันมากเกินไปนัก!"

เห็นพ่อตัวเองออกอาการ เติ้งซิ่วก็ร้อนรน กลัวจะไปขัดใจถูสิงซุนแล้วทำให้อนาคตเส้นทางเซียนของตัวเองดับวูบ จึงเตรียมจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมพ่อ

แต่เติ้งฉานอวี้ชิงพูดก่อน "ได้ ตกลง แต่ว่า... ถ้าเจ้าแพ้ล่ะ จะว่ายังไง?"

ได้ยินดังนั้น

มุมปากของถูสิงซุนกระตุกยิ้มหยัน คิดว่าเติ้งฉานอวี้จะชนะเขาได้งั้นเหรอ?!

นี่มันหมูวิ่งชนปังตอชัดๆ!

ไม่ใช่แค่ถูสิงซุนที่คิดแบบนั้น เติ้งจิ่วกงและเติ้งซิ่วก็คิดเหมือนกัน

อย่าว่าแต่ถูสิงซุนเป็นศิษย์หลานอริยะเลย แค่อิทธิฤทธิ์ที่เคยเห็นถูสิงซุนแสดงมาก่อนหน้านี้ ก็พอจะรู้ว่าเก่งแค่ไหน

เติ้งฉานอวี้สู้ไปก็มีแต่แพ้กับแพ้!

"ฉานอวี้!" เติ้งจิ่วกงรีบเรียก จะห้ามลูกสาว แต่ยังพูดไม่จบ เติ้งฉานอวี้ก็ขัดขึ้น "ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ลูกรู้กำลังตัวเองดี!"

เห็นเติ้งฉานอวี้มั่นใจขนาดนั้น ถูสิงซุนก็แอบกังวลนิดๆ กลัวว่านางจะมีของดีอะไรซ่อนอยู่ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองขโมย... เอ้ย ยืม 'เชือกมัดเซียน' ของอาจารย์มาด้วย มีของวิเศษนี้อยู่ จะกลัวอะไร!?

ส่วนเติ้งซิ่วกลับดีใจที่เรื่องลงเอยแบบนี้ เติ้งฉานอวี้จะไปสู้ถูสิงซุนได้ยังไง เดี๋ยวก็เสร็จท่านเซียน

"แม่นางฉานอวี้ช่างกล้าหาญสมเป็นยอดหญิง งั้นก็เริ่มกันเลย!" ถูสิงซุนเร่ง

เติ้งฉานอวี้ถามเสียงเย็น "เจ้ายังไม่บอกเลย ว่าถ้าเจ้าแพ้จะเอายังไง?!"

ถูสิงซุนชะงักไปนิด แล้วยิ้มเยาะ คิดว่าจะชนะเขาได้จริงๆ เหรอเนี่ย?!

"ถ้าข้าแพ้ แม่นางฉานอวี้อยากให้ข้าทำอะไร ข้าก็ยอมทำตามทุกอย่าง!"

เติ้งฉานอวี้ย้อนถาม "ถ้าข้าต้องการให้เจ้าตัดหัวตัวเองล่ะ?"

"ย่อมได้!" ถูสิงซุนตอบส่งๆ อย่างไม่ใส่ใจ ในสายตาเขา เติ้งฉานอวี้ไม่มีทางชนะ

เติ้งจิ่วกงอยากจะห้าม แต่ลูกสาวตัดสินใจไปแล้ว ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย

แพ้ก็คือแพ้ ถึงตอนนั้นยอมเสียหน้าผู้ใหญ่ กลับคำพูดเอาดื้อๆ ก็ได้

ทันใดนั้น

ในมือถูสิงซุนปรากฏกระบองเหล็ก เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า แทงเข้าที่ท้องของเติ้งฉานอวี้

ในความคิดของถูสิงซุน การโจมตีแค่นี้ก็เพียงพอจะคว้าชัยชนะ แต่ทว่าวินาทีถัดมา กระบองเหล็กหยุดชะงักอยู่ห่างจากตัวเติ้งฉานอวี้สามฟุต ไม่สามารถรุกคืบเข้าไปได้อีก เรื่องนี้ทำให้ถูสิงซุนแปลกใจมาก

เติ้งจิ่วกงถอนหายใจโล่งอก ส่วนเติ้งซิ่วใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

ถูสิงซุนโจมตีอีกครั้ง ใส่พลังเต็มสิบส่วน ก็ยังเข้าไม่ถึงตัวเติ้งฉานอวี้

ถูสิงซุนขมวดคิ้ว เริ่มรับไม่ได้กับผลลัพธ์นี้

"ที่แท้ก็มีของวิเศษป้องกันตัว แต่นั่นจะช่วยอะไรได้? คอยดูข้าทำลายการป้องกันของเจ้า!" ถูสิงซุนคำราม

เขาเห็นเติ้งฉานอวี้ไม่ได้ลงมือโต้ตอบ จึงปักใจเชื่อว่าที่นางรับมือได้เพราะมีของวิเศษสายป้องกัน ถ้าเติ้งฉานอวี้มีตบะแก่กล้าขนาดรับการโจมตีได้โดยไม่ต้องขยับ ก็คงสวนกลับมานานแล้ว ไม่ใช่เอาแต่ป้องกัน

ว่าแล้ว

ถูสิงซุนเตรียมใช้วิชาดินดำดิน หวังจะมุดดินไปเจาะเกราะป้องกันของเติ้งฉานอวี้จากด้านล่าง

ตอนนั้นเอง

เติ้งฉานอวี้แค่โบกมือเบาๆ ถูสิงซุนกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง แต่ผลปรากฏว่า... ตัวยังยืนอยู่ที่เดิม

เติ้งจิ่วกง : ?!

เติ้งซิ่ว : ???

วิชาดำดินของถูสิงซุน พวกเขาเคยเห็นมาก่อน นี่... ทำไมมันไม่ขลังแล้วล่ะ?

ถูสิงซุนมองเติ้งฉานอวี้ ขมวดคิ้วมุ่น "วิชาวาดพสุธาแกร่ง (ชี้ดินเป็นเหล็ก)?"

เติ้งฉานอวี้เอ่ยเสียงเรียบ "ปากดีมาตั้งนาน มีปัญญาแค่นี้เหรอ?! ให้โอกาสอีกครั้งเดียว ไม่งั้น เจ้าจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!"

ถูสิงซุนแค่นเสียง "ขี้โม้!"

พูดจบ

ถูสิงซุนร่ายคาถา เรียก 'เชือกมัดเซียน' ออกมา พุ่งเข้าใส่เติ้งฉานอวี้

เชือกมัดเซียนไม่ถูกสกัดกั้น ถูสิงซุนดีใจ รีบเร่งพลัง

แต่ทว่า วินาทีต่อมา

เห็นแค่เติ้งฉานอวี้ยื่นมือไปคว้า เชือกมัดเซียนก็ตกอยู่ในมือนางทันที ไม่ว่าถูสิงซุนจะร่ายคาถายังไง เชือกมัดเซียนก็นิ่งสนิท

"แค่นี้?!"

เติ้งฉานอวี้พูดจบ ก็กระชากเชือกมัดเซียนขาดเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า

ถูสิงซุนยืนอึ้งตาแตก ของวิเศษเซียน ถูกฉีกขาดด้วยมือเปล่า นี่มัน...!

เติ้งจิ่วกง : ???

ลูกสาวข้า... เทพขนาดนี้เลยเหรอ?!

เติ้งซิ่ว : ?!

เป็นไป... ได้ยังไง?!

ถูสิงซุนมองเติ้งฉานอวี้ด้วยความหวาดกลัว รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้แน่ หันหลังเตรียมจะหนี

เติ้งฉานอวี้เอ่ยเสียงเย็น "หนี?! จะหนีไปไหนพ้น"

สิ้นเสียง

ถูสิงซุนรู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลกดทับร่างไว้จนขยับไม่ได้ หนีไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ถูสิงซุนตกใจแทบสิ้นสติ

เวลานี้

เสียงเย็นชาของเติ้งฉานอวี้ดังขึ้น "ทำไม?! เจ้าไม่อยากทำตามสัญญาเหรอ?"

"ข้า... อาจารย์ข้าเป็นศิษย์อริยะ ข้าเป็นศิษย์หลานอริยะ ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาหรือยัง?! คิดถึงพ่อเจ้า แล้วก็พี่ชายเจ้าด้วย!" ถูสิงซุนขู่

สิ้นเสียง

เติ้งจิ่วกงรีบห้าม "ฉานอวี้ อย่าได้วู่วาม!"

เติ้งซิ่วรีบแทรก "ฉานอวี้ ท่านเซียนเป็นคนของสำนักอริยะ เจ้าอย่าได้ทำเรื่องโง่ๆ ข้าว่าให้ท่านเซียนยอมลดตัวขอโทษเจ้า ก็ถือว่าแล้วกันไปเถอะ!"

"ขอโทษ?!" เติ้งฉานอวี้มองพี่ชายเฮงซวยด้วยความผิดหวัง

"ถ้าข้าแพ้ แค่ขอโทษจะจบเรื่องไหม หรือต้องทำตามสัญญาที่วางเดิมพันไว้?"

ได้ยินดังนั้น

ถูสิงซุนรีบรับมุก "แน่นอน! แน่นอน! ถ้าข้าชนะ ข้าก็ไม่คิดจะทำอะไรแม่นางฉานอวี้จริงๆ หรอก ข้าแค่ล้อเล่นเฉยๆ ไม่คิดจะรังแกแม่นางฉานอวี้จริงๆ!"

"จริงเหรอ?" เติ้งฉานอวี้ถาม

ถูสิงซุนพยักหน้ารัวๆ "จริงสิ! จริงแน่นอน!"

เติ้งฉานอวี้ตอบกลับเสียงเรียบ "ข้าไม่เชื่อ!"

"เจ้าทำตามสัญญาเถอะ ตอนนี้มือเจ้าขยับได้แล้ว งั้นก็... ตัดหัวตัวเองซะ!"

ถูสิงซุนสายตาเย็นเยียบ "เจ้า... ข้าเป็นคนของสำนักอริยะ ถ้าเจ้าฆ่าข้า..."

ยังพูดไม่ทันจบ เติ้งฉานอวี้ก็สวนกลับ "ดูท่าเจ้าจะไม่ยอมทำตามสัญญาใช่ไหม? ก็ได้! ข้าช่วยสงเคราะห์ให้!"

"เจ้า... เจ้ากล้า!"

เติ้งจิ่วกงและเติ้งซิ่วรีบเข้ามาห้าม ถ้าฆ่าจริงๆ เรื่องใหญ่แน่!

[จบแล้ว]