บทที่ 34 - จะทำอะไรข้าได้?!

บทที่ 34 - จะทำอะไรข้าได้?!

วินาทีนี้

ทั่วทั้งดินแดนบรรพชนกิเลน นอกจากเซินกงเป้าแล้ว ไม่มีใครยืนอยู่ได้ ทุกชีวิตต่างคุกเข่าลงกับพื้น

พร้อมกันนั้น ภายในดินแดนบรรพชน แสงมงคลนับหมื่นสายสาดส่อง ริ้วลายสิริมงคลพาดผ่าน ร่างจำแลงองค์หนึ่งก่อตัวขึ้น นั่นคือร่างจำแลงที่ 'อริยะหยวนสื่อ' ทิ้งไว้ในดินแดนบรรพชนกิเลน

เมื่อมองดูร่างจำแลงของอริยะหยวนสื่อ เซินกงเป้าก็ยิ้มเยาะ "เผ่ากิเลนที่อ้างว่ากระดูกเหล็กทรนง สุดท้ายก็เป็นแค่หมาของหยวนสื่อสินะ!? หึ!"

"อริยะหยวนสื่อมีบุญคุณต่อเผ่ากิเลน เราย่อมต้องตอบแทนคุณ!"

"บัดนี้ร่างจำแลงอริยะปรากฏแล้ว เจ้าโจรชั่ว เตรียมตัวกลายเป็นเถ้าถ่านได้เลย!" เสียงตวาดของผู้เฒ่ากิเลนไฟดังลั่น

"มีบุญคุณ!?" เซินกงเป้ายิ้มหยัน "ข้ออ้างหลอกตัวเองชัดๆ!"

"ร่างจำแลงอริยะแล้วไง?! ต่อให้อริยะหยวนสื่อมาเอง ข้าก็ไม่กลัว!"

สิ้นคำพูดนี้ เผ่ากิเลนถึงกับอ้าปากค้าง บ้าไปแล้ว เจ้านี่มันบ้าหลุดโลกไปแล้ว กล้าพูดจาสามหาวขนาดนี้ แม้แต่อริยะก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา

ไอ้โจรนี่ไม่รอดแน่!

ทันใดนั้น ร่างจำแลงของอริยะก็ลงมือ เพียงพริบตา ฟ้าดินสั่นสะเทือน พลังกฎเกณฑ์ปรากฏขึ้น พุ่งเข้าสังหารเซินกงเป้า

แม้จะเป็นเพียงร่างจำแลงอริยะ แต่พลังนั้นเหนือกว่ายอดฝีมือระดับกึ่งอริยะขั้นสูงสุดไปอีกขั้น แถมยังมีบารมีแห่งอริยะกดดัน น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

แต่ทว่า

เซินกงเป้ากลับไม่หวั่นเกรง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น อักขระแห่งมรรคาหมุนวนรอบกาย ปล่อยหมัดออกไปตูมเดียว พลังกฎเกณฑ์ที่ร่างจำแลงสร้างขึ้นก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

เห็นภาพนี้เข้า เผ่ากิเลนตกตะลึงจนตาถลน เจ้าโจรนี่รับมือกับร่างจำแลงอริยะได้โดยไม่เพลี่ยงพล้ำ เป็นไป... เป็นไปได้ยังไง?!

ในขณะเดียวกัน

ณ เขาคุนหลุน วังหยก

อริยะหยวนสื่อย่อมรับรู้ได้ทันที เขาโบกมือเบาๆ กระจกแสงบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ฉายภาพเหตุการณ์ในดินแดนบรรพชนกิเลน

"เซินกงเป้า!?"

อริยะหยวนสื่อเอ่ยด้วยความแปลกใจ

เจียงจื่อยาที่อยู่ข้างๆ จึงถามขึ้น "ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่เซินทำไมถึงลงมือกับร่างจำแลงของท่าน?! เขา..."

สีหน้าของอริยะหยวนสื่อขรึมลง เมื่อดูจากสภาพของเซินกงเป้าแล้ว เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

"จื่อยา เจ้าจงไปพาตัวเซินกงเป้ากลับมา!" อริยะหยวนสื่อสั่ง

พอได้ยินคำสั่ง

เจียงจื่อยาก็ลำบากใจ "ท่านอาจารย์ ศิษย์... ศิษย์ตบะต่ำต้อย จะไปสู้ศิษย์พี่เซินได้ยังไง!"

"วางใจเถอะ อาจารย์จะทำให้เจ้ามีพลังพอที่จะสู้กับเขาได้!" อริยะหยวนสื่อกล่าว

จากนั้น

อริยะหยวนสื่อโบกมือวูบหนึ่ง พลังตบะในกายของเจียงจื่อยาก็พุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไต่ระดับขึ้นไปจนถึงกึ่งอริยะขั้นสูงสุดจึงหยุดลง เมื่อสัมผัสถึงพลังมหาศาลในกาย เจียงจื่อยาก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบคุกเข่าขอบคุณ "ขอบพระคุณท่านอาจารย์!"

พร้อมกันนั้น อริยะหยวนสื่อก็โบกมืออีกครั้ง แสงสายหนึ่งพุ่งออกมา เจียงจื่อยาแบมือรับ ปรากฏเป็น 'ธงวิเศษซิ่งหวง' อยู่ในมือ

"เอาธงซิ่งหวงไปด้วย!"

"ขอบพระคุณท่านอาจารย์!"

ทันใดนั้น เจียงจื่อยาก็หายวับไปจากที่เดิม

ณ ดินแดนบรรพชนกิเลน

ร่างจำแลงของอริยะหยวนสื่อเร่งพลังขึ้นถึงขีดสุด

เพียงแค่ขยับมือ ก็สามารถทำให้ทางช้างเผือกพังทลาย ดวงดาวเคลื่อนย้าย ฟ้าดินกลับตาลปัตร ตะวันจันทราอับแสง

พลังกฎเกณฑ์เบ่งบาน แฝงไว้ด้วยพลังแห่งต้นกำเนิดมรรคา ควบแน่นเป็นกระบี่บินเล่มหนึ่ง

อานุภาพอันยิ่งใหญ่และพลังมหาศาลนี้ ทำให้เผ่ากิเลนหวาดกลัวจนตัวสั่น

เพียงแค่ร่างจำแลงอริยะ ยังแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าองค์จริงลงมา... ไม่อยากจะจินตนาการเลย

และในสายตาของเผ่ากิเลน กระบี่เล่มนี้ต้องปลิดชีพเซินกงเป้าได้แน่นอน ไม่มีทางรอด!

"แค่นี้?! ร่างจำแลงอริยะ ก็มีน้ำยาแค่นี้เอง!" เสียงดูแคลนของเซินกงเป้าดังขึ้น

เผ่ากิเลน : ???

คนผู้นี้ช่างตายแปลกประหลาด ตัวอ่อนปวกเปียกหมดแล้ว เหลือแต่ปากที่ยังแข็งโป๊ก!

วินาทีนั้น

ดวงตาของเซินกงเป้าฉายแสงสีทอง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอีก เงาร่างกิเลนด้านหลังปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง พลังกฎเกณฑ์ลึกลับวูบวาบ ปล่อยหมัดออกไป มิติแตกละเอียด ภูผาสายน้ำสั่นสะเทือน

เสียงดังทึบหนักหน่วง

สองพลังปะทะกัน มิติเหนือดินแดนบรรพชนกิเลนถูกฉีกกระชาก

คลื่นพลังตกค้างจากการปะทะทำให้เผ่ากิเลนรู้สึกหายใจไม่ออก

เมื่อฝุ่นควันจางลง เผ่ากิเลนเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง

ตามที่พวกมันคาดไว้ เซินกงเป้าควรจะตายคาที่ แต่ตอนนี้ เซินกงเป้ากลับไร้รอยขีดข่วน ส่วนร่างจำแลงอริยะกลับสลายหายไปแล้ว

เป็นไป... เป็นไปได้ยังไง?!

และในตอนนั้นเอง

มิตรสั่นสะเทือนเกิดระลอกคลื่น

เสียงของเจียงจื่อยาก็ดังขึ้น "ศิษย์พี่เซิน นั่นคือร่างจำแลงของอาจารย์ ท่านทำเช่นนี้ มีเจตนาอะไร?"

ได้ยินเสียงนั้น

สีหน้าของเซินกงเป้าขรึมลง "เจียงจื่อยา?!"

ร่างของเจียงจื่อยาปรากฏขึ้น พร้อมปลดปล่อยกลิ่นอายระดับกึ่งอริยะขั้นสูงสุดออกมา เหมือนจงใจจะอวด

มองดูเจียงจื่อยาที่มาพร้อมพลังกึ่งอริยะขั้นสูงสุด เซินกงเป้าก็ยิ้มเยาะ "วิชานอกรีต ของที่คนอื่นให้มา ก็เป็นของคนอื่นอยู่วันยังค่ำ จะยั่งยืนได้ยังไง?"

"ศิษย์พี่เซินคิดจะทรยศสำนักหรือ?" เจียงจื่อยาไม่ตอบโต้เรื่องพลัง แต่ถามกลับตรงๆ

เซินกงเป้าตอบเสียงเรียบ "ตั้งแต่วันที่ข้าก้าวออกจากวังหยก ข้าก็ไม่ใช่ศิษย์ของหยวนสื่ออีกต่อไป ข้าได้กราบเข้าสำนักเจี๋ยแล้ว เจียงจื่อยา ข้างกายข้าขาดคนรับใช้ เจ้าสนใจไหม? หยวนสื่อสอนเจ้ามาตั้งหลายปี เจ้ายังอ่อนด้อยน่าเวทนา มาอยู่กับข้าสิ ถ้าข้าอารมณ์ดี รับรองจะทำให้เจ้าตบะพุ่งพรวด เอาไหม?!"

สำนักเจี๋ย!?

หัวใจเจียงจื่อยากระตุกวูบ ชื่อเสียงของสาขาสำนักเจี๋ยช่วงนี้โด่งดังนัก

ส่วนอริยะหยวนสื่อที่เฝ้ามองอยู่ก็สายตาเย็นเยียบ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!

สาขาสำนักเจี๋ย อีกแล้วหรือไอ้สาขาสำนักเจี๋ยบ้านี่!

ผู้อยู่เบื้องหลังมีแผนการใหญ่โตแค่ไหนกัน ถึงได้วางหมากไว้อย่างรอบคอบขนาดนี้!

"ถุย~!"

"เซินกงเป้า ในเมื่อเจ้าอกตัญญูทรยศอาจารย์ วันนี้ข้าจะจับเจ้ากลับไปให้อาจารย์พิพากษา!" เจียงจื่อยาตวาดลั่น

ได้ยินดังนั้น

เซินกงเป้าหัวเราะเยาะ "แค่น้ำหน้าอย่างเจ้าเนี่ยนะ!? อย่าว่าแต่กึ่งอริยะขั้นสูงสุดแบบยืมมาเลย ต่อให้เป็นของจริง แล้วจะทำอะไรข้าได้!?"

คำพูดอวดดีแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเผ่ากิเลนคงหัวเราะเยาะ แต่ตอนนี้พวกมันรู้ดีว่าเซินกงเป้ามีดีพอจะพูด

ขนาดร่างจำแลงอริยะยังเอาไม่อยู่ แค่กึ่งอริยะยืมพลังมา จะไปทำอะไรได้!?

แต่เผ่ากิเลนก็เลิกกังวลแล้ว เซินกงเป้าทรยศอริยะหยวนสื่อ ทำลายร่างจำแลงอริยะ ต่อให้เจียงจื่อยาแพ้ อริยะหยวนสื่อก็ไม่มีทางปล่อยเซินกงเป้าไว้แน่ จุดจบถูกกำหนดไว้แล้ว เซินกงเป้าต้องตาย!

ล่วงเกินอริยะ จะมีทางรอดได้ยังไง?!

ต้องบอกว่าเซินกงเป้าสมองกลับไปแล้วแน่ๆ เป็นศิษย์อริยะดีๆ ไม่ชอบ ดันมาทรยศ!

"งั้นหรือ? ลองดูก็รู้!" เจียงจื่อยาตอบโต้ด้วยความมั่นใจ

พลังมหาศาลที่ได้มาอย่างกะทันหันทำให้เขาหลงระเริง แถมยังมีธงวิเศษซิ่งหวงอีกต่างหาก

สิ้นเสียง

เจียงจื่อยาลงมือก่อน พลังอันน่าสะพรึงกลัวถูกปล่อยออกมาอย่างไม่มีกั๊ก มิติสั่นไหว ฟ้าดินพลิกผัน แสงหมอกมงคลนับหมื่นสายรวมตัวเป็นแส้ฟาดใส่เซินกงเป้า

เห็นดังนั้น

เซินกงเป้ายิ้มหยัน เจียงจื่อยาเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนกันนะ

"ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้ ยังกล้าเอามาโชว์อีก?!"

[จบแล้ว]