บทที่ 9 - ข้าน้อยหลี่เฟยอวี่!

บทที่ 9 - ข้าน้อยหลี่เฟยอวี่!

โซ่แห่งกฎเกณฑ์ถูกปล่อยออกไปจนหมด ในสายตาเฮ่าเทียน วิชานี้ต้องจัดการได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีทางพลาดแน่

ทว่า

เมื่อโซ่แห่งกฎเกณฑ์เข้าใกล้เด็กหนุ่มในระยะสามศอก โซ่นั้นกลับกลายเป็นหมอกจางๆ พอคืนสภาพกลับมา ร่างของเด็กหนุ่มก็ไปอยู่นอกระยะโซ่เสียแล้ว

เห็นภาพนี้ เฮ่าเทียนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง โซ่แห่งกฎเกณฑ์ของเขา เป็นอาวุธสังหารแห่งวิถีสวรรค์จริงๆ หรือ? ทำไมมันดูอ่อนด๋อยขนาดนี้?

สองพี่น้องหยางเจียนหยางฉานเขาก็จัดการไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่เด็กหนุ่มโนเนมก็ยังรั้งไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้มันขโมยคลังสมบัติสวรรค์แล้วลอยนวลไปได้

แบบนี้วันนี้เขาคงต้องกลายเป็นตัวตลกแห่งสามโลก ต่อไปจะเอาหน้าไหนไปอ้างว่าเป็นประมุขสามโลก!

เฮ่าเทียนโกรธจัด พลังกฎเกณฑ์ยิ่งทวีความรุนแรง แต่ก็ยังกักขังเด็กหนุ่มไม่ได้

"อย่าเสียแรงเปล่าเลย ถ้าข้าจะไป ใครจะรั้งข้าได้?!" เสียงอวดดีของเด็กหนุ่มดังขึ้น

ก่อนจะเสริมอีกประโยคว่า "ยกเว้นท่านอาจารย์ไว้คนนึง!"

เวลานั้น

เด็กหนุ่มฝ่าพลังกฎเกณฑ์ของเฮ่าเทียน มาปรากฏตัวต่อหน้าหยางเจียนและหยางฉาน

"ศิษย์พี่หยวน!"

หยางเจียนและหยางฉานรีบทำความเคารพ

"หุบปาก! หยวนอะไร หยวนที่ไหน ข้าน้อยหลี่เฟยอวี่!" เสียงของหยวนหงดังก้อง

หยางเจียน: ⊙﹏⊙!

หยางฉาน: "……!"

นิยายมนุษย์บำเพ็ญเซียนที่อาจารย์เล่า ศิษย์พี่หยวนเก็บมาใช้ทุกเม็ดจริงๆ

ฆ่าคนวางเพลิงหลี่เฟยอวี่ หมื่นชนกราบไหว้หานเทียนซุน!

ศิษย์พี่หยวนเข้าถึงแก่นแท้แล้ว!

"ขออภัย ศิษย์พี่หลี่!" หยางเจียนและหยางฉานรีบแก้คำพูด

เฮ่าเทียนและพวก: ???

พวกเขาเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน!?

"เจ้าก็เป็นคนของสาขาสำนักเจี๋ยด้วยหรือ?" เฮ่าเทียนถามเสียงเข้ม

หยวนหงตอบกลับอย่างภูมิใจ "แน่นอน! เฮ่าเทียน เมื่อกี้ศิษย์น้องชายหญิงของข้าอุตส่าห์ให้เกียรติเจ้า ให้เจ้าไปเป็นเบ๊ท่านอาจารย์ หวังว่าเจ้าจะคว้าโอกาสไว้นะ!"

เฮ่าเทียน: _｀?!

นี่เรียกว่าให้เกียรติ?!

มารดาเถอะ! ชักจะเกินไปแล้วนะ!

เสียงของหยวนหงดังต่อ "ซิว่างหมู่ เจ้าเฮ่าเทียนหัวทึบ คงคว้าโอกาสไว้ไม่ได้ ข้าว่าเจ้าดูไม่เลว หวังว่าเจ้าจะพิจารณาให้ดี ไปเป็นสาวใช้ชงชาน้ำให้ท่านอาจารย์ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ และไม่ใช่ใครก็คู่ควรนะ!"

พระแม่ซิว่างหมู่หน้าดำคร่ำเครียด

เฮ่าเทียน: "..."

ไม่รู้ทำไม ในใจกลับรู้สึกสมดุลขึ้นมานิดหน่อย

เหล่าทวยเทพ: ?!

ให้จอมเทพเป็นเบ๊ ให้พระแม่ซิว่างหมู่เป็นสาวใช้ คุณพระ! ปากดีชะมัด!

แถมยังบอกว่านี่เป็นการให้เกียรติจอมเทพและพระแม่ซิว่างหมู่!

เดี๋ยวนะ...!

นี่มันด่ากราดไปถึงพวกเขาด้วยนี่หว่า จอมเทพกับพระแม่ซิว่างหมู่ยังเป็นได้แค่เบ๊กับสาวใช้ งั้นพวกเขาก็ไม่คู่ควรแม้แต่จะหิ้วรองเท้าสิ?

นี่มัน...!

ฟู่ว~!

ครั้งนี้หยวนๆ ให้ก่อน ครั้งหน้า... ครั้งหน้าค่อยโกรธ!

จากนั้น

หยวนหงหันไปมองศิษย์น้องทั้งสอง "เล่นพอหรือยัง? พอแล้วก็ไปกันเถอะ!"

"ช้าก่อน!" เฮ่าเทียนตวาด "เห็นแก่ที่พวกเจ้าเพิ่งเข้าสู่ยุทธภพ ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ สวรรค์ย่อมเมตตา ครั้งนี้จะปล่อยพวกเจ้าไป แต่ของในคลังสมบัติสวรรค์ เจ้าต้องทิ้งไว้!"

เหล่าทวยเทพ: ⊙﹏⊙!?

สมแล้วที่เป็นจอมเทพ! หน้าด้านและจิตใจเข้มแข็งกว่าพวกเขาเยอะ

ยังกล้าอ้างสวรรค์เมตตา จริงๆ คือทำอะไรเขาไม่ได้ต่างหาก!

คำพูดแบบนี้พูดออกมาได้หน้าตาเฉย คนธรรมดาใครจะทำได้?!

จุ๊ๆ~!

"ของอะไร? มาอยู่ที่ข้า ก็ต้องเป็นของข้าสิ!" หยวนหงตอบเสียงเรียบ

เฮ่าเทียนหน้าเครียด "สวรรค์สะสมมาเนิ่นนาน หากไม่ทิ้งไว้ พวกเจ้าไปไม่ได้!"

พูดจบ พลังรอบกายเฮ่าเทียนก็พุ่งพล่าน แข็งแกร่งจนถึงขีดสุด

เห็นดังนั้น

หยวนหงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำเสียงดูแคลน "แค่เจ้า? คิดจะรั้งพวกเรา? ฮึ! น่าขำ!"

ทันใดนั้น

หยางเจียนและหยางฉานเตรียมจะสู้ต่อ แต่หยวนหงกล่าวว่า "อย่าไปยุ่งกับมันเลย ไปกันเถอะ!"

เห็นศิษย์พี่หยวนว่าอย่างนั้น หยางเจียนและหยางฉานก็รู้ดีว่า ฆ่าเฮ่าเทียนและพระแม่ซิว่างหมู่ไม่ได้ ยื้อไปก็ไร้ความหมาย จึงเก็บกลิ่นอายเตรียมจะจากไป

"หยุดนะ!" เฮ่าเทียนตวาดลั่นพร้อมกับลงมือ ใช้อิทธิฤทธิ์ขั้นสูง

โอวาทแห่งการสร้างสรรค์!

วิชานี้สามารถเปลี่ยนความว่างเปล่าให้เป็นสิ่งของ หรือเปลี่ยนแก่นแท้ของสรรพสิ่ง สามารถเนรมิตหมื่นสรรพสิ่ง อีกทั้งยังพลิกกฎเกณฑ์เดิมของจักรวาล กำหนดกฎเกณฑ์ใหม่ได้

เจอแบบนี้

หยวนหงแค่นเสียงเย็น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่าง ราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่สามารถกลืนกินฟ้าดินสรรพสิ่ง

ภายใต้พลังอันน่ากลัวของหยวนหง อิทธิฤทธิ์ขั้นสูงของเฮ่าเทียนถูกบดขยี้จนกลายเป็นความว่างเปล่า

ไม่ว่าจะเป็นเฮ่าเทียน หรือพระแม่ซิว่างหมู่ ต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก

นึกไม่ถึงว่าตบะของหยวนหงจะน่ากลัวขนาดนี้ เหนือกว่าหยางเจียนและหยางฉานไปไกลโข

แต่ระดับพลัง... ก็ยังเป็นแค่มหาเทพเซียนทองคำ!

ชั่วขณะนั้น

ในใจของเหล่าทวยเทพ สาขาสำนักเจี๋ยที่ว่า ถูกคลุมด้วยม่านแห่งความลึกลับไร้ที่สิ้นสุด

ต้องใช้วิธีไหนกัน ถึงจะปั้นมหาเทพเซียนทองคำแบบนี้ออกมาได้

ภายใต้การข่มขวัญด้วยพลังของหยวนหง เฮ่าเทียนและพระแม่ซิว่างหมู่ไม่ได้ขัดขวางอีก

ตอนนี้มหันตภัยแต่งตั้งเทพมาถึงแล้ว อริยะไม่สะดวกจะลงมือ เพราะต่อให้เป็นอริยะ ก็หนีไม่พ้นการแปดเปื้อนกรรม

ถ้าต้องสู้ตายกันจริงๆ พวกเขาไม่ได้เปรียบเลย มีแต่ต้องปล่อยไป

เฮ่าเทียนเต็มไปด้วยความเจ็บใจ ตั้งแต่ตั้งสวรรค์มา เขาได้เป็นประมุขสามโลก นี่เป็นครั้งแรกที่บารมีป่นปี้ ครั้งนี้ผ่านไป เขาคงกลายเป็นตัวตลกสามโลกจริงๆ!

เวลานั้น

เทพธิดายุนฮัวยิ้มแก้มปริ ลูกชายลูกสาวนางปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แม้แต่จอมเทพก็ทำอะไรไม่ได้ มีลูกแบบนี้ ชาตินี้คุ้มค่าแล้ว!

นักพรตหยกสวรรค์: เหอๆ~!

นั่นสินะ ความสุขความทุกข์ของมนุษย์มันไม่เชื่อมโยงกัน!

ขณะที่นักพรตหยกสวรรค์เตรียมจะจากไปอย่างเงียบเหงา หยางเจียนทั้งสามก็กลับมา

เสียงของหยางเจียนดังขึ้น "นักพรตหยกสวรรค์ จะไปไหนหรือครับ?!"

นักพรตหยกสวรรค์ชะงักฝีเท้า แต่ไม่พูดอะไร หยางเจียนเสียงเข้มขึ้น "ถามทำไมไม่ตอบ? เป็นใบ้หรือไง?"

นักพรตหยกสวรรค์: "..."

ดุจังวะ!

ข้า...

ข้าจะพูดยังไง? จะให้บอกว่า ข้าจะไปกินขี้เรอะ?! สัสเอ๊ย!

"มะ... ไม่มีอะไร อาตมาแค่เดินเล่นเฉยๆ" นักพรตหยกสวรรค์ยิ้มแห้งๆ

หยางเจียนกล่าวต่อ "หยกสวรรค์ ข้ากับน้องสาวเตรียมจะตั้งสำนักเจี๋ยที่ปากน้ำกวานเจียง เผยแพร่แก่นแท้สำนักเจี๋ย เห็นเจ้าดูหัวไวดี มาเป็นยามเฝ้าประตูไหม?"

นักพรตหยกสวรรค์: ?!

เกินไปมั้ง!?

ข้า!

นักพรตหยกสวรรค์ หนึ่งในสิบสองเซียนทองคำแห่งสำนักช่าน ให้ไปเฝ้าประตู?! เห็นข้าเป็นหมาหรือไง?

"คงไม่ดีกว่า อาตมาขอลา! ขอลา!" นักพรตหยกสวรรค์รีบปฏิเสธ

"หยุด!"

หยางเจียนเสียงเย็น "ในเมื่อเจ้าไม่เข้าร่วม งั้นเรื่องที่เมื่อกี้เจ้าจะมาเป็นอาจารย์ข้า คงต้องคิดบัญชีกันหน่อย เจ้าคู่ควรหรือ?! หืม?! เห็นแก่ที่ทำผิดครั้งแรกจะละเว้นชีวิตให้ แต่โทษตายละเว้น โทษเป็นมิอาจเลี่ยง!"

สิ้นเสียง

นักพรตหยกสวรรค์ยังไม่ทันได้ขอร้อง ก็โดนเตะกระเด็นหายลับไปในพริบตา

"ศิษย์พี่หยวน ท่านจะไปตั้งสำนักเจี๋ยที่ปากน้ำกวานเจียงกับพวกเราไหม?" หยางฉานถาม

หยวนหงส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ล่ะ ข้ายังมีธุระ อีกอย่าง ข้าต้องไปสร้างสำนักของตัวเอง เผยแพร่แก่นแท้สำนักเจี๋ยเหมือนกัน ไม่ไปกับพวกเจ้าล่ะ! ไปก่อนนะ!"

"ศิษย์พี่ช้าก่อน คือว่า... ศิษย์พี่ไปรอบนี้ ได้ของมาเยอะ..." หยางเจียนพูดยังไม่ทันจบ หยวนหงก็หายวับไปแล้ว

...

ในขณะเดียวกัน

เหนือเมืองเฉาเกอ ปราณมังกรจักรพรรดิพวยพุ่ง แสงทองแห่งปราณมังกรส่องสว่างทั่วทั้งเมือง

[จบแล้ว]