บทที่ 2 - ลูกผู้ชายออกจากบ้านต้องระวังตัวให้ดี!
บทที่ 2 - ลูกผู้ชายออกจากบ้านต้องระวังตัวให้ดี!
บทที่ 2 - ลูกผู้ชายออกจากบ้านต้องระวังตัวให้ดี!
เมื่อเห็นเหล่าลูกศิษย์ทยอยกันตื่นจากภวังค์ หลู้ชวนก็ลอบถอนหายใจเงียบๆ
ถึงแม้ว่าติดตามเขาแล้วจะไม่ได้เรียนรู้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน แต่อย่างน้อยทักษะการแสดงของแต่ละคนก็นับว่าฝึกจนบรรลุขั้นสุดยอด
ก็ดีเหมือนกัน ชีวิตคนเราต้องอาศัยการแสดง นี่แหละคือวิชาจำเป็นสำหรับการท่องยุทธภพ
เจ้าแสดง ข้าก็แสดง ใครแสดงไม่เนียนคนนั้นก็หน้าแตกไป!
ดูสิ
ดูศิษย์ของข้าเหล่านี้สิ
สีหน้าท่าทางประเภท 'ฟังคำชี้แนะเพียงบทเดียว ประเสริฐกว่าอ่านตำราสิบปี' พวกเขาทำออกมาได้พอดิบพอดีเป๊ะ!
ยังมีศิษย์บางคนที่ยังนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ นี่คงอินจัดเกินไปสินะ?!
หรือว่ากำลังเข้าถึงศาสตร์แห่งการแสดงขั้นสูง จะให้ลืมตาตื่นปุบปับคงดูไม่สมจริง ต้องค่อยๆ ถอนสมาธิออกมาใช่ไหม!? ช่างใส่ใจรายละเอียดกันจริงๆ
น่านับถือ! น่านับถือจริงๆ!
เกิดผิดยุคแท้ๆ ถ้าไปเกิดในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด พวกนี้คงเป็นกรณีศึกษาในตำราการแสดงระดับโลกไปแล้ว
ทว่า
หลู้ชวนหารู้ไม่ว่า เหล่าศิษย์ของเขาไม่ได้กำลังแสดงละครแต่อย่างใด
ทุกถ้อยคำที่หลู้ชวนเอื้อนเอ่ยออกมานั้นเปรียบดั่งสัจธรรมแห่งมรรควิถีที่พุ่งตรงเข้ากระแทกจิตวิญญาณ พวกเขามองเห็นต้นกำเนิดแห่งวิถี เข้าใจแก่นแท้แห่งธรรมและเคล็ดวิชาอันลึกล้ำพิสดาร
พวกเขายืนอยู่บนกระแสธารแห่งกาลเวลา เฝ้ามองบุปผาบานแล้วร่วงโรย ตระหนักรู้ถึงความลึกลับของต้นกำเนิด
ราวกับได้เข้าไปอยู่ในโลกอันสูงส่งยิ่งกว่า ดอกบัวทองคำโปรยปรายเต็มท้องนภา เสียงแห่งธรรมดังกึกก้อง ดอกบัวทองคำแต่ละดอกล้วนให้กำเนิดจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุด เส้นสายแห่งมรรควิถีสามพันเส้นถักทอไขว้กันไปมา และพวกเขาก็สามารถเอื้อมมือไปสัมผัสพวกมันได้
กาลเวลา มิติ กฎเกณฑ์... ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสร้างประโยชน์ให้พวกเขาอย่างมหาศาล
เมื่อตื่นจากการรู้แจ้ง
ทุกคนต่างตื่นตะลึงในความยิ่งใหญ่ของท่านอาจารย์ แม้แต่เทพบรรพกาลผานกู่ก็คงยากจะเป็นคู่ต่อกรกับอาจารย์ได้ ท่านอาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยบารมีเช่นนี้ เกรงว่าจะก้าวข้ามข้อจำกัดของโลกใบนี้ไปนานแล้ว
ชาตินี้ที่ได้ฝากตัวเป็นศิษย์ท่านอาจารย์ นับเป็นวาสนาที่ท้าทายลิขิตสวรรค์จริงๆ
รอจนศิษย์ทุกคนตื่นจากการรู้แจ้งครบถ้วน หลู้ชวนเคี้ยวผลไม้ทิพย์ที่แม่หนูน้อยป้อนให้พลางเอ่ยว่า "วิชาที่อาจารย์ควรถ่ายทอด ก็ได้ถ่ายทอดให้พวกเจ้าจนหมดสิ้นแล้ว นับจากวันนี้ไป พวกเจ้าจงลงเขากันเถิด!"
หา~?!
เหล่าศิษย์ต่างตกใจ รีบแสดงความอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากท่านอาจารย์ไป
ศิษย์หญิงบางคนแววตาเปี่ยมด้วยความรัก น้ำตาคลอเบ้าจนภาพตรงหน้าพร่ามัว
"ศิษย์ไม่อยากจากท่านอาจารย์ไป ศิษย์ปรารถนาเพียงปรนนิบัติท่านอาจารย์อยู่ข้างกาย!"
"ท่านอาจารย์ไม่ต้องการพวกเราแล้วหรือเจ้าคะ? ฮือๆ~ ข้าไม่อยากจากท่านอาจารย์ไปเลย!" แม่หนูน้อยดูจะอาลัยอาวรณ์ที่สุด
เห็นลูกศิษย์เป็นเช่นนี้ หลู้ชวนก็ปลื้มใจยิ่งนัก เด็กพวกนี้ไม่เสียแรงที่รักและเอ็นดู!
"งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เมื่อถึงเวลาอันควร ย่อมได้กลับมาพบกันใหม่ อย่าได้โศกเศร้าไปเลย"
"บัดนี้มหันตภัยกำลังคืบคลานเข้ามา พวกเจ้าจะได้ถือโอกาสนี้ออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ ความรู้ในตำราหรือจะสู้การลงมือทำจริง
จงฝึกฝนให้ดี ถ่ายทอดแก่นแท้ของสำนักเรา หวังว่าอีกหมื่นยุคสมัยข้างหน้า แก่นแท้ของสำนักเราจะยังคงอยู่ยั้งยืนยง!"
สิ้นเสียง
เหล่าศิษย์ต่างขานรับพร้อมเพรียง "น้อมรับคำสอนท่านอาจารย์ ศิษย์จักเผยแพร่แก่นแท้แห่งสำนักเราให้กว้างไกล!"
"ไปกันเถอะ" เสียงเรียบๆ ของหลู้ชวนดังขึ้น
เหล่าศิษย์ต่างกราบลาหลู้ชวนแล้วเดินออกจากสำนัก มองแผ่นหลังของศิษย์ที่ทยอยเดินจากไปทีละคน หลู้ชวนรู้สึกใจหายวาบ ภายภาคหน้าคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว
หวังว่าศิษย์เหล่านี้จะสามารถถ่ายทอดวิชาของสำนักไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลานได้จริงๆ เอาเถอะ ตัวเขาได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว ถือว่าได้ทดแทนคุณอาจารย์ทงเทียนแล้ว
เวลานั้น
ศิษย์หญิงจำนวนไม่น้อยยังคงไม่ยอมจากไป แต่ละคนแก้มแดงระเรื่อ งดงามจับตา
"ท่านอาจารย์ นี่... นี่คือถุงหอมที่ศิษย์ปักเองกับมือ มอบให้ท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"
"ท่านอาจารย์ นี่คือ... หวีที่ข้าทำเองกับมือ มอบให้ท่านอาจารย์เจ้าค่ะ!"
"ท่านอาจารย์..."
หญิงสาวผู้มีบุคลิกเย็นชาถอดปิ่นทองบนศีรษะออก แล้วหักเป็นสองท่อน "ท่านอาจารย์ ข้ามอบให้ท่าน!"
หญิงสาวผู้มีเสน่ห์เย้ายวนรีบกล่าวต่อทันที "ท่านอาจารย์ ข้ามอบปลอกแขนทองคำให้ท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"
...
สำหรับของขวัญที่เหล่าศิษย์หญิงมอบให้ หลู้ชวนย่อมไม่ปฏิเสธ
อุตส่าห์เล่านิยายรักระหว่างอาจารย์กับศิษย์ไปตั้งเยอะ ดูท่าจะไม่เสียแรงเปล่า ของที่ให้มาแต่ละอย่างล้วนมีความหมายแฝงทั้งนั้น นี่มันเกินคำว่าศิษย์อาจารย์ไปแล้วกระมัง
มองดูศิษย์หญิงเดินจากไปทีละคน หลู้ชวนรู้สึกอาลัยยิ่งนัก ไอ้มหันตภัยบ้าบอเอ๊ย!
ให้ตายสิ ทำไมเขาถึงไม่มีนิ้วทองคำเหมือนคนอื่นเขา เป็นผู้ข้ามมิติเหมือนกัน ทำไมถึงปฏิบัติแตกต่างกันขนาดนี้?
ถ้าเขามีสูตรโกงสักหน่อย จะต้องมานั่งกังวลเรื่องมหันตภัยแต่งตั้งเทพทำไม?!
หงจวินกล้าหือหรือ?! เดี๋ยวจะตบให้หน้าหันสักสองฉาด!
สำนักที่เคยคึกคักพลันเงียบเหงาลงถนัดตา เหลือเพียงแม่หนูน้อยที่ยังยืนอยู่ข้างกายหลู้ชวน
"ท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากไป!"
"ไม่ได้ ต้องเชื่อฟัง!"
"ศิษย์พี่หญิงคนอื่นให้ของขวัญท่านอาจารย์หมดแล้ว ข้ายังไม่ได้ให้เลย รอข้าคิดออกก่อนว่าจะให้อะไรท่านอาจารย์ แล้วข้าจะไป!" แม่หนูน้อยยืนกราน
หลู้ชวนทำหน้าเพลียจิต "อาจารย์ไม่อยากได้ของขวัญของเจ้า รีบไปเถอะ!"
แม่หนูน้อยทำปากยื่น "ไม่เอา จะต้องให้ให้ได้!"
สิ้นเสียงอันหนักแน่น แม่หนูน้อยก็กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของหลู้ชวน ทำท่าจะจูบเขาเสียดื้อๆ ยังดีที่หลู้ชวนหลบทัน!
ลูกผู้ชายตัวจริงออกจากบ้านต้องรู้จักป้องกันตัวเอง!
หลู้ชวน: ⊙⊙?
"ห้ามเล่นพิเรนทร์!"
แม่หนูน้อยมองหลู้ชวนด้วยสายตาตัดพ้อ พลางทำเสียงฮึดฮัด "คนบ้า!"
หลู้ชวน: "เฮ้อ~!"
รู้งี้ไม่น่าเล่านิยายรักเยอะเลย โดยเฉพาะมังกรหยกกับนิยายรักอาจารย์ศิษย์เรื่องอื่นๆ
...
ขณะเดียวกัน
ณ ตีนเขา
กลุ่มศิษย์พี่ศิษย์น้องยังไปกันไม่หมด ยังคงจับกลุ่มคุยกันอยู่
"ศิษย์พี่ซู ท่านจะไปพร้อมกับข้าไหม?"
"ไม่ล่ะ ข้ายังมีธุระต้องไปทำ! ไว้โอกาสหน้านะ!"
...
"ศิษย์พี่เหวินจื่อ ต่อไปท่านจะไปที่ไหน? ให้ข้าไปติดตามท่านด้วยคนได้ไหม!"
...
"ว้าว พวกท่านยังไม่ไปกันอีกหรือ พี่เย่ว์ ท่านจะไปเที่ยวทะเลตะวันออกกับข้าไหม?"
"ข้าต้องกลับไปทำธุระก่อน เสร็จธุระแล้วจะไปหาเจ้าที่ทะเลตะวันออกแน่นอน!"
"ก็ได้! ศิษย์พี่หยาง ศิษย์พี่หญิงหยาง พวกท่านจะไปเที่ยวทะเลตะวันออกกับข้าไหม!"
"พวกเราก็มีธุระสำคัญต้องไปทำ เสร็จแล้วจะรีบไปหาเจ้าที่ทะเลตะวันออกทันที!"
...
"ศิษย์พี่อิน ท่านจะกลับเมืองเฉาเกอเลยหรือเปล่า? จะไปเดินเล่นกับข้าก่อนไหม!"
"ไม่ล่ะ ข้าจะกลับเฉาเกอก่อน!"
...
"ศิษย์พี่ขง ท่านจะไปเที่ยวเมืองเฉาเกอกับข้าไหม?"
"ตอนนี้คงยัง ไว้ผ่านไปสักพัก ข้าจะไปหาเจ้าแน่!"
"งั้นศิษย์พี่ขง สัญญากันแล้วนะ!"
...
"นี่! พวกเจ้าไม่มีใครถามข้าสักคนเลยหรือ ไม่มีใครจะพาข้าไปเที่ยวด้วยเลยหรือไง?"
"ศิษย์น้องหลี่ งั้น... เจ้าไปเที่ยวทะเลตะวันออกกับศิษย์น้องเล็กสิ!"
"เอ่อ... ศิษย์พี่เย่ว์ ท่านรังเกียจข้าใช่ไหม? ท่านรอไปเที่ยวพร้อมข้าไม่ได้หรือไง?"
"อุ๊ยตาย! จู่ๆ ข้าก็สังหรณ์ใจว่าท่านพ่ออาจจะป่วยหนัก ข้าต้องรีบกลับทะเลตะวันออกด่วน!"
ศิษย์น้องหลี่: ※※※ (สบถคำหยาบชุดใหญ่!)
...
เวลานี้
หลู้ชวนกำลังเก็บข้าวของย้ายบ้านอย่างขะมักเขม้น เขาซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล ย้ายบ้านทีไรเหนื่อยทุกที
พอถึงเวลาแบบนี้ หลู้ชวนก็อดนอยด์ไม่ได้ ทำไม! ทำไมผู้ข้ามมิติคนอื่นถึงสบายแฮ แต่ผู้ข้ามมิติอย่างเขาถึงต้องมารับกรรมแบบนี้!
ข้าต้องการนิ้วทองคำของข้า ฮือๆ~!
มือลูบคลำหยกพกในมือ อารมณ์ของหลู้ชวนค่อยสงบลงบ้าง
ช่างเถอะ!
อย่างน้อยก็ยังมีหยกพกประจำตระกูลติดตัวมาด้วย ตอนที่เขาข้ามมิติมา หยกพกชิ้นนี้ก็ตามติดตัวมาด้วย
ตอนที่ค้นพบว่าหยกพกของเขามีมิติเก็บของขนาดมหึมาอยู่ข้างใน หลู้ชวนตื่นเต้นดีใจอยู่พักใหญ่
แต่ไม่นานเขาก็พบว่า หยกพกชิ้นนี้นอกจากจะมีพื้นที่กว้างขวางมหาศาลแล้ว ก็ไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อะไรอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลย
ถ้าไม่ติดว่าเป็นของดูต่างหน้า แถมยังจุของได้เยอะ หลู้ชวนคงทุบไอ้ขยะชิ้นนี้ทิ้งไปนานแล้ว!
[จบแล้ว]