บทที่ 33: มันเป็นเรื่องของกลยุทธ์
บทที่ 33: มันเป็นเรื่องของกลยุทธ์
บทที่ 33 มันเป็นเรื่องของกลยุทธ์
“พลเรือโทสองคนนั้น…ถูกเล่นงานไปแล้วเหรอ!?” กัปตันนาวิกโยธินตะโกนอย่างตกใจ
สายฟ้าที่ผ่าลงมาเมื่อกี้ พร้อมกับคลื่นมหึมาที่กวาดไปทั่ว ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น
“ไม่…ยังไม่ตายหรอก ฉันยังรู้สึกได้ถึงออร่าของพวกนั้นอยู่” โมมองก้าขมวดคิ้ว
แต่ประโยคของเขาก็หยุดลงกลางคัน เพราะเขาสังเกตเห็นพลังชีวิตของสองคนนั้นไม่มั่นคง ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ถ้าเขาพูดออกไป มันอาจสร้างความโกลาหลได้ เลยเลือกที่จะเงียบไว้
เขาหันไปสบตายามาคาจิ ส่งสัญญาณว่า ถ้าพวกโอนิกุโมะกับโดเบอร์แมนเอาตัวรอดไม่ได้ พวกเขาจะต้องลงไปช่วย
ยามาคาจิพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงเข้าใจ
ทันใดนั้น เสียงเรนจิดังขึ้นมา
“สองคนนั้น…หยุดส่งสายตากันได้แล้ว คิดว่าฉันตาบอดรึไง?”
เขาชี้ไปทางโมมองก้า “ฉันพูดถึงนายแหละ ไอครึ่งหัวล้าน!”
โมมองก้า: ???
ครึ่ง.....หัวล้าน?
“หนอยแก!! นี่มันทรงโมฮอว์กโว้ย!!” โมมองก้ากำหมัดแน่น ตะโกนกลับ
“อ๋อเหรอ…ขอโทษที ฉันมองผิดไปหน่อย คิดว่าเป็นครึ่งหัวล้านจริงๆ นะ ฮ่าๆ”
“เขาขอโทษจริงๆ…”
ความโกรธของโมมองก้าดับลงทันที ทำเอาพูดไม่ออกไปเลยสักพัก
“งั้น…เจ้าโมฮอว์ก หยุดจ้องตากันซะทีสิ”
โมมองก้า: !!!
คราวนี้ความโกรธกลับมาเดือดปุดๆ อีกครั้ง
ยามาคาจิเองเกือบจะหลุดหัวเราะ แต่ก็ฝืนกลั้นเอาไว้ด้วยความเกรงใจเพื่อน
“แล้วก็นายด้วย เจ้าตาเหล่!” เรนจิหันไปพูดต่อ
ยามาคาจิ: ???
เหล่…? หมอนั่นว่าฉันเหล่!?
“อ้อ…แล้วก็อีกคนไง ที่หัวดูเหมือนกะโหลกยื่นขึ้นไปบนฟ้า” เรนจิเหลือบไปที่เรืออีกลำ “ไม่เห็นสายตาของเจ้าโมฮอว์กงั้นหรอ หรือเพราะมีแต่กะโหลกของนายที่โผล่ขึ้นมา?”
สตรอว์เบอร์รี่: …
เขามองเรนจิอย่างเย็นชา รู้ทันทีว่านี่เป็นการยั่วยุราคาถูก
“คิดว่าคำพูดกวนๆ แบบนี้จะทำให้พวกเราโกรธได้งั้นเหรอ…นายยังเด็กไปมากเจ้าหนู” สตรอว์เบอร์รี่หัวเราะเบาๆ แล้วหันไปสั่งการลูกน้องต่อ
โมมองก้ากับยามาคาจิหันหน้าไปอีกทาง ทำเป็นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“หึๆ ดูออกนะว่าแอบฟังอยู่” เรนจิยิ้มขี้เล่น “แต่ว่า…”
เขาหันไปมองทะเลกว้างใหญ่ตรงหน้า “พวกนายยังคิดจะปล่อยบัสเตอร์คอลลงมาอย่างปลอดภัยอยู่อีกเหรอ?”
“อย่าประมาทไปหน่อยเลย!” สตรอว์เบอร์รี่แค่นเสียง “พลเรือโทแห่งมารีนฟอร์ดไม่ง่ายนักหรอก!”
ทันใดนั้น คลื่นพลังดาบบินจากโมมองก้าพุ่งเข้ามา!
“วูบ~”
ด้วยเนตรวงแหวน เรนจิอ่านทิศทางได้ชัดเจน เขากลิ้งหลบอย่างง่ายดาย ก่อนจะปรบมือพลางหัวเราะ
“ฉันไม่เคยประมาทใครทั้งนั้นแหละ!”
“คาถาน้ำ: กระสุนน้ำมังกรวารีสามชั้น!!”
“ตูม!!”
ทันใดนั้น มังกรน้ำยักษ์สามตัวพุ่งขึ้นจากทะเล มุ่งตรงไปที่กลุ่มเรือรบที่มีพลเรือโททั้งสามคนอยู่!
“แย่แล้ว! พวกมันมาทางนี้!!”
“รีบเตรียมปืนใหญ่!!”
“ไม่ทันแล้วงวว!!”
“อย่าตื่นตระหนก! ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง!” ยามาคาจิชักดาบยาว ฮาคิพุ่งกระจายทันที ก่อนจะฟาดคาถาดาบบินออกไป
“วิชาดาบเดียว: ภูเขาเพลิง!!”
โมมองก้าเองก็ไม่ยอมแพ้
“วิชาดาบเดียว: ลมหนู!!”
“เจ้าหนู…คิดว่าแค่น้ำทะเลจะทำอะไรได้เหรอ!” สตรอว์เบอร์รี่ตวัดดาบคู่ที่เคลือบฮาคิอาวุธ “วิชาดาบคู่: ฟันสวรรค์เหิน!!”
“บูม!! บูม!! บูม!!”
คาถามังกรน้ำปะทะเข้ากับการโจมตีของทั้งสาม หัวมังกรแตกกระจายกลายเป็นละอองน้ำสาดใส่เรือรบ
ถึงแรงจะเบาลง แต่ก็ทำให้ทหารหลายคนกระเซ็นเปียกจนวุ่นไปหมด
ทันใดนั้น พลเรือโททั้งสามพุ่งขึ้นฟ้าด้วยเดินชมจันทร์ ราวกับระแวงว่าจะโดนสายฟ้าโจมตีซ้ำ
แต่ครั้งนี้ เรนจิกลับไม่ปล่อยสายฟ้าออกมา ทำเอาสตรอว์เบอร์รี่แปลกใจเล็กน้อย ส่วนยามาคาจิกลับเหมือนจะจับทางได้
เขารู้ว่าเรนจิจงใจทำให้เรือเปียกน้ำ เพื่อทำให้ปืนใหญ่ไร้ประโยชน์
“นี่นายคิดจะแช่เรือรบไว้ใช่มั้ย” ยามาคาจิพูดพลางหรี่ตา
สตรอว์เบอร์รี่หัวเราะเยาะ “แผนนั้นใช้ไม่ได้หรอก เรือรบเราออกแบบมารับมือสภาพอากาศสุดโหด ไม่ใช่ว่าคลื่นน้ำกระแทกหน่อยแล้วปืนใหญ่จะพังง่ายๆ หรอก!”
“จริงเหรอ?” เรนจิยืนอยู่บนทะเล ใบหน้าไม่เปลี่ยนสี ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว
ท่าทางสงบนิ่งนี้ กลับทำให้สตรอว์เบอร์รี่รู้สึกใจคอไม่ดี
ทันใดนั้น โมมองก้าสังเกตเห็นทะเลกลายเป็นสีแดง เขาช็อกทันที “เลือด…?”
บ้าเอ๊ย นั่นมันของโอนิกุโมะรึเปล่า!? หรือว่า…เลือดของจ้าวทะเลกันแน่!?”
ยามาคาจิเองก็แทบจะพุ่งลงไปตรวจสอบ แต่พอรู้สึกถึงสองร่างที่พุ่งขึ้นจากทะเล เขาก็ชะงักไป
พวกเขายังไม่ตาย !
“ตูม!! ตูม!!”
โอนิกุโมะกับโดเบอร์แมนกระโจนขึ้นมาจากน้ำ ร่างหนึ่งแขนขาด เลือดยังไม่หยุดไหล แต่ทั้งคู่ไม่สนใจบาดแผล รีบเปิดฉากโจมตีทันที!
“ได้เวลาเอาคืนแล้ว!!”
“ฉัวะ!! ฉัวะ!!”
ดาบยาวสามเล่มแทงทะลุร่างเรนจิในพริบตา!
“เรนจิ!!”
นิโค โรบินที่เห็นภาพตรงหน้า ดวงตาหดแคบลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ชายที่แข็งแกร่งขนาดนี้…ถูกเล่นงานได้จริงๆ น่ะเหรอ!?
“ไม่ต้องห่วง เขาไม่เป็นไรหรอก” บลูโน่พูดเสียงเรียบ
โรบิน: ???
เธอหันไปมองบลูโน่ เห็นสีหน้าที่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
นามิที่อยู่ใกล้ๆ ก็ร้องขึ้นมาแทบจะทันที “เดี๋ยวนะ…นั่นมันร่างแยกเงาเหรอ!?”
แต่ถ้าอย่างนั้น…ทำไมโอนิกุโมะถึงแขนขาด? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ใต้ท้องทะเล!?