บทที่ 28 ประตูแห่งความยุติธรรม!

บทที่ 28 ประตูแห่งความยุติธรรม!

“ประตูแห่งความยุติธรรมกำลังเปิดทีละนิด... หมายความว่าบัสเตอร์คอลกำลังจะมาในไม่ช้านี้...” นิโค โรบินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

เส้นทางจากมารีนฟอร์ดสู่เอนิเอส ล็อบบี้ ผ่านประตูแห่งความยุติธรรมคือเส้นทางที่เร็วที่สุด

“งั้นก็ดีสิ” เรนจิหัวเราะเบาๆ “ฉันรออยู่ว่ามันจะมาเมื่อไหร่”

“หืม?”

ทันใดนั้นเรนจิเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าแล้วเห็นร่างสองร่างกำลังต่อสู้กันกลางอากาศ

นั่นคือแฟรงกี้กับฟุคุโระที่กำลังสู้กัน!

“แกลงทะเลแล้ว ไปตายซะ!” ฟุคุโระคำรามด้วยความโกรธ หลังจากโดนหมัดหนักๆ จากแฟรงกี้หลายที เขารู้สึกเจ็บไปทั้งตัว จึงคิดจะโยนอีกฝ่ายตกทะเลไปให้สิ้นเรื่อง

“แย่ละ! ขยับไม่ได้เลย!”

แฟรงกี้กัดฟันพยายามโต้กลับ แต่แรงปะทะมหาศาลกดร่างเขาแน่นจนทำได้แค่ปล่อยตัวกระโจนลงไปพร้อมศัตรู

“ตูม!!”

“การต่อสู้ครั้งนี้ดุเดือดจริงๆ แฮะ” เรนจิเอ่ยขึ้น

“นายโอเคไหม...?” โรบินถามเสียงเบา

เรนจิไม่ตอบ เพียงแค่จ้องไปยังผืนน้ำด้วยเนตรวงแหวน มองทะลุลงไปยังร่างทั้งสองที่กำลังดิ้นรน

ตอนนี้แฟรงกี้แยกตัวออกจากฟุคุโระได้แล้ว และพยายามว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ ส่วนฟุคุโระก็กำลังขยับตัวอยู่ใต้น้ำ พยายามขวางทางแฟรงกี้ แต่ดูไม่ค่อยถนัดนัก

“ยังไม่เป็นไรหรอก” เรนจิพูดเรียบๆ

ในจังหวะนั้นเอง ซันจิก็โผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำแล้วกลิ้งลงมาบนฝั่ง

“ฉัน... ฉันรอดแล้ววว...”

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเมื่อครู่มันแย่เกินจะทน ซันจิคิดว่าตัวเองต้องตายซะแล้ว โชคดีที่มาเจอเรนจิทันเวลา

“ดูเหมือนว่าน้ำทะเลจะยับยั้งผู้ใช้ผลปีศาจได้แรงกว่าที่คิดนะ” เรนจิยกคางขึ้นพูด “เรียกได้ว่าทำให้พลังไร้ค่าไปเลยก็ยังได้เเฮะ”

“ใครบอกว่าทะเลไม่ใช่ภัยร้ายสำหรับผู้ใช้ผลปีศาจกันล่ะ?” โรบินพูดขึ้น น้ำเสียงคล้ายรำลึกถึงอดีต

ครั้งหนึ่ง เธอเคยใช้หยดน้ำทะเลเล็กน้อยแตะร่างครอกโคไดล์ ทำให้ร่างทรายของเขาไร้พลัง กลายเป็นช่องว่างให้เธอฆ่าเขาได้

“แต่ก็ไม่ใช่ทุกความสามารถจะใช้วิธีนั้นได้หรอกนะ” ซันจิหยิบบุหรี่มา แต่พอเห็นทั้งบุหรี่กับไฟแช็กเปียกน้ำก็ได้แต่ถอนหายใจเซ็งๆ

“หมายความว่ายังไงน่ะ?” เรนจิเลิกคิ้ว

“อย่างพลังของอาโอคิยิน่ะ น้ำทะเลช่วยอะไรไม่ได้หรอก เขาแช่แข็งทะเลทั้งผืนได้เลยนะ!”

เรนจิถึงกับอึ้งไปครู่ “...โอเค นายเล่นยกตัวอย่างที่สุดโต่งเชียวนะ”

แช่แข็งทั้งทะเล... น้ำทะเลจะไปทำอะไรได้ล่ะ?

ซันจิเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าพูดอะไรแปลกๆ ออกมา จึงรีบกระแอม “ช่างเถอะ พวกนายจัดการไอ้โง่นั่นได้แล้วเหรอ?”

“ใช่ เรนจิเป็นคนจัดการมันเอง” โรบินตอบแทน

“งั้นก็รีบเอากุญแจมาดูสิ” เรนจิเข้าไปค้นตัวบลูโน่ แล้วดึงกุญแจออกมา

เขาลองไขกับกุญแจมือของโรบิน แต่ก็ไม่ขยับ

“ไม่ใช่ดอกนี้แฮะ...”

“หมายเลขอะไรน่ะ?” โรบินถาม

“เลข 2”

“เลข 2 เหรอ!” ซันจิพูดทันที “เอากุญแจนี่ไปให้โซโลกับไอ้อุซปสิ! พวกนั้นโดนใส่กุญแจมือไว้ด้วยกัน กุญแจดอกนี้แหละที่ไขได้!”

เรนจิ : ???

นี่มันพัฒนาการอะไรของพวกนั้นอีกล่ะ? อุซปล็อกโซโลด้วยหินไคโรงั้นเหรอ? จะใช้วิธีนี้จัดการผู้ใช้ผลปีศาจ? ...แต่ดันผิดเป้าหมายไปหน่อยนะสิ!

ยังไม่ทันที่เรนจิจะพูดอะไร แฟรงกี้กับฟุคุโระก็โผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำพร้อมกัน ดึงสายตาของซันจิไปทันที

“แฟรงกี้?! ทำไมนายไปโผล่อยู่ในทะเลน่ะ?”

“แล้วนั่น CP9 อีกตัว...”

สองคนนั้นกระโจนลงไปสู้กันเองในทะเลเนี่ยนะ?! ซันจิแทบไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ... มันวิธีต่อสู้บ้าอะไรเนี่ย?

“พวกเขาตกลงมาจากชั้นบน” เรนจิยื่นกุญแจหมายเลข 2 ให้ซันจิ “เอาไปจัดการเลย ฉันดูแลตรงนี้เอง”

ถ้าไม่ใช่ผู้หญิง เรนจิเชื่อว่าซันจิไม่มีทางแพ้แน่

ซันจิลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “โอเค ฝากตรงนี้ด้วยล่ะ”

มีแค่เรนจิเท่านั้นที่รับประกันการช่วยแฟรงกี้ได้ในสถานการณ์แบบนี้ เพราะเขามีพลังที่ทำให้บินได้ ส่วนคนอื่นไม่มี

เมื่อซันจิไปแล้ว เรนจิหันสายตากลับไปยังทะเล ฟุคุโระก็หันมามองเขาเช่นกัน

“ชบาบา... สรุปว่านายจัดการบลูโน่ได้จริงๆ งั้นสิ?”

ฟุคุโระมองร่างเพื่อนที่ล้มลงกับพื้นด้วยสายตาหม่นหมอง พวกเขาคือเพื่อนที่ฝึกมาด้วยกัน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก ยิ่งเห็นเพื่อนตาย ความโกรธก็ยิ่งพุ่งขึ้น

“ฉันว่าอย่าเสียเวลาคิดมากเลย” เรนจิพูดเรียบๆ

“หึ อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลย!” ฟุคุโระพ่นลมใส่ “ฉันจะจัดการเจ้านั่นก่อน แล้วค่อยมาล้มพวกแกทุกคนทีหลัง!”

“การแก้แค้นของบลูโน่... ฉันจะเป็นคนทำเอง!!”

พูดจบ ฟุคุโระกระโจนลงน้ำอีกครั้ง ตั้งใจจะลากแฟรงกี้ไปตายด้วยกัน แต่กลับถูกแฟรงกี้คว้าตัวไว้แน่น ทำให้เขาต้องดิ้นรนใช้เดินชมจันทร์ขาเดียวพยุงตัวขึ้นช้าๆ

“เจ้านี่ก็มีของใช้ได้แฮะ” เรนจิหัวเราะเบาๆ แล้วตะโกนออกไป “แฟรงกี้! ต้องการให้ช่วยมั้ย?”

“ไม่ต้อง!” แฟรงกี้ตะโกนกลับมาทันที

เรนจิพยักหน้า ไม่เซ้าซี้ต่อ

“ตูม!!”

เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านบน พร้อมเสียงคำรามคลุ้มคลั่ง

“อ๊ออออออ!!!”

เรนจิหันขวับ “เสียงสัตว์ร้าย? หมาป่างั้นเหรอ?”

“อาจใช่ก็ได้นะ” โรบินตอบทันที “ใน CP9 มีผู้ใช้ผลปีศาจอยู่ 2 คน หนึ่งคือร็อบ ลุชชีที่ใช้ผลเสือดาว อีกคนคือหมาป่า”

“ก็อาจเป็นไปได้ว่า...มีใครบางคนเพิ่งกินผลปีศาจเข้าไปก็ได้นะ” เรนจิพูดพลางหัวเราะนิดๆ “กลัวฉันจะแย่งผลไปมากเลยสินะ?”

“ถ้าเพิ่งกินเข้าไปจริงๆ ก็คงยังใช้พลังได้ไม่เต็มที่หรอก” โรบินว่าเสียงเบา คล้ายปลอบใจตัวเอง

เรนจิไม่พูดอะไรต่อ แค่พยักหน้าแล้วหันกลับไปดูด้านบน

ตอนนั้นเอง แฟรงกี้กระแทกฟุคุโระเต็มแรง

“1.5 โคล่า พาวเวอร์! ไฟสด!!”

“ตูม!!!”

แรงอัดสะเทือนรุนแรงทำให้ฟุคุโระร่วงลงมาอัดพื้นจนกลายเป็นหลุมลึก! เขานอนนิ่งหมดสติในทันที

แฟรงกี้เองก็ล้มลงนั่งหอบ ก่อนรีบค้นตัวอีกฝ่ายแล้ววิ่งไปหาเรนจิ “ในที่สุดก็จัดการหมอนี่ได้สักที! พี่นินจา นี่กุญแจ ลองดูหน่อยสิว่าใช้ได้มั้ย”

เรนจิรับมาก่อนขอบคุณสั้นๆ แล้วดูหมายเลข...

“เลข 6...”

เขาลองไขกับกุญแจมือโรบิน แต่ก็ไม่สำเร็จ

“ไม่ใช่อีกดอกแล้วสิ...”

แฟรงกี้ถอนหายใจ “งั้นคงต้องรอให้พวกนั้นชนะแล้วเอากุญแจมาอีกสินะ...”

แล้วเขาก็หันไปมองประตูแห่งความยุติธรรมที่กำลังเปิดออกเกือบเต็ม “เฮ้ เดี๋ยวนะ... ทำไมมันเปิดเกือบสุดแล้วล่ะ?!”

ถ้าเรือรบจะผ่านได้ ประตูต้องเปิดสุด... หรือว่าเป็นเพราะบัสเตอร์คอล?!

“ดูเหมือนเวลาจะเหลือน้อยแล้ว” เรนจิหันไปลากบลูโน่ขึ้นมาพาดบ่า “ไปกันเถอะ ไปสมทบกับพวกนั้นก่อน”

“โอ้!”

แฟรงกี้พยักหน้า แต่ก็ยังอดหันไปมองประตูอีกครั้งไม่ได้ “บัสเตอร์คอลงั้นเหรอ... บางทีวันนี้...เราอาจได้สร้างประวัติศาสตร์ก็ได้นะ”