บทที่ 11 ความแตกต่างระหว่างคนธรรมดาและสัตว์ประหลาด
บทที่ 11 ความแตกต่างระหว่างคนธรรมดาและสัตว์ประหลาด
บทที่ 11 ความแตกต่างระหว่างคนธรรมดาและสัตว์ประหลาด
“พวกเขาเป็นสมาชิกของกลุ่มโจรสลัดคนยักษ์ดั้งเดิมน่ะ” เรนจิพูดขึ้น “จากที่ฟังมา พวกเขาถูกหลอกให้เฝ้าประตูที่นี่เพื่อช่วยโบรกี้กับดอร์รี่ ผู้นำเผ่าคนยักษ์ทั้งสองคน”
“นาวิกโยธินมันสัญญาไว้ว่าจะปล่อยทั้งสองออกจากอิมเพลดาวน์ ถ้ายอมเฝ้าประตูนี้เป็นร้อยปีเต็ม”
“โกหกชัดๆ!!” อุซปโวยลั่น ก้าวออกมาพร้อมตะโกน “อาจารย์โบรกี้กับอาจารย์ดอร์รี่ไม่ได้อยู่ในคุกที่ไหนทั้งนั้น! พวกเขาอยู่ที่ลิตเติ้ลกาเด้นต่างหาก!”
ถ้าไม่ใช่เพราะนักรบยักษ์สองคนนั้นช่วยไว้ ตอนอยู่ลิตเติ้ลกาเด้น พวกเขาคงถูกสัตว์ประหลาดกลืนไปนานแล้ว
“พวกนาวิกโยธินมันกล้าหลอกนักรบยักษ์ผู้ภาคภูมิงั้นเหรอ! แบบนี้ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!”
ซันจิที่ยืนสูบบุหรี่อยู่มองทั้งสองยักษ์แล้วพูดขึ้น “ว่าแต่...ทำไมพวกนั้นดูเหมือนเชื่อฟังนายเลยล่ะเรนจิ?”
เมื่อกี้เขาเห็นกับตาว่าเป็นยักษ์สองคนนี้เองที่หยุดร็อคเก็ตแมนได้ ถ้าเป็นคนอื่นคงยากที่จะหยุดมัน
“อ๋อ ฉันก็แค่ใช้ภาพลวงตาทำให้พวกเขาคิดว่าฉันคือโบรกี้กับดอร์รี่น่ะสิ” เรนจิยักไหล่ “เรื่องบังเอิญล้วนๆ”
ตอนแรกเขากะจะใช้ภาพลวงตาบังคับยักษ์สองคนให้เป็นกำลัง แต่พอเห็นท่าทางของพวกนั้นแล้ว แค่พูดความจริงก็คงได้พวกเขาเป็นกำลังรบโดยไม่ต้องบังคับได้
“หา!? นินจาทำอะไรแบบนั้นได้จริงเหรอ?!” โซโลตกใจ เขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเรนจิถึงเปิดประตูใหญ่ทั้งสองบานได้ คงเป็นเพราะควบคุมให้คนข้างในเป็นคนเปิดประตู
โชคดีนะที่หมอนี่เป็นพวกเดียว ไม่งั้นคงปวดหัวน่าดู
“สุดยอดเลย!” ช็อปเปอร์ตาเป็นประกาย
“ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน” เรนจิตอบเสียงเรียบ
แต่ยังไม่ทันพูดต่อ ซันจิก็พุ่งเข้ามาจับไหล่เขาแล้วพูดด้วยสายตาจจริงจัง “เฮ้ พี่ชาย! ถ้านายเข้าโรงอาบน้ำ เอา…”
“ด๊วงงง~!”
หมัดของนามิก็ซัดหัวซันจิจนหงายหลังลงพื้น
“เจ้าโรคจิต! แกคิดบ้าอะไรอยู่ในหัวตอนนี้กันห็ะะ?!” นามิด่าพลางกัดฟัน
“หึ! เป็นกุ๊กที่น่ารังเกียจจริงๆ” โซโลแขวะทันที
ซันจินอนแน่นิ่ง ทำอะไรไม่ถูก ในฐานะคนที่ฝันอยากได้ ถ้าเขาได้ผลซุเคะ-ซุเคะ(ผลไม้ล่องหน) เขาอยากเป็นเพื่อนแท้กับเรนจิจริงๆ! ( เพื่อนแท้ที่ลากไปเข้าห้องอาบน้ำหญิงด้วยกัน )
นามิปรายตามองเรนจิแล้วถามพร้อมรอยยิ้ม “นายไม่คิดทำเรื่องแบบนั้นใช่มั้ย?”
“ไม่มีทางอยู่แล้ว ฉันไม่เหมือนหมอนั่นหรอกนะ” เรนจิทันที
นามิพยักหน้า “ดีมาก แบบนี้แหละค่อยน่าคุยด้วยหน่อย” ว่าแล้วก็ยังไม่หายเคือง เธอเตะซันจิซ้ำอีกที
ครอบครัวแฟรงกี้ที่เดินตามมาได้แต่ถอนหายใจ พวกนี้ยังมีอารมณ์ล้อเล่นกันอยู่อีกนะ…
“เรนจิ ปล่อยภาพลวงตาไปเถอะ” อุซปพูดจริงจัง “ฉันจะเป็นคนบอกความจริงกับพวกเขาเอง”
นักรบยักษ์ผู้ภาคภูมิใจกลับถูกหลอกให้เฝ้าประตูมาร้อยปีเต็ม—แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเขาเลย
“ก็ได้” เรนจิตอบสั้นๆ แล้วปล่อยภาพลวงตาทันที
โออิโมกับคาชิก็รู้สึกตัวร่างกายสั่นไหว ก่อนจะเห็นว่าผู้นำทั้งสองหายไปจากสายตา
“หะ? กัปตันทั้งสองหายไปไหนแล้ว?!” คาชิขมวดคิ้ว
“โออิโมก็สงสัยเหมือนกันนะ”
“เฮ้! สวัสดี!” อุซปโบกมือเสียงดัง
“นายเป็นใครกัน?” โออิโมมองงงๆ
คาชิกลับจ้องไปที่เรนจิแทนแล้วพูดว่า “หมอนี่…ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นแล้วนี่”
“นายอธิบายให้พวกเขาฟังไปก่อน” เรนจิพยักหน้าไปทางอุซป
จากนั้นเขาหันไปหาพวกพ้องทันที “ส่วนฉันจะบุกไปสร้างความวุ่นวาย ดึงพวกมันให้ไล่ตามมาให้มากที่สุด”
“โรบินจังอยู่ที่ไหน?” ซันจิลุกพรวดถามทันที
“น่าจะอยู่ในอาคารหลักตรงนั้น” เรนจิชี้ไปที่ศาล “ถึงจะไม่อยู่ แต่ก็ต้องหาข้อมูลมาให้ได้”
ว่าแล้วเขาก็พูดต่อ “ฉันจะลองเข้าไปดูก่อน ถ้าฉันใช้คาถาแปลงร่าง ฉันคงพาโรบินออกมาได้ งานก็คงง่ายขึ้นเยอะ”
“ฉันเข้าใจแล้ว” ซันจิพยักหน้า
“ทุกคน รีบขึ้นจ้าวทะเลโซดอมกับโกโมราห์เดี๋ยวนี้!” แซมไบตะโกนสั่ง
ในสถานการณ์นี้จะวิ่งเอาเองไม่ได้แน่ ทั้งช้าและเสี่ยงถูกดักสกัด ใช้จ้าวทะเลน่ะเร็วกว่า
เรนจิพยักหน้าก่อนใช้ Body Flicker(วิชากระพริบกาย) หายตัวไปจากตรงนั้น
เขาปรากฏบนยอดอาคาร มองลงไปเห็นลูฟี่กำลังบู๊กับกองทัพนาวิกโยธินอยู่เบื้องล่างเพียงลำพัง
“แค่ลูฟี่คนเดียวก็ดึงพวกมันได้ตั้งเกือบหนึ่งในสามแล้วเเฮะ สมแล้วที่เป็นเงินรางวัลร้อยล้านเบรี่จริงๆ”
เรนจิยกมือขึ้นหัวเราะเบาๆ “งั้นก็ให้ฉันเพิ่มความโกลาหลให้อีกหน่อยแล้วกัน… คาถาแยกเงา!”
“ปัง!”
ร่างแยกเงานับสิบตัวปรากฏล้อมรอบเขา
“พวกนาย กระจายกันไปดึงพวกมันมาให้มากที่สุด!”
หนึ่งในร่างแยกถามยิ้มๆ “หืม ? เราจะฆ่าได้มั้ย?”
“ยังต้องถามอีกเหรอ?” เรนจิแสยะยิ้ม “ศัตรูน่ะ ไม่มีคำว่าปราณีหรอกนะ!”
ร่างแยกหัวเราะสะใจ ก่อนพุ่งออกไปทุกทิศ สร้างความโกลาหลทันที
“บูม!!”
“ศัตรูบุกมาอีกแล้ว!”
“ไม่ใช่ว่ามีแค่หมวกฟางคนเดียวงั้นเหรอ?! เจ้าหมอนั่นใครกันแน่ ทำไมต่อยทีเดียวตึกถึงแตกได้เลยละ!”
“ไม่เห็นมีในใบนำจับเลยละ!”
“แกเป็นใครกันแน่?!”
“ฉันเหรอ?” ร่างแยกเรนจิหัวเราะเยาะ “ฉันคือฝันร้ายของพวกแกยังไงล่ะ!”
“บูม!!”
เสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องดังไปทั่ว กองนาวิกโยธินถูกถล่มเละไม่เป็นท่า ปืนคาบศิลาที่กราดยิงใส่ก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเทียบกับพลังระดับสัตว์ประหลาด คนธรรมดาอย่างพวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้เลย
เรนจิมองภาพตรงหน้าอย่างเย็นชา ก่อนหันไปทางศาลกลาง
“ถึงตาฉันแล้ว…ต้องไปดูให้แน่ ว่าโรบินอยู่ในนั้นจริงๆ รึเปล่า”
แล้วร่างของเขาก็หายวับไปกับสายลมอีกครั้ง...