บทที่ 9: หมัดพลังสุดยอด!

บทที่ 9: หมัดพลังพิเศษ!

“แปลกจัง ทำไมประตูข้างหน้ามันถึงเปิดอยู่ล่ะ?”

ยามหน้าประตูใหญ่ของเกาะด้านใน เอนิเอส ล็อบบี้ มองไปยังทางเข้าด้วยสีหน้างงๆ เพราะปกติแล้ว ประตูหลัก จะไม่ถูกเปิดออกง่ายๆ มันจะเปิดก็ต่อเมื่อมีแขกสำคัญเดินทางมาเท่านั้น

“ทางประตูหลัก! สถานการณ์ตรงนั้นเป็นยังไงบ้าง!”

เสียงทหารคนหนึ่งถามเข้าไปในเด็นเด็นมุชิ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบ…

ความเงียบนี้ทำให้ทุกคนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติทันที

“บ้าชะมัด… หรือว่าประตูหลักโดนบุกเข้าไปแล้ว!?”

“รีบส่งคนไปตรวจสอบเร็วเข้า!!”

“เฮ้! ไอ้นั่นใครน่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

ทหารคนหนึ่งชี้ไปยังร่างที่กำลังวิ่งทะยานเข้ามา “แกเป็นคนเปิดประตูหลักรึเปล่า!”

“หืม? ประตูหลักเหรอ?”

ลูฟี่ชะงัก หันไปมองข้างหลัง แล้วเพิ่งสังเกตว่าประตูใหญ่เปิดอ้าซ่าอยู่จริงๆ

“ฉันเอง”

เรนจิปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ลูฟี่แบบไม่ทันตั้งตัว พลางพูดนิ่งๆ

“หาาาา! เรนจิ นายเป็นคนเปิดเองเหรอ!?” ลูฟี่ถามอย่างตกใจ

“อ่า ฉันเปิดเอง” เรนจิพยักหน้า “เปิดไว้แบบนี้แหละ พวกนั้นจะได้เข้ามาได้ง่ายขึ้น นี่ไม่ใช่แผนที่เราคุยกันเอาไว้เหรอ?”

“แผน… อะไรนะ???”

ลูฟี่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“ไอ้พวกบ้านั่น มัวคุยอะไรอยู่วะ!”

เสียงตะโกนจากทหารนาวิกโยธินดังขึ้น “ใครสั่งให้พวกแกก่อเรื่องตรงนี้กัน! หมอบลงกับพื้นแล้วจงทำตามคำสั่งซะดีๆ!”

แต่ลูฟี่กับเรนจิหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพูดพร้อมกันเสียงดังฟังชัด

“ฉันปฏิเสธ!”

“ไอ้พวกบ้า! กล้าปฏิเสธคำสั่งงั้นเหรอ…”

“เดี๋ยว! นั่นมันหมวกฟาง ลูฟี่ที่ได้ค่าหัว 100,000,000 เบรี่ นี่หว่า!”

“ว่าไงนะ!?”

“รีบปลุกโออิโมกับคาชิเดี๋ยวนี้!!”

ทุกคนหน้าซีดทันที ศัตรูที่มีค่าหัวระดับนั้นพวกเขาไม่อาจต้านได้แน่ แถมยังมีพวกอื่นๆ กำลังบุกตามมาจากด้านหลังด้วย

“โกมุ โกมุ โนน - ปืนแกตลิ่งยางยืดด!!”

บูม!!

หมัดของลูฟี่พุ่งกระแทกออกไป ทำเอาทหารทั้งกลุ่มปลิวกระเด็นกระจายทันที

“เรนจิ ฉันจะฝากที่นี่ไว้กับนายแล้วกันนะ!” ลูฟี่ตะโกน ก่อนจะคว้าโซ่ตรงประตูใหญ่ไต่ขึ้นไป

“โอ้ว ได้เลย!”

“หยุดมันซะไอ้พวกบ้า!!”

นาวิกโยธินได้แต่กัดฟันกรอด มองดูศัตรูผ่านเข้ามาอย่างง่ายดาย พวกเขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ประตูแตกแบบนี้ สแปนดัมไม่มีทางไว้ชีวิตแน่!

“แกกำลังมองไปทางไหนกัน!”

“อย่ามาดูถูกพวกเราเชียวนะ!” ทหารหลายคนตะโกนกร้าว “หมวกฟางก็เรื่องนึง แต่แกน่ะ! ไอ้ตัวไม่มีชื่อเสียง! กล้ามาอวดเก่งตามลำพังเนี่ยนะ!?”

“บุก! ฆ่ามันเลย!”

เรนจิถอนหายใจ “เห้อ ฉันถูกดูถูกแบบนี้…คงเพราะฉันยังไม่มีค่าหัวสินะ”

เขาหรี่ตาลง “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวหลังจากวันนี้… ค่าหัวของฉันคงเพิ่มขึ้นเองนั้นแหละ”

เรนจิชูมือขึ้น “ขอโทษด้วยนะ ถึงพวกนายจะไม่มีความแค้นอะไรกันกับฉันแต่ในเมื่ออยู่คนละฝ่าย… ฉันก็ไม่มีทางเลือก”

“คาถาเพลิง: ลูกบอลไฟยักษ์!!”

บูม!!

ลูกไฟมหึมาพุ่งทะยานออกไป ทหารทั้งกลุ่มกรีดร้องลั่น

“ร้อนนนน!!”

“ช่วยด้วย!!”

แรงระเบิดเพลิงกวาดล้างพวกเขาทั้งหมดในพริบตา พื้นดินไหม้เป็นสีดำสนิท เหล่าทหารนอนสลบควันโขมงเต็มพื้น

“ไม่อยากจะเชื่อ… แค่ทีเดียวกวาดพวกเราซะเรียบ! เจ้าหมอนี่มันเป็นใครกัน!”

“ไฟ… หรือว่าเป็นเอซหมัดอัคคี!?”

“ไม่มีทาง! ฉันเคยเห็นเอซหมัดอัคคีมาแล้ว ไม่ใช่หมอนี่แน่ๆ!”

“บ้าชะมัด! คนแข็งแกร่งแบบนี้ทำไมไม่มีค่าหัวเลยละ!”

เรนจิยักไหล่ “ฉันก็แค่นินจาที่ผ่านมาเท่านั้นเอง”

เขาจ้องไปยังทหาร “เอาล่ะ ช่างเรื่องไร้สาระได้แล้ว… โรบินอยู่ที่ไหน บอกมาซะดีๆ”

“คิดว่าเราจะบอกแกงั้นเหรอ!?”

“ใช่! ต่อให้รู้ก็ไม่มีวันบอกพวกโจรสลัดชั่วร้ายอย่างแกหรอก!!”

เรนจิส่ายหัว “คำพูดเดิมๆ อีกแล้ว… งั้นก็ช่างเถอะ”

เขาชักจะยิ้มบางๆ “งั้นฉันจะเคลียร์สนามตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน”

ทันใดนั้น—

ซว๊ากกก!

ร่างยักษ์สองตัวกระโดดลงมาจากด้านหลังประตูใหญ่ เงาบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด

บูมมม!!

พื้นดินสั่นสะเทือนสนั่นเมื่อโออิโมกับคาชิลงถึงพื้น

“ว้าว… ไม่คิดเลยว่าจะมีใครกล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่นะ”

“จริงด้วย คาชิ! แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเราจะสับมันให้เละเอง”

“รีบๆ เถอะน่า ฉันยังอยากกลับไปนอนอยู่เลย”

“คนยักษ์งั้นเหรอ…” เรนจิเงยหน้ามองอย่างตื่นเต้น “ตัวใหญ่จริงๆ… คงเกือบยี่สิบเมตรได้มั้งเนี่ย ระหว่างยักษ์พวกนี้กับยักษ์2ตัวในลิตเติ้ลกาเด้น ใครมันจะใหญ่กว่ากันนะ ?”

โออิโมทุบอกตัวเอง “จำชื่อเราไว้ให้ดี! ฉันคือโออิโม ส่วนไอ้นี่คือคาชิ!”

“เอาเลย! จัดการมันซะ!”

“เออๆ ได้ยินแล้ว เสียงดังจริง”

คาชิชูขวานยักษ์ในมือ พลางก้าวออกมาพร้อมเจตนาฆ่าหนักอึ้ง

“เจ้าหนู… จะยอมแพ้ดีๆ หรือจะให้เราสับแกให้เละตรงนี้ดีละ”

เรนจิเหลือบตามอง ใช้เนตรวงแหวนบังคับให้ทหารบางส่วนเปิดประตูต่อ ก่อนจะยิ้มเย็นๆ ใส่คาชิ

“ใหญ่กว่า… ไม่ได้หมายความว่าแข็งแกร่งกว่านะ”

“ปากดีนักนะเจ้าหนู!” คาชิคำรามพร้อมฟาดขวานลงมาสุดแรง

บูมมม!!

แรงกระแทกทำให้พื้นถล่มเป็นหลุมมหึมา

“ฮึ่ม! ต้องถูกบดเละไปแล้วแน่ๆ” โออิโมพ่นลมใส่

แต่เสียงหัวเราะดังขึ้นเหนือหัวพวกเขา

“เสียใจด้วยนะ มันไม่โดนฉันหรอกนะ~”

“หา!? หลบได้งั้นเหรอ!?” คาชิตาเบิกโพลง ม่านตาหดเล็ก

ร่างเรนจิพุ่งทะยานกลางอากาศ “มาเถอะ! ลองสัมผัสพลังของมนุษย์ดูบ้างสิ!”

“หมัดพลังสุดยอด!!”

บูมมม!!