บทที่ 1 การเผชิญหน้าครั้งแรก
บทที่ 1 การเผชิญหน้าครั้งแรก
บทที่ 1 การเผชิญหน้าครั้งแรก
"เจ้าพวกนั้นจากคิริงาคุเระรู้จังหวะดีจริงๆ นะ..." เรนจิพูดด้วยสีหน้าเศร้า
ระหว่างทางไปยังจุดหมายภารกิจ พวกเขาก็เจอกับการปะทะเล็กๆ
แม้จะจัดการนินจาแห่งคิริงาคุเระไปได้ แต่เรือของพวกเขาก็ได้รับความเสียหาย ทำให้เขาต้องวิ่งหนี
โชคดีที่เรนจิเป็นลูกครึ่งอุจิวะ กับ เซ็นจู จักระเขาแข็งแกร่งมาก การวิ่งไปถึงจุดหมายจึงไม่ยาก
"เราคงจะใกล้ถึงคิริงาคุเระแล้วละมั้ง วิ่งมาตั้งขนาดนี้"
"หืม?"
เรนจิหยุดพูดเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ แล้วหันกลับมามองด้านหลัง
หมอกบดบังทัศนวิสัยจนมองไม่ชัด แต่สิ่งที่เขาได้ยินคือ…เสียงแปลกๆ
"ทำไมเสียงมันเหมือนรถไฟล่ะเนี่ย?"
"แล้วไฟสองดวงนั่น..."
รถไฟวิ่งข้ามทะเลได้จริงเหรอ? เป็นไปได้ยังไง?
ในโลกของนารูโตะ เทคโนโลยียังไม่ถึงขั้นนั้น
แต่เพื่อความปลอดภัย เรนจิจึงถอยห่างออกมา วางแผนสังเกตการณ์ก่อน
ไม่นาน ลมแรงก็พัดผ่าน หมอกค่อยๆ จาง เผยให้เห็นร่างของมัน
เรนจิเปิดใช้งานเนตรวงแหวน ทำให้เห็นชัดเจนว่ามันคืออะไร
"นี่มันรถไฟทะเลขนาดยักษ์จริงๆ เหรอเนี่ย?!" เรนจิตะลึง "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รถไฟถึงวิ่งบนทะเลได้กันละเนี่ย?"
"บูม!"
รถไฟทะเลขนาดมหึมาพุ่งมาจากไกล ก่อเกิดละอองน้ำมหาศาลด้วยความเร็วสุดโหด
"เฮ้! ฉันข้ามเวลาไปได้อีกแล้วเหรอเนี่ย?!"
ห๊ะ? ทำไมพูดซ้ำอีกแล้วล่ะเนี่ย...
"ชิมนี่ เธอโอเคไหม?" นามิถาม พลางมองเด็กสาวด้วยความเป็นห่วง
ชิมนี่ เกือบถูกเหวี่ยงตกจากรถไฟทะเล โชคดีที่ตกลงไปตรงครอบครัวแฟรงกี้
"ฉัน...ฉันคิดว่า..จะตายแล้วซะอีก" ชิมนี่ พูด พลางนั่งข้างลูฟี่แลบลิ้น
"ฉันก็คิดเหมือนกันเลย..."
"พวกนายสองคน..." โซโลพูดไม่ออก
ลูฟี่ไม่เป็นไรหรอกเพราะเขาแค่ชอบทำอะไรเสี่ยงๆ แต่เด็กคนนี้ล่ะ?
การแอบขึ้นไปบนรถไฟเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เธอยังปีนขึ้นไปบนหลังคารถไฟด้วยซ้ำนี่สิ
"ลืมไปเถอะ รถไฟก็ออกมาแล้วด้วย ไม่มีเวลาปล่อยเธอลงไปแล้ว" นามิพูดพลางขยี้หน้าผาก
พวกเขาอยู่บนรถไฟเดินทะเลแล้ว ไม่มีที่ลงอีกแล้ว
พวกเขาทำได้แค่พยายามปกป้องเด็กน้อยจากด้านหลังเท่านั้น
"ช่างเถอะ กินข้าวก่อนดีกว่า"
ลูฟี่พูดเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้แบร์รี่และคนอื่นทำหน้าเหวอ
เขาเกือบตายเมื่อกี้ แต่ตอนนี้กลับอยากกินข้าวเนี้ยนะ ผู้ชายคนนี้ สุดยอดในหลายๆความหมายเลยเเฮะ
"หา?"
"เดี๋ยวก่อน..."
"ดูข้างนอกสิ มีคนวิ่งอยู่บนทะเลงั้นหรอ?!" พาวลี่ลุกชี้
โซโลกำลังจะบ่น แต่ตาโตทันที มองตามนิ้วพาวลี่ "มีคนจริงๆ!"
โซโลวางมือบนด้ามดาบ ตัวเกร็งขึ้นมา
เขาไม่รู้ว่าคนวิ่งบนทะเลได้ยังไง และไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ทำไม
แต่การปรากฏตัวนี้ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ใครจะรู้ชายคนนั้นเป็นศัตรู?
"ไหน ๆ ?"
ลูฟี่ยังเคี้ยวเนื้อขาใหญ่ พลางยืนขึ้นโน้มตัวดูชายคนนั้น
ดวงตาเป็นประกาย
"ว้าวว! สุดยอดด ! วิ่งบนทะเลได้จริงๆด้วย !" ลูฟี่อุทาน
"หรือว่าจะเป็นพวกนั้น?" นามิถามจริงจัง
เธอจำได้ว่าพวกนั้นบินได้ การวิ่งบนทะเลคงไม่ใช่เรื่องแปลก
ทันใดนั้น ร่างนั้นหาย
นามิตกใจ สะดุ้ง
หรือว่า…ผี?!
ข้างนอกมีหมอกจางๆ
"ทุกคน ระวังตัวด้วย!"
โซโลตาคมเกร็ง กล้ามเนื้อเตรียมพร้อม
ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งเปิดหน้าต่าง "เฮ้ สวัสดี!"
ทุกคนมองด้วยความประหลาดใจ
โซโลตั้งท่าโจมตีทันที
"นายเป็นใคร?" โซโลถาม
เขามองเรนจิ สังเกตชุดแปลกตา
เสื้อกั๊กสีเขียว...?
มีผ้าปิดหน้าผากแปลกๆ ใบไม้ติดอยู่ และดาบยาวที่เอว
นักดาบ?
"ฉันเหรอ?" เรนจิพูด พลางลูบคางหลังจากกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง "ฉันก็แค่นินจาที่ผ่านทางมาน่ะ"
"ช่วยไปส่งฉันหน่อยได้ไหม?"
เขามองทุกคนในห้อง
ลูฟี่ โซโล นามิ ช็อปเปอร์… แม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่เขารู้ทันทีว่านี่คือ โลกวันพีซ
"ฉันย้อนเวลากลับไปอีกแล้วงั้นเหรอ?"
ใครจะคิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นซ้ำสอง
เขาเคยดูวันพีชมาก่อน แต่แค่ถึงตอนที่เขาเห็นแค่พวกนี้กำลังหาที่ซ่อมโกลอิ้งเเมรี่เท่านั้นเอง
คิดแล้วทำให้เรนจิหงุดหงิดนิดหน่อย
รู้งี้น่าจะดูวันพีซก่อน
"นายเป็นนินจางั้นเหรอ!" ลูฟี่ตื่นเต้น
ช็อปเปอร์ที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นทันที
"ใช่ ฉันเป็นนินจา" เรนจิพยักหน้า
เห็นสีหน้า ลูฟี่และช็อปเปอร์ตื่นเต้นสุดๆ เรนจิก็งง
"เมื่อกี้นายวิ่งข้ามทะเลได้ ก็เพราะนายเป็นนินจางั้นสินะ" พาวลี่ถาม
"ใช่ มันคือความสามารถนินจา"
"นินจา..." คุณยายโคโคโระเดินออกจากห้องนักบิน มองเรนจิตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันได้ยินข่าวนินจามาอยู่บ้างละนะ"
เธอสงสัยว่าชายหนุ่มแต่งตัวแปลกตรงหน้านี่สมกับข่าวลือไหม
“คุณยายโคโคโระรู้จักหรอ?”
"ใช่ ฉันได้ยินว่ามีนินจาอยู่ที่วาโนะ"
"ฉันไม่ได้มาจากที่นั่นหรอก" เรนจิพูดพลางกางมือ
เธอไม่คิดว่าจะมีนินจาในโลกนี้ มันน่าสนใจจริงๆ
เขาเป็นผู้ใช้ ผลปีศาจงั้นหรอ ?
หรือโลกนี้มีพลังพิเศษจริงๆ?
ผลปีศาจมีจริง ดังนั้นการมีพลังอื่นๆก็คงไม่แปลกเท่าไหร่หรอกมั้ง
"งั้น...นายแยกร่างได้ไหม?!" ลูฟี่ถาม
"แล้วพ่นไฟได้รึเปล่า?" ช็อปเปอร์ตื่นเต้น
"แล้วก็..."
"หยุด หยุด หยุด" เรนจิยื่นมือ "ฉันรู้ทุกอย่างที่พวกนายพูด แต่ที่นี่ ฉันใช้ได้แค่ร่างแยกเงาเท่านั้น พื้นที่แคบเกินไปสำหรับการใช้คาถาไฟ "
ในสงครามโลกครั้งที่สองของโลกนินจา เขาเผาคนไปเยอะเลย
"งั้นก็แยกร่างให้ดูทีสิ!" ลูฟี่พูด มองเรนจิอย่างคาดหวัง
ระหว่างพูด เขาไม่ลืมกัดเนื้อในมือทำให้ เปลือกตาของ เร็นจิกระตุก
"ปัง!"
“คาถาแยก...!”
“เดี๋ยวก่อนสิ!” โซโลพูดขึ้นทันที
“หืม? เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”
เรนจิที่กำลังจะโชว์คาถาแยกเงาให้ลูฟี่ดูหยุดชะงัก หันไปมองโซโลอย่างแปลกๆ
แต่โซโลไม่ตอบเรนจิ กลับหันไปหาลูฟี่แทนแล้วพูดว่า
“เฮ้ ลูฟี่… อยู่ๆ มีใครโผล่มาตอนสถานการณ์แบบนี้ นายไม่คิดว่ามันน่าสงสัยหน่อยเหรอ?”
“เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหมอนี่เลยนะ แม้แต่ชื่อยังไม่รู้ด้วยซ้ำ”
แทนที่จะสนใจดูคาถานินจา โซโลก็อยากรู้มากกว่าว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่… คำว่า นินจา มันยังไม่พอให้เขาเชื่อหรอก
ลูฟี่กะพริบตา มองไปที่เรนจิแล้วถามตรงๆ ว่า
“ชื่อนายน่ะ… อะไรเหรอ?”
“ฉันชื่อเรนจิ”
“แล้วเร็นจินายเป็นศัตรูกับพวกเรารึเปล่า?”
“ไม่หรอก”
ลูฟี่พยักหน้า จากนั้นก็หันไปมองโซโล ยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเหมือนจะบอกว่า เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าไม่มีปัญหา!
โซโล: “…แบบนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ?”
“เอาล่ะๆ! เริ่มเลย!” ลูฟี่พูดอย่างตื่นเต้น
“ก็ได้”
“คาถาแยกเงา!!”
“ปุ๊ฟ~!”
ควันสีขาวกระจาย ร่างเงาที่เหมือนเรนจิเด๊ะๆ ปรากฏขึ้นข้างตัวเขา
“ของจริง…”
นามิจ้องเรนจิตาโต อึ้งไปเลยกับคาถานินจาแบบนี้
“งั้นเรื่องในหนังสือที่เคยเล่ากัน… มันเป็นเรื่องจริงงั้นสิ?”
“หลักฐานอยู่ตรงหน้าแล้วนี่”
“จริงแฮะ…”
“นั่นมันร่างแยกจริงๆ ด้วย!” ช็อปเปอร์ตื่นเต้น วิ่งไปบีบต้นขาของร่างแยกของเรนจิทั้งสองข้าง แน่นเปรี๊ยะไม่ต่างจากร่างจริง
แต่การกระทำนี้ทำเอาโซโลรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาในทันที
“ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันไม่คิดจะทำอะไรพวกนายหรอก” เรนจิหันไปบอกโซโล “ถ้าฉันคิดจะทำจริงๆ นายน่ะ ตายไปตั้งแต่ยังไม่ทันเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ”
เรนจิก็ไม่ได้สนใจ เขาคิดว่า ถ้ามีโอกาสก็อยากให้โซโลได้เห็นพลังนินจาของเขาจริงๆ
“เท่สุดๆ ไปเลย!!”
ลูฟี่กัดเนื้อคำโตในมือ แล้วเอามืออีกข้างไปลูบๆ จับๆ เรนจิทั้งตัว ร่างแยกเงาถึงกับสะดุ้ง ผนึกมือขึ้นทันทีแล้วสลายหายไป
“ปุ๊ฟ~”
ร่างแยกเงาหายวับไป สีหน้าของเรนจิเปลี่ยนทันที
“เฮ้! นายคิดจะทำอะไรน่ะ!” เรนจิก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“หืม? อ้าว ทำไมถึงหายไปล่ะ?” ลูฟี่เกาหัว งงๆ ก่อนจะหัวเราะ “งั้นก็ช่างมันเถอะ!”
“เอาละเรนจิมาเป็นคู่หูฉันซะ !”
แล้วก็...นินจาน่ะ .. ก็เท่สุดๆ!!
“หาาา?!”
“เฮ้ นายคิดว่าใครเขาจะตกลงง่ายๆ กัน …”
“ก็เอาสิ”
“จริงดิ!! นายยอมรับจริงๆ งั้นหรอ!!”