บทที่ 24: เมดคาเฟ่

บทที่ 24: เมดคาเฟ่

"ไปกินกาแฟกันมั้ย? เอาสิ!"

จะให้มู่เฉินปฏิเสธคำบัญชาของว่าที่ภรรยาในอนาคตได้ยังไงไหว?

ตอนนี้ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในงานอนิเมะเฟสติวัลมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยพื้นที่ที่จำกัดทำให้ลานกิจกรรมเริ่มแออัด

เวทีต่างๆ กำลังถูกติดตั้ง เพราะกิจกรรมส่วนใหญ่ของงานจะจัดขึ้นในช่วงบ่าย

ช่างภาพและเลเยอร์คอสเพลย์เดินกันให้ขวักไขว่ บรรยากาศรอบข้างเริ่มเบียดเสียด

หาที่เงียบๆ นั่งพักสักหน่อยน่าจะดีกว่า

"ฮิฮิ ไปกันเถอะ~"

ซูถังเดินกระโดดโลดเต้นอย่างอารมณ์ดี พลางจูงมือมู่เฉินเดินไป

ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ทันทีที่มู่เฉินเห็นชื่อร้าน ดวงตาของเขาก็ลุกวาว

แหมๆๆ

เมดคาเฟ่ (Maid Cafe)!

น่าตื่นเต้นชะมัด

ในภาพจำของมู่เฉิน เมดสาวมักจะเป็นหญิงสาวที่สวมถุงน่องสีดำหรือไม่ก็สีขาว

เผลอๆ อาจจะเป็นถุงน่องตาข่ายด้วยซ้ำ

แค่คิดก็เร้าใจแล้ว

ในขณะเดียวกัน

พอเห็นว่าเป็นเมดคาเฟ่ ซูถังก็เบะปาก

ทำไมต้องเป็นเมดคาเฟ่ด้วยนะ?

ในความคิดของซูถัง ร้านเมดคาเฟ่คือที่ที่สาวใช้มานั่งเล่นบอร์ดเกมกับลูกค้า

แถมยังดูสนิทสนมถึงเนื้อถึงตัวกันสุดๆ

แค่คิดภาพสาวใช้มาทำตัวสนิทสนมเกินเหตุกับมู่เฉิน ซูถังก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

มู่เฉินสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของซูถัง จึงเลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยแซว:

"เป็นอะไรไปซูถัง? หรือว่ากลัวจะสวยสู้สาวเมดข้างในไม่ได้ เลยไม่กล้าเข้าไป?"

"อะ... บ้า... ไม่ใช่ซะหน่อย!"

ซูถังทำหน้ามุ่ยพร้อมกลอกตา "แค่เห็นว่าเป็นเมดคาเฟ่แล้วรู้สึกทะแม่งๆ น่ะ ร้านพวกนี้ไม่ได้มีไว้เล่นบอร์ดเกมหรอกเหรอ?"

"อันนั้นมันบอร์ดเกมเมดคาเฟ่ แต่นี่เป็นแค่ร้านขนมหวาน ไม่เหมือนกันหรอกน่า"

"อ้อ~"

ซูถังพยักหน้า มู่เฉินจึงจูงมือเธอเดินเข้าร้านไปพร้อมกัน

ทันทีที่พวกเขาผลักประตูกระจกของเมดคาเฟ่เข้าไป

หญิงสาวหกคนที่ยืนรออยู่ตรงทางเข้าก็โค้งคำนับให้พวกเขา

"นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่า~"

สาวเมดทั้งหกเอ่ยต้อนรับอย่างนอบน้อม

แต่ละคนฉีกยิ้มการค้าแบบเฟคๆ ส่งมาให้

ในขณะเดียวกัน

มู่เฉินอึ้งไปชั่วขณะเมื่อเห็นสาวเมดทั้งหกคน

แหมๆๆ แค่เดินเข้าร้านก็มีสาวๆ มาต้อนรับตั้งหกคนเลยแฮะ

สายตาของเขาเผลอจับจ้องไปที่สาวเมดเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว

เครื่องแต่งกายของพวกเธอมีความแตกต่างกันเล็กน้อย

ชุดเมดมีสีสันต่างกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือทุกคนสวมถุงน่องสีดำ

ทุกคนมัดผมทรงทวินเทล แต่งหน้าอ่อนๆ ทาอายแชโดว์วิบวับ และใส่ที่คาดผมหูแมวสุดน่ารัก

ทว่า หน้าตาของสาวเมดเหล่านี้ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก

ถ้าเทียบกับซูถังแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

แต่ทว่า... พวกเธอใส่ถุงน่องสีดำ

อย่างที่รู้ๆ กัน ถุงน่องสีดำคือที่สุด (GOAT)

"ซี๊ด~"

ในจังหวะที่มู่เฉินกำลังแอบชำเลืองมองขาเรียวๆ ในถุงน่องสีดำของสาวเมด

จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ต้นแขน

ซูถังหยิกเขาเต็มแรง พร้อมกับถลึงตาใส่ดุๆ ปากยื่นปากยาวด้วยความหึงหวง

ยัยหนูนี่ตาไวชะมัด

"เจ้าบ้ามู่เฉิน ห้ามมองนะ!"

ซูถังพูดอย่างโมโห แทบอยากจะกัดลิ้นตายด้วยความเสียใจ

รู้งี้ไม่น่าเข้ามากินกาแฟร้านนี้เลย

เจ้าบ้ามู่เฉินนี่ลามกจริงๆ

เห็นแบบนั้น มู่เฉินก็หัวเราะในลำคอ

ท่าทางของซูถังแสดงออกชัดเจนว่าหึง ซึ่งแปลว่าเขาเข้าไปนั่งในใจเธอเรียบร้อยแล้ว

"โอเคๆ ไม่มองแล้วครับ ไม่มองแล้ว"

มู่เฉินพยักหน้าหงึกๆ เหมือนเด็กดี จากนั้นก็จูงมือซูถังเดินเข้าไปข้างในร้าน

ขณะเดียวกัน สาวเมดคนหนึ่งก็เดินเข้ามาบริการ

ตอนนี้ในร้านคนค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าผู้ชาย เพราะเป้าหมายหลักของคนส่วนมากคือมาดูสาวเมดนั่นเอง

ทั้งสองเลือกนั่งโต๊ะติดผนัง สาวเมดนำเมนูมาวางให้ "สวัสดีค่ะคุณลูกค้าทั้งสอง รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?"

พูดจบ เธอก็ยื่นเมนูให้มู่เฉิน

มู่เฉินเปิดเมนูดู นอกจากกาแฟแล้ว ยังมีของหวานอีกเพียบ เช่น เค้กชิ้นเล็กๆ และทาร์ตไข่

ราคาถือว่าแพงกว่าข้างนอกพอสมควร

มู่เฉินดูเมนูแล้วสั่งว่า "ผมขออเมริกาโน่แก้วหนึ่ง แล้วเธอล่ะถังถัง?"

พูดจบ เขาก็พลิกเมนูแล้วดันไปตรงหน้าซูถัง

ซูถังพิจารณาเมนูอย่างละเอียด แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันเอาอเมริกาโน่เหมือนกัน แล้วก็... ขอเค้กยูนิคอร์นสายรุ้งสองชิ้นค่ะ"

ซูถังมองรูปเค้กสีชมพูในเมนู มันช่างน่ารักตะมุตะมิ ทำเอาหัวใจสาวน้อยของเธอเต้นรัว

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

ไม่นานสาวเมดก็เดินจากไป

ซูถังเงยหน้ามองมู่เฉิน แล้วเบะปากใส่เขาอีกรอบ

"เป็นอะไรไป? โกรธเหรอ?"

มู่เฉินอดขำไม่ได้เมื่อเห็นหน้าบึ้งตึงของซูถัง

ยัยตัวแสบคนนี้ ขนาดโกรธยังน่ารักเลย

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ยื่นออกมานั่น ทำเอาเขาอยากจะก้มลงไปจูบซะให้รู้แล้วรู้รอด

"ฮึ!"

ซูถังแค่นเสียง "ฉันล่ะเสียใจจริงๆ ที่เข้ามาร้านนี้ เมื่อกี้ตานายแทบจะถลนออกมาอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ? สรุปว่าถุงน่องดำสวยมั้ย?"

"สวย"

"???"

"สวยเหรอ?"

"นายอยากตายใช่มั้ย!"

ซูถังแทบจะพ่นไฟออกมาเมื่อเห็นหน้าตายียวนของมู่เฉิน

เจ้าบ้ามู่เฉิน โรคจิตจริงๆ

"ล้อเล่นน่า ล้อเล่น..."

มู่เฉินรีบคว้ามือเล็กๆ นุ่มนิ่มของเธอมากุมไว้ในฝ่ามือ

"ต่อให้พวกนั้นจะสวยแค่ไหน ก็สู้ถังถังของฉันไม่ได้หรอก เธอสวยที่สุดแล้ว"

มู่เฉินรีบขอโทษขอโพย

จังหวะนี้ต้องถอยก็ต้องถอย

จะไปใช้เหตุผลกับผู้หญิงน่ะเหรอ... ไม่มีทางคุยกันรู้เรื่องหรอก

ซูถังไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกับมู่เฉินต่อ

ขนาดเวลาเธอเห็นคนหล่อเดินผ่าน เธอยังอดมองตามไม่ได้เลย

ยิ่งนี่เป็นถุงน่องสีดำ ผู้ชายที่ไหนก็ชอบทั้งนั้นแหละ

"อย่าให้มีคราวหน้าอีกนะ เข้าใจมั้ย?"

ซูถังพูดขู่เสียงเข้ม มู่เฉินพยักหน้ารับ "ไม่มีอีกแล้วครับ ไว้คราวหน้าเธอใส่ให้ฉันดูแทนสิ"

"ฉันใส่ให้นายดู? ฝันไปเถอะย่ะ!"

ไม่นาน ซูถังก็เริ่มเล่นมือถือและลืมเรื่องเมื่อกี้ไปจนหมด

สักพักแม่สาวน้อยก็หัวเราะคิกคักกับหน้าจอมือถือ

"ฮ่าๆๆ มู่เฉินดูคลิปนี้สิ ฉันแชร์ให้นายใน Douyin แล้วนะ~"

"อ้อๆ!"

...สิบนาทีต่อมา

สาวเมดก็นำเค้กและกาแฟที่สั่งมาเสิร์ฟ

เค้กชิ้นเล็กทำจากไอศกรีมและครีมหลากสี ตกแต่งเป็นรูปยูนิคอร์นสีชมพู หน้าตาดูดีใช้ได้ แต่รสชาติ... ก็งั้นๆ แหละ

หลังจากมู่เฉินและซูถังกินดื่มเสร็จ พวกเขาก็นั่งไถ Douyin เล่นต่ออีกสักพัก ก่อนจะออกจากร้านตอนเก้าโมงห้าสิบนาที

ทั้งสองจูงมือกันเดินมาถึงสถานที่จัดงานแฟชั่นโชว์

ตอนนั้น บริเวณงานเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

พรมแดงถูกปูทอดยาว ปลายทางมีจอภาพขนาดใหญ่และทีมงานจำนวนมากกำลังทดสอบอุปกรณ์

ในขณะที่หัวใจดวงน้อยของซูถังเต้นโครมคราม เธอตื่นเต้นจนแทบจะเป็นลม

เธอไม่เคยเข้าร่วมงานที่มีคนเยอะขนาดนี้มาก่อน

ปกติเวลาขึ้นพูดหน้าเสาธงต่อหน้านักเรียนทั้งโรงเรียนเธอยังไม่ประหม่าขนาดนี้เลย ทำไมแค่การประกวดนี้ถึงทำให้เธอตื่นเต้นได้ขนาดนี้นะ?

ถ้าเดี๋ยวเดินพรมแดงแล้วออกมาดูไม่สวยจะทำยังไง?

ความคิดต่างๆ นานาแล่นพล่านอยู่ในหัวของซูถัง สักพักอุปกรณ์ต่างๆ ก็ทดสอบเสร็จสิ้น

วิดีโอโปรโมตร้าน 'ซัมเมอร์กิงโกะ' ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่

เมื่อวิดีโอจบลง พิธีกรในชุดสูทสีดำก็เดินถือไมโครโฟนขึ้นมาบนเวที

"สวัสดีครับทุกท่าน ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติและคนรักอนิเมะทุกท่านครับ ผมชื่อ..."

"..."

"..."

หลังจากพิธีกรกล่าวแนะนำงานเสร็จ เขาก็พูดต่อว่า: "ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้เข้าประกวดแฟชั่นโชว์ทุกท่านเตรียมตัวที่หลังเวทีครับ งานจะเริ่มในไม่ช้านี้แล้ว!"

"ถังถัง เราต้องไปแล้วนะ"

"หะ? อ้อๆ..."

...