บทที่ 530 - เป็นคนทำงานจะเชื่อตามคนอื่นไปซะหมดไม่ได้

บทที่ 530 - เป็นคนทำงานจะเชื่อตามคนอื่นไปซะหมดไม่ได้

"ตัวการใหญ่โดนรวบหมดแล้ว?"

เฉียนเฉิงเริ่มทบทวนประสิทธิภาพการทำงานของตัวเอง เขาพูดด้วยความรู้สึกผิด:

"ความจริงเมื่อวานก็ล็อกเป้าได้แล้ว แต่ฉันอยากทำให้ครอบคลุมกว่านี้ เลยเสียเวลาไปอีกวัน"

ในมือเขาถือเอกสารปึกหนึ่ง ตอนนี้ไม่รู้จะยื่นให้อวี๋ต้าจางดีไหม

"ล้อเล่นน่า" อวี๋ต้าจางยื่นมือไปหาเขา:

"ต่อให้ผู้ต้องหาสารภาพสถานที่ตั้งแพลตฟอร์ม เราก็ต้องตรวจสอบอยู่ดี รอข่าวพี่อยู่นี่แหละ"

เขาไม่ได้ปลอบใจเฉียนเฉิง แต่ต้องตรวจสอบจริงๆ

อย่างที่บอก: ฟังความข้างเดียวไม่ได้

ตอนผู้ต้องหาสารภาพ มักจะมีเล่ห์เหลี่ยมแฝงอยู่

หนึ่งคือเพื่อลดโทษให้ตัวเอง

สองคือปกปิดเส้นทางการเงิน

ในกระบวนการนี้ ผู้ต้องหาไม่จำเป็นต้องโกหก แค่ข้ามเนื้อหาสำคัญบางอย่างตอนสารภาพ ก็สามารถหลอกล่อผู้สอบสวนได้แล้ว

รับเอกสารมา อวี๋ต้าจางรีบเปิดดูทันที

และก็ตามคาด จำนวนแพลตฟอร์มเงินกู้ในเอกสารนี้ มากกว่าที่จางเยี่ยนหลงสารภาพสองแห่ง

ต่อไปคือการกวาดล้างครั้งใหญ่

พนักงานที่ทำงานในแพลตฟอร์มเงินกู้ออนไลน์เถื่อนพวกนี้จะปล่อยไปไม่ได้สักคน การใช้ความรุนแรงทางอ้อมก็ผิดกฎหมายเช่นกัน

ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ในห้องชุดขนาดใหญ่

โต๊ะทำงานที่เรียงรายเต็มไปด้วยชายหญิงที่กำลังคุยโทรศัพท์ เสียงจอแจดังระงม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายคนหนึ่งที่เฝ้าประตูมองผ่านตาแมวออกไป กลับไม่เห็นคน

เขาเปิดประตูด้วยความสงสัย กำลังจะชะโงกหน้าออกไป ปากกระบอกปืนดำมืดก็จ่อเข้าที่หัว

"ห้ามขยับ!"

จากนั้นเงาร่างหลายสายก็พุ่งเข้ามาในห้อง

"ลุกขึ้น ไปยืนชิดผนัง!"

"เอามือประสานท้ายทอย ห้ามขยับซี้ซั้ว!"

"นั่งลง นั่งลงเอามือประสานท้ายทอยให้หมด!!"

ชายเฝ้าประตูเมื่อกี้ถูกใส่กุญแจมือ นั่งยองๆ อยู่มุมกำแพงทางเข้า

ข้างกายเขามีคนอ้วนยืนอยู่ กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม:

"เคาะประตูก็เปิดเลยเหรอ ไม่ระวังตัวเลยสักนิด มีคนเฝ้าก็เหมือนไม่มีนะเนี่ย"

ปฏิบัติการจับกุมดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงสี่โมงเย็น

เนื่องจากสถานที่ทำงานของแพลตฟอร์มเงินกู้เถื่อนพวกนี้กระจายตัวกันอยู่ เวลาส่วนใหญ่เลยเสียไปกับการเดินทาง

เมื่อคุมตัวผู้ต้องหากลุ่มสุดท้ายกลับมาถึงโรงพัก เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะในหัวของอวี๋ต้าจางก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

เมื่อวานอดนอนทั้งคืน วันนี้ยุ่งมาทั้งวัน ตอนนี้เขาทั้งเหนื่อยทั้งง่วงจริงๆ

มองดูอาจารย์และเพื่อนร่วมงานยังวุ่นวายกันอยู่ อวี๋ต้าจางกัดฟันฝืนทนไม่ให้หลับ

คนทำงานกลัวที่สุดคือการเปรียบเทียบ เทียบไปเทียบมากลายเป็นวัวเป็นควายซะงั้น

"กลับไปพักผ่อนเถอะ"

ไม่รู้หลี่จวินมายืนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตบไหล่เขาเบาๆ:

"ที่นี่มีพวกเราก็พอแล้ว เทียบกันแล้ว นายใช้พลังงานเยอะสุด แบกน้ำหนักมากกว่าพวกเราตั้งร้อยจิน (50 กก.) แถมใช้สมองเยอะสุดด้วย"

หัวหน้าพูดจาไพเราะจริงๆ หาข้ออ้างให้ผมเสร็จสรรพ... อวี๋ต้าจางพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง:

"งั้นผมก็..."

ยังรู้สึกเกรงใจนิดหน่อย ขนาดอาจารย์หลวี่จงซินยังทำงานอยู่ ตัวเองเป็นลูกศิษย์ดันชิ่งก่อน

"อย่าดัดจริตน่า" หลี่จวินมองบนใส่:

"พักผ่อนให้พอถึงจะทำงานได้ดี อีกอย่างกองปราบปรามขาดนายไปก็ไม่ได้ล่มสลายซะหน่อย"

พูดแบบนี้ผมก็วางใจ... อวี๋ต้าจางขอบคุณหัวหน้าหลี่ แล้วเดินออกจากโรงพัก

ออกมาข้างนอก เขาสูดหายใจลึก

ปฏิเสธการทำงานหนักเกินความจำเป็น เริ่มต้นที่ตัวเรา

กลับบ้าน

เวลานี้ บรรยากาศในห้องทำงานกองบังคับการสืบสวนสอบสวนค่อนข้างตึงเครียด

หัวหน้ากองบังคับการนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มองเลี่ยวฉางเหว่ยที่อยู่ตรงข้าม แล้วพูดช้าๆ:

"เหล่าเลี่ยว แค่ย้ายตำแหน่ง อย่าคิดมาก"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แต่แววตากลับฉายความเสียดาย

เพราะเขารู้อยู่แก่ใจ อนาคตที่สดใสของเลี่ยวฉางเหว่ยจะถูกฝังกลบด้วยการย้ายตำแหน่งครั้งนี้

นับจากนี้ เส้นทางราชการของเขาจะหยุดชะงัก ไม่สามารถก้าวหน้าได้อีก

ไม่เพียงแค่นั้น ต่อไปเขาจะไม่ได้รับความสำคัญ

เมื่อเวลาผ่านไป เขาอาจถูกโยกย้ายไปทำงานในพื้นที่ห่างไกล

ในระบบราชการ โดยเฉพาะตำแหน่งผู้บังคับใช้กฎหมาย เมื่อถูกแปะป้ายบางอย่างแล้ว ชั่วชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสพลิกฟื้นได้อีก

"ทำไมครับ?!"

เลี่ยวฉางเหว่ยย่อมรู้ว่าการย้ายตำแหน่งครั้งนี้หมายถึงอะไร เขาแค่ไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้:

"ผมทำตามคำสั่งเบื้องบน ผมผิดตรงไหน?"

เมื่อคืนเขารู้แล้วว่าจางเยี่ยนหลงถูกตำรวจกองกำกับการเขตหงโข่วจับกุม

รถตำรวจสี่คันบุกเข้าไปจับคนในเขตบ้านพักคณะกรรมการพรรคประจำเมือง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาที่เป็นรองหัวหน้ากองบังคับการย่อมรู้ข่าวเร็ว

ขณะที่ตกใจ เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ

ตำรวจเขตกล้าบุกไปจับคนในบ้านพักคณะกรรมการพรรค จับลูกชายคนเดียวของผู้นำ คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้ แต่ดันเกิดขึ้นจริง

วันนี้ ขณะที่เขากำลังคาดเดาสถานการณ์ กองบัญชาการตำรวจนครบาลก็มีคำสั่งย้ายเขาลงมา

รวดเร็วเสียจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

"เหล่าเลี่ยวนะเหล่าเลี่ยว"

หัวหน้ากองบังคับการส่ายหน้าถอนหายใจ:

"คุณทำตามคำสั่งไม่ผิดหรอก แต่คุณต้องมีความสามารถในการแยกแยะถูกผิดขาวดำ เป็นคนทำงานจะเชื่อตามคนอื่นไปซะหมดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีคุณสมบัติจะอยู่ในตำแหน่งผู้บังคับใช้กฎหมาย"

น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มงวด:

"โดยเฉพาะตำแหน่งของคุณ ต้องมีความคิดเป็นของตัวเอง จะเอาคนที่โลเลไม่แน่นอนมานั่งไม่ได้"

หัวหน้ากองบังคับการพูดเกรงใจมากแล้ว

ถ้าแปลไทยเป็นไทยก็คือ: จุดยืนคุณไม่มั่นคง ถูกชักจูงง่าย

ความจริงแล้ว เลี่ยวฉางเหว่ยเดินผิดทางไปแล้ว

เขาโชคดีที่ยังไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายเกินไป ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่ย้ายตำแหน่งแน่

เห็นเขายังไม่ยอมรับ หัวหน้ากองบังคับการเสริมอีกว่า:

"เมื่อเช้า เลขาหงเข้ามอบตัวกับคณะกรรมการตรวจสอบวินัย และสารภาพความผิดของตัวเองตามความจริงหมดแล้ว..."

เลี่ยวฉางเหว่ยได้ยินแค่ประโยคแรก ประโยคหลังเขาไม่มีกะจิตกะใจฟังแล้ว

เพราะสิ่งที่เขาทำ ล้วนเป็นคำสั่งของเลขาหง

เขาเป็นตำรวจเก่า ย่อมรู้ดีว่าการมอบตัวของเลขาหงหมายถึงอะไรสำหรับตัวเขา

เวลานี้ เลี่ยวฉางเหว่ยพลันนึกถึงฉากที่เจอกับอวี๋ต้าจาง และประโยคสุดท้ายที่เจ้าอ้วนคนนั้นพูดทิ้งท้ายไว้

ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้แวว พึมพำกับตัวเองว่า:

"แค่ความคิดชั่ววูบจริงๆ สินะ"

คืนนั้น

อวี๋ต้าจางกลับถึงบ้าน ข้าวปลาไม่กิน ถอดเสื้อผ้าแล้วล้มตัวลงนอนเลย

การนอนไม่พอทำให้ระบบนาฬิกาชีวิตรวน ดังนั้นเวลาคนเราง่วงจัด จะระงับความหิวได้

ฉวีทัวทัวโทรหาเขา เขาไม่ได้ยินเลย

กลัวเขาจะเป็นอะไรไป ฉวีทัวทัวลงทุนมาดูที่บ้าน เห็นเขาหลับปุ๋ย ถึงได้วางใจ

การนอนครั้งนี้ เขายิงยาวตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงเจ็ดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น นอนไปเต็มๆ สิบสี่ชั่วโมง

อวี๋ต้าจางตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน ความหิวก็จู่โจม

ปกติที่บ้านไม่ทำอาหารเช้า พ่อแม่ลูกสามคนทำงานกันหมด อาหารเช้าเลยหากินข้างนอกเอง

เขากำลังจะลงไปหาอะไรกินข้างล่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เปิดประตู เห็นฉวีทัวทัวหิ้วถุงอาหารเช้าสองถุงใหญ่ยืนอยู่

"อย่ามัวยืนบื้อสิ ช่วยหน่อย"

อาหารเช้าสองถุงใหญ่ วางเต็มโต๊ะไปหมด

มีเงินนี่มันดีจริงๆ... อวี๋ต้าจางจ้องมองอาหารเช้าสุดหรูเต็มโต๊ะ อดกลืนน้ำลายไม่ได้

"ซื้อร้านไหนมาเนี่ย?"

"สั่งจากโรงแรมเพนนินซูล่า"

ถือว่าผมไม่ได้ถาม... อวี๋ต้าจางยิ่งรู้สึกว่าฐานะที่เหมาะสมกันสำคัญจริงๆ

นี่คืออาหารเช้าที่อลังการที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา

แม้แต่หลี่เสวี่ยเหอกับอวี๋กวงหยวนสองผัวเมียยังตกใจกับอาหารเช้ามื้อนี้

พวกเขากินล็อบสเตอร์ในมื้อเช้านี้ด้วยซ้ำ

มาถึงที่ทำงาน

อวี๋ต้าจางเห็นหน้าใหม่ๆ หลายคน

พอเจออาจารย์ เขารีบถามความคืบหน้าคดี

"นายไม่เห็นเหรอว่าตำรวจเศรษฐกิจมากันแล้ว"

หลวี่จงซินตาแดงก่ำ กดเสียงต่ำพูด:

"ยอดเงินหมุนเวียนของแพลตฟอร์มเงินกู้พวกนั้น ตอนนี้ตรวจสอบเจอถึงหลักร้อยล้านแล้ว"

(จบแล้ว)