บทที่ 35 - สถานที่เกิดเหตุจุดแรก

บทที่ 35 - สถานที่เกิดเหตุจุดแรก

ตัดหัวตัดท้ายทิ้ง ในที่สุดก็จะเข้าสู่ช่วงแกนกลางของเรื่องสักที... อวี๋ต้าจางเลิกคิ้ว ถามต่อ

"ได้สอบถามสถานการณ์จากพ่อแม่เธอไหมครับ?"

"ตอนพวกเขามาแจ้งความผมถามละเอียดแล้วครับ" ตำรวจค่อยๆ เล่า

"วันนั้นจางเหยียนเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ ทั้งสองคนเลยตั้งใจจะทำของอร่อยให้ลูกกิน"

"บ่ายสองโมงพวกเขาออกไปจ่ายตลาด กลับถึงบ้านประมาณบ่ายสาม"

"ทำกับข้าวเสร็จ รอแล้วรอเล่าลูกสาวก็ไม่กลับ โทรหาก็ปิดเครื่อง"

"จนถึงสามทุ่ม พวกเขาถึงมั่นใจว่าลูกสาวเกิดเรื่องแน่ๆ เลยมาแจ้งความ"

อวี๋ต้าจางขบคิดตามคำพูดของเขา สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

หรือจางเหยียนจะโดนลักพาตัวหน้าบ้านจริงๆ?

ไม่อย่างนั้นทำไมพ่อแม่ถึงไม่เจอเธอ?

อวี๋ต้าจางคิดไปพลาง นึกย้อนภาพในกล้องวงจรปิด

ในวิดีโอ เวลาที่จางเหยียนหายไปตรงมุมตึกคือ บ่ายสองโมงสิบสองนาที

ระยะทางที่เหลือเดินอีกสองนาทีก็ถึงบ้าน

ถ้าเธอกลับถึงบ้านจริง ต่อให้อยู่บ้านไม่ถึงชั่วโมง ตอนจะออกไปอีกรอบ ก็ต้องโทรบอกพ่อแม่สักคำ

ปัญหาอยู่ที่ช่วงเวลา บ่ายสองโมงสิบสองนาที ถึงบ่ายสามโมง

อวี๋ต้าจางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแวบไปแวบมาอยู่ตรงหน้า

ใกล้แล้ว...

อยู่ตรงหน้านี่เอง อยู่ตรงหน้านี่เอง!

เขาข่มความตื่นเต้นในใจ หันไปมองตำรวจข้างๆ

"ไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วเหรอครับ?"

"ตอนนั้นพวกเขาพูดแค่นี้" ตำรวจพูดไปก็ทำท่าครุ่นคิดไปด้วย เหมือนกำลังพยายามรื้อฟื้นความจำ

ครู่ต่อมา...

"ผมนึกออกแล้ว หลังจากนั้นพวกเขามาหาผมอีกครั้งหนึ่ง!"

อวี๋ต้าจางกลัวจะไปขัดจังหวะความคิดเขา เลยไม่เอ่ยถาม ได้แต่นั่งมองเงียบๆ

"นั่นคือหลังจากจางเหยียนหายตัวไปสามวัน" ตำรวจเล่าไปนึกไป

"จุดประสงค์ที่มาคือจะบอกผมว่า... วันนั้นจางเหยียนกลับมาที่บ้าน"

เห็นเขาหยุดพูด หลวี่จงซินข้างๆ อดถามไม่ได้

"พวกเขามั่นใจได้ยังไงว่าจางเหยียนกลับบ้าน?"

อวี๋ต้าจางรีบตบแขนอาจารย์ทันที ส่งสัญญาณว่าอย่าเพิ่งขัด

เวลาฟังคนเล่าเหตุการณ์ ทางที่ดีควรรอให้เขาพูดจบก่อนค่อยถาม

ถ้าขัดจังหวะกลางคัน อาจทำให้อีกฝ่ายลืมเนื้อหาที่จะพูดต่อ

เผลอๆ ลืมไปเลยว่าพูดอะไรอยู่

เชื่อว่าทุกคนเคยได้ยินประโยคที่ว่า... เอ๊ะ เมื่อกี้ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ?

คุ้นใช่ไหมล่ะ~

นั่นเพราะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย

ยังดีที่ตำรวจนายนี้ยังหนุ่ม อายุยี่สิบกว่าๆ อยู่ในวัยที่ทำงานละเอียดและความจำดี

เขาแค่ชะงักไปนิดเดียว ก็พูดต่ออย่างรวดเร็ว

"แม่ของจางเหยียนบอกว่า เช้าวันที่จางเหยียนหายตัวไป เธอเข้าไปทำความสะอาดห้องลูกสาว"

"ปกติเธอก็มีนิสัยทำความสะอาดห้องให้ลูกอยู่แล้ว ดังนั้นของทุกชิ้นในห้องจางเหยียนวางตรงไหนเธอจำได้แม่น"

"หลังจางเหยียนหายไป เพราะความกังวลและหวาดกลัว เธอเลยไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดห้องอีกหลายวัน"

"แต่พอวันที่สาม ด้วยความคิดถึงลูก เธอเลยเข้าไปในห้องจางเหยียน กะว่าจะไปดูรูปลูก"

"ผลปรากฏว่าของในห้องจางเหยียนถูกขยับเขยื้อน ผ้าห่มที่พับไว้บนเตียงก็มีรอยยับ เหมือนมีคนเอาหัวหนุนนอนพักผ่อน"

"แม่จางเหยียนเลยฟันธงว่า ลูกสาวต้องกลับมาบ้านแน่ๆ"

ถูกต้องแล้ว... อวี๋ต้าจางฟังจบ ก็ได้ข้อสรุปใหม่ทันที

เหมือนที่ตำรวจบรรยาย จางเหยียนกลับมาที่บ้านแน่นอน

พักอยู่ที่บ้านครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ออกจากบ้านไปที่อื่น...

ไม่ใช่!

อวี๋ต้าจางฉุกคิดถึงประโยคหนึ่งในคำบอกเล่าของตำรวจ

ผ้าห่มที่พับไว้มีรอยกดทับ!

นี่แสดงว่าจางเหยียนถึงบ้านแล้วต้องการพักผ่อน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอไม่มีแผนจะออกไปไหนในเวลาสั้นๆ แน่

อีกอย่างคือ...

ต่อให้เธอออกไป เธอจะหลบกล้องวงจรปิดทุกตัวออกจากหมู่บ้านได้ยังไง?

หรือจะบอกว่า... ฆาตกรย้ายตัวเธอออกไปยังไง?

"ผมรู้แล้ว!" อวี๋ต้าจางลุกพรวดขึ้น จ้องหลวี่จงซินตาเป็นประกาย

"อาจารย์ ผมรู้แล้วว่าสถานที่เกิดเหตุจุดแรกอยู่ที่ไหน!"

คนทั้งสามในห้องสะดุ้งโหยงกับการกระทำกะทันหันของอวี๋ต้าจาง

หลวี่จงซินมองลูกศิษย์อย่างงุนงง

"อะ... อยู่ที่ไหน?"

"เร็ว รีบไป ไปบ้านจางเหยียน" อวี๋ต้าจางเดินดุ่มๆ ออกไปพลางเร่ง

"ระหว่างทางผมจะเล่าละเอียดๆ ให้ฟัง"

เห็นตำรวจเจ้าของคดีไม่ตามมา อวี๋ต้าจางก็กวักมือเรียก

"พี่รู้พิกัด รบกวนไปกับพวกเราหน่อยครับ"

ระหว่างทาง

หลวี่จงซินขับรถไปก็เหลือบมองอวี๋ต้าจางข้างๆ ไป

"ตอนนี้บอกได้หรือยัง"

ไม่ได้คำตอบ พอมองอีกที เห็นอวี๋ต้าจางตารางมองตรงไปข้างหน้า

"ฉันถามนายอยู่เนี่ย!" หลวี่จงซินขึ้นเสียง

"อ้อ แป๊บนะครับ" อวี๋ต้าจางได้สติ หันไปหาเฉียนเฉิงที่เบาะหลัง

"พี่เฉียน ติดต่อแผนกพิสูจน์หลักฐานเดี๋ยวนี้ ให้เอาเครื่องมือตรวจสอบมาที่บ้านจางเหยียน"

"ได้" เฉียนเฉิงรับคำ แล้วก็รู้สึกทะแม่งๆ ขมวดคิ้วถาม

"นายหมายความว่า บ้านจางเหยียนคือสถานที่เกิดเหตุจุดแรก?"

ความคิดนี้มันจะบ้าบิ่นเกินไปหน่อยมั้ง... เฉียนเฉิงอดบ่นในใจไม่ได้

เธอถูกฆ่าในบ้านตัวเอง แล้วย้ายศพออกไป ความเป็นไปได้แบบนี้คนปกติเขาคิดกันเหรอ?

กลางวันแสกๆ ฆาตกรเข้าบ้านไปได้ยังไง?

ทำไมจางเหยียนไม่ร้องขอความช่วยเหลือสักแอะ?

หลังเกิดเหตุทำไมพ่อแม่จางเหยียนไม่พบความผิดปกติ?

มันไม่สมเหตุสมผล!

ที่ทำให้ทั้งสามคนบนรถคาดไม่ถึงคือ อวี๋ต้าจางตอบกลับอย่างมั่นใจว่า

"พี่เดาถูกแล้ว"

เฉียนเฉิงตกใจ รีบปฏิเสธ

"ฉันเดาที่ไหน นายเป็นคนพูดเองชัดๆ"

นี่อาจจะเป็นหลุมพราง เขาไม่กล้ารับสมอ้างหรอก

"ติดต่อก่อนเถอะครับ" อวี๋ต้าจางพูดเสียงเรียบ

ฟังจากน้ำเสียงดูท่าเขาจะมั่นใจมากจริงๆ

หลังติดต่อแผนกพิสูจน์หลักฐานเสร็จ เฉียนเฉิงวางโทรศัพท์มองไปที่อวี๋ต้าจางด้านหน้า

"หัวหน้าแผนกจะนำทีมมาเอง อีกเดี๋ยวคงถึง นายอย่าทำพลาดนะเว้ย"

เขาก็เป็นหนึ่งในทีมสืบสวนพิเศษ ถ้าคราวนี้เกิดเรื่องโอละพ่อ เขาคงพลอยขายหน้าไปด้วย

อวี๋ต้าจางไม่สนคำบ่นของเฉียนเฉิง พูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

"ในเมื่อยืนยันได้ว่าจางเหยียนกลับบ้าน การอนุมานของผมก็ไม่มีทางผิด"

"รอยทับบนผ้าห่ม แสดงว่าจางเหยียนเคยนอนบนเตียง เธอไม่มีความคิดจะออกจากบ้านในเร็วๆ นี้"

"บวกกับตอนเธอออกจากบ้านไม่ได้บอกพ่อแม่"

"สองข้อนี้เพียงพอจะพิสูจน์ว่า การที่เธอออกจากบ้านนั้น เป็นการถูกบังคับ"

สามคนในรถเงียบกริบฟังการวิเคราะห์ของอวี๋ต้าจาง ไม่กล้าส่งเสียง เพราะแทรกไม่ได้จริงๆ

รายละเอียดพวกนี้พวกเขาไม่ได้คิดถึง แต่มันก็เป็นสิ่งที่ถูกมองข้ามได้ง่ายที่สุด

"พวกพี่ว่า..." อวี๋ต้าจางคิดนิดนึง แล้วถาม

"ทำไมพ่อแม่จางเหยียนถึงเพิ่งมาเจอว่าจางเหยียนกลับบ้านเอาตอนวันที่สาม?"

ในรถเงียบกริบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลวี่จงซินก็เอ่ยปาก

"เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง สามวันนั้นพวกเขาไม่มีกะจิตกะใจเก็บห้อง เลยไม่ทันสังเกตว่าของในห้องลูกสาวถูกขยับ"

อวี๋ต้าจางไม่แย้ง แต่เงียบไป

หลวี่จงซินรออยู่พักหนึ่ง รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว อดไม่ได้ต้องตะโกน

"นายก็พูดมาสิโว้ย!"

อวี๋ต้าจางถอนหายใจ

"อาจารย์ครับ เราควรกระโดดออกจากกรอบความคิดเดิมๆ มองเรื่องนี้อย่างเป็นกลาง อย่าให้ความคิดคนอื่นมาชักนำ"

(จบแล้ว)