บทที่ 13 - ความร่วมมือระหว่างตำรวจกับประชาชนไม่เกินไปมั้ง
บทที่ 13 - ความร่วมมือระหว่างตำรวจกับประชาชนไม่เกินไปมั้ง
บทที่ 13 - ความร่วมมือระหว่างตำรวจกับประชาชนไม่เกินไปมั้ง
เมื่อพิจารณาถึงความแข็งแกร่งของกระจกรถยนต์ในประเทศ อวี๋ต้าจางตัดสินใจล้มเลิกความคิดบ้าระห่ำที่จะต่อยกระจกทันที
ขืนต่อยแล้วกระจกไม่แตก มีหวังเจ็บตัวฟรี
สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือใช้ฉวีทัวทัวถ่วงเวลา พร้อมกับหาจังหวะเหมาะๆ เพื่อเข้าไปในรถ
ขอแค่ขึ้นรถได้ เขามีวิธีจัดการอีกฝ่ายเป็นร้อยวิธี
"มีอะไรก็พูดมา อย่ามาดึงฉัน"
ฉวีทัวทัวสะบัดมือไม่หลุดอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มเจือความรำคาญ
เราสองคนมีเรื่องให้คุยกันที่ไหนล่ะ... อวี๋ต้าจางรู้สึกเหมือนสมองจะระเบิด หาเรื่องคุยไม่ได้จริงๆ
ขณะที่ฉวีทัวทัวจะอ้าปากพูดอีกครั้ง อวี๋ต้าจางกลัวเธอจะเผยสถานะตำรวจของเขา เลยรีบชิงพูดขัดขึ้นมาว่า
"ตั้งแต่เจอคุณคราวนั้น ในใจผมก็ไม่เคยลืมคุณได้เลย เก็บไปฝันถึงทุกคืน"
ฉวีทัวทัว: ????
เธอจำได้แค่ว่าคราวที่แล้วโดนไอ้อ้วนนี้ซัดจนน่วม จนป่านนี้ข้อมือกับคอยังเจ็บอยู่เลย
นี่คือ...
โดนซ้อมจนเกิดความรัก?
เขาซ้อมฉันจนเกิดความรักเนี่ยนะ!
"คุณป่วยหรือเปล่า" ฉวีทัวทัวข่มความโกรธ "คุณจะมาคิดถึงฉันทำไม?"
"มากกว่าคิดถึงอีกครับ" อวี๋ต้าจางทุ่มสุดตัว ในเมื่อหาเรื่องคุยยากนัก ก็ปล่อยจอยไปเลยละกัน
"คะนึงหาทุกเช้าค่ำ คลั่งไคล้แทบขาดใจ แปดคำนี้ยังบรรยายความในใจผมได้ไม่ถึงเสี้ยว"
ฉวีทัวทัว: ...
คราวนี้แม้แต่คนขับรถในรถยังฟังจนอึ้ง
ไอ้อ้วนนี่คารมคมคายใช้ได้!
ตอนนี้เขามองอวี๋ต้าจางเป็นพวกคลั่งรักฉวีทัวทัว ประเภทรักแรกพบอะไรเทือกนั้น
"น่าขยะแขยง!"
ฉวีทัวทัวทนฟังไม่ไหวแล้ว ใช้มืออีกข้างไปแกะมืออวี๋ต้าจางที่จับเธออยู่ แต่แกะไม่ออก
"อุณหภูมิร่างกายคุณสามสิบเจ็ดองศา ทำไมถึงพูดจาเย็นชาแบบนี้ได้ลงคอ?!"
อวี๋ต้าจางองค์ลง ระเบิดพลังการแสดงขั้นเทพ
สีหน้าเศร้าสร้อย น้ำเสียงปวดร้าว แม้แต่แววตาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เพราะเขาสังเกตเห็นว่ามือของคนขับรถละจากพวงมาลัย ไปวางในตำแหน่งที่เขามองไม่เห็นแล้ว
พี่ชาย อย่าเล่นมุมอับสายตาสิครับ พี่ทำแบบนี้ผมไม่มั่นคงนะ
"ปล่อย! ฉันไม่มีเวลามาฟังคุณเพ้อเจ้อ!"
ฉวีทัวทัวนึกว่าอวี๋ต้าจางเป็นบ้าไปแล้ว
คนปกติที่ไหนเขาพูดจาแบบนี้ เจอกันแค่ครั้งเดียวเอง จำเป็นต้องเล่นใหญ่เหมือนละครรักน้ำเน่าขนาดนี้ไหม
"ฉวีทัวทัว! ไม่รักไม่ว่า แต่อย่าทำร้ายกัน!"
อวี๋ต้าจางยกมืออีกข้างจับตัวเธอ แล้วออกแรงผลักเธอไปติดตัวรถ
"เห็นผมตัวใหญ่บึกบึนแบบนี้ โดนกระสุนยิงก็ตายเหมือนกันนะ!"
สถานการณ์บีบคั้นจนเขาพูดจาเลอะเทอะไปหมด
ขืนคุยต่อ อวี๋ต้าจางคงต้องเล่านิทานเรื่องการเกิดใหม่ให้ฉวีทัวทัวฟังแล้ว
แต่ยังดี อีกแค่นิดเดียวก็จะเข้าไปในรถได้แล้ว
แต่นิดเดียวที่ว่ามันยากเหมือนปีนป่ายขึ้นสวรรค์
อวี๋ต้าจางใช้หางตาเหลือบเห็นคนขับรถกำลังจ้องพวกเขาผ่านกระจกมองหลัง
จะพุ่งเข้ารถดื้อๆ ไม่ได้แน่ คนร้ายเริ่มระวังตัวแล้ว
คาดว่ามือมันคงวางอยู่บนปืน พอเห็นท่าไม่ดีคงชักปืนยิงทันที
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ สิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขาเข้าไปในรถได้ก็คือฉวีทัวทัวที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ
ความร่วมมือระหว่างตำรวจกับประชาชนคือหนทางเดียวที่ทำได้!
หลังฉวีทัวทัวชนเข้ากับตัวรถ แม้จะไม่เจ็บแต่ก็ตกใจ สัญชาตญาณทำให้อ้าปากจะด่าไอ้อ้วนตรงหน้า
แต่ใครจะนึกว่าอวี๋ต้าจางจะพุ่งเข้ามาจูบเธอ
ฉวีทัวทัวคิดไม่ถึงเลยว่า ไอ้อ้วนคนนี้จะกล้าบังคับจูบเธอ
ต้องกล้าเบอร์ไหนเนี่ย!
กลางวันแสกๆ กลางถนน...
"อื้อ~~~~"
เกิดมาสองชาติ อวี๋ต้าจางบรรลุสัจธรรมข้อหนึ่ง: เป็นคนไม่ต้องปกตินักก็ได้
คนที่อยู่ในกรอบ มักจะมีชีวิตที่ธรรมดา
เพื่อปิดคดี ในบางสถานการณ์ จำเป็นต้องทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายของคนทั่วไป อย่างเช่นตอนนี้...
ขอโทษนะ ถือว่าขอยืมตัวชั่วคราว
คุณหนูใหญ่?
คุณหนูอะไร เพื่อไขคดี เธอเป็นแค่เครื่องมือเท่านั้นแหละ
โดนแก้แค้น?
นั่นมันเรื่องของอนาคต
สรุปคือ ผมกำลังปกป้องคุณ ผมทำเพื่อคุณ
จะยังไงก็ช่างหัวมันเถอะ
ตำรวจประชาชนร่วมใจ สร้างความปลอดภัยให้สังคม!
แรงดูดมหาศาลทำให้ฉวีทัวทัวนึกว่าที่จูบเธออยู่คือเครื่องดูดฝุ่น
ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขาดออกซิเจน แต่วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง
เธอรู้สึกเวียนหัวตาลาย ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ พร้อมกับพบว่าไอ้อ้วนนี้กำลังดันเธอเข้าไปในเบาะหลังรถ
เขาจะทำอะไรอีก?!
คงไม่ใช่ว่า...
ข้างหน้ามีคนขับรถบ้านฉันอยู่นะ ไม่อายฟ้าดินบ้างหรือไง?
ไอ้โรคจิต!!
คนขับรถที่นั่งอยู่ข้างหน้าก็นึกไม่ถึงว่าอวี๋ต้าจางจะทำเรื่องแบบนี้
เผลอแป๊บเดียวดูดปากกันซะแล้ว
เห็นทั้งสองคนล้มทับกันลงไปที่เบาะหลัง เขาเริ่มทนไม่ไหว
"เฮ้ย นาย..."
คนขับรถหันกลับมาจะห้าม แต่พอหันมาก็เห็นกำปั้นขนาดใหญ่ขยายเต็มครรลองสายตา
หมัดนี้กระแทกเข้าดั้งจมูกเต็มๆ ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาเอามือกุมหน้าโดยไม่รู้ตัว
อวี๋ต้าจางไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายมึนงง รัวหมัดใส่อีกสามหมัด หมัดสุดท้ายซัดเข้าที่ขมับเต็มแรง
คนขับรถไม่ร้องสักแอะ ร่างกายแข็งทื่อล้มฟุบไปกับเบาะ มีแค่เลือดซึมที่มุมปาก
อวี๋ต้าจางชะโงกตัวไปข้างหน้าจะดูว่าสลบจริงไหม
พอขยับหัวก็พบว่าปากตัวเองคาบอะไรไว้อยู่
เชี่ย ลืมสนิทเลย!
เขารีบเอนหลังจะแยกตัวออกจากฉวีทัวทัว แต่เพราะเมื่อกี้ดูดแรงไปหน่อย ดึงทีเดียวไม่ออก
สูดหายใจลึกๆ แล้วออกแรงอีกที ได้ยินเสียง "ป๊อก"
เหมือนเสียงดึงจุกก๊อกออกจากขวดไวน์
จริงๆ ใช้วิธีนุ่มนวลกว่านี้ก็ได้ แต่สถานการณ์ไม่อำนวย
อวี๋ต้าจางไม่กล้าเสียเวลา คนข้างหน้ามีอาวุธปืนนะเว้ย
พอแรงดูดหายไป ฉวีทัวทัวก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ตะกละตะกลามกอบโกยอากาศเข้าปอด
ความรู้สึกขาดอากาศเมื่อครู่ทำให้เธอเกือบหมดสติ ตอนนี้ในที่สุดก็หายใจได้คล่องปอด
ขณะที่โล่งใจ เธอก็รู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุด ตัวเองโดนไอ้อ้วนนี้จัดการได้ง่ายๆ แถมยังโดนเอาเปรียบขนาดนี้
นั่นมันจูบแรกของเธอนะ!
อาศัยจังหวะที่เธอกำลังหอบ อวี๋ต้าจางมุดตัวผ่านช่องว่างระหว่างเบาะหน้า
พอแน่ใจว่าคนขับรถสลบเหมือดแล้ว ก็ค้นตัวทันที สุดท้ายเจอเรื่อปืนพกที่เอว
อวี๋ต้าจางกลัวมันมีอาวุธอื่นอีก เลยค้นทั้งตัวอีกรอบ
พอไม่เจอของอันตรายอื่น ถึงค่อยวางใจ
ลงจากเบาะหลัง อวี๋ต้าจางเหลือบมองฉวีทัวทัวแวบหนึ่ง เห็นเธอยังไม่ฟื้นตัวดีก็เลิกสนใจ
ตามหลักแล้ว ตอนนี้เขาคุมตัวคนร้ายได้แล้ว และยึดอาวุธได้แล้ว
ต่อไปแค่รออยู่ตรงนี้ให้พวกหลวี่จงซินมาถึงก็พอ
แต่สัญชาตญาณอันรุนแรงเตือนเขาว่า: ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน!
ถ้าฉวีทัวทัวตั้งสติได้ ต้องมาแลกชีวิตกับเขาแน่
คิดได้ดังนั้น อวี๋ต้าจางไม่ลังเล เปิดประตูฝั่งคนขับ ลากคนขับรถออกมา จัดท่าทางให้เข้าที่ แล้วแบกขึ้นบ่า
ตรวจสอบว่าไม่มีอะไรตกหล่น แล้ววิ่งเหยาะๆ ออกจากที่เกิดเหตุทันที
ฉวีทัวทัวที่ตอนนี้หายใจเป็นปกติแล้ว สายตาเริ่มกลับมาชัดเจน
เธอจ้องมองไอ้อ้วนที่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ นอกรถ ความสงสัยในใจกลบความโกรธจนมิด
ทำไมต้องแบกคนขับรถบ้านเราไปด้วย?
ตกลงเขามาทำอะไรกันแน่?
อาหารเช้าโดนดูดไปหมดแล้วเหรอ?
ทำไมหิวจังเลย~
ปากเหมือนจะหายไปแล้ว...
(จบแล้ว)