บทที่ 382 - ข้าเฉินจั๋ว ผู้เฝ้าเมืองเพียงลำพัง

บทที่ 382 - ข้าเฉินจั๋ว ผู้เฝ้าเมืองเพียงลำพัง

อสูรพยัคฆ์สวรรค์และอสูรเฟยเทียนโฮ่ว สองราชาอสูรระดับแปด ต่างตกอยู่ในสภาวะระแวงตนเองและสติเริ่มเลอะเลือน

นี่คือโอกาสทองในการลงมือ!

ส่วนสัตว์อสูรระดับราชาขั้นเจ็ดอีกสองตัวที่เหลือ เฉินจั๋วไม่ได้มองว่าพวกมันเป็นภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขาถูกสองราชาอสูรระดับแปดรุมล้อม จึงไม่มีเวลาไปจัดการพวกมันเท่านั้น

ขอเพียงสังหารอสูรพยัคฆ์สวรรค์และอสูรเฟยเทียนโฮ่วได้ การจะฆ่าระดับราชาขั้นเจ็ดอีกสองตัวก็อยู่เพียงแค่การพลิกฝ่ามือ

“สังหาร!”

เฉินจั๋วคำรามลั่น กระบี่เจ็ดดาราฟันลงไปที่อสูรเฟยเทียนโฮ่วอีกครั้ง

อสูรเฟยเทียนโฮ่วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง: “ทำไมถึงเป็นข้าอีกแล้ว?”

ใช่แล้ว!

ต้องเป็นเจ้านั่นแหละ!

ไม่จัดการเจ้าแล้วจะจัดการใคร?

ในตอนนี้อสูรพยัคฆ์สวรรค์แทบจะไร้รอยขีดข่วน แต่อสูรเฟยเทียนโฮ่วถูกเฉินจั๋วฟันจนบาดเจ็บสาหัสไปถึงสองกระบี่ มีเพียงการสังหารมันให้เร็วที่สุดเท่านั้น เฉินจั๋วถึงจะสามารถทุ่มสมาธิไปจัดการกับอสูรพยัคฆ์สวรรค์ได้อย่างเต็มที่

วื้ด—— กระบี่ยาวส่งเสียงสั่นสะเทือนแหลมเล็กกลางความว่างเปล่า พกพาไอสังหารอันล้นปรี่พุ่งเข้าใส่อสูรเฟยเทียนโฮ่ว

ทว่าเมื่อเห็นการจู่โจมของเฉินจั๋ว สิ่งแรกที่อสูรพยัคฆ์สวรรค์ทำกลับไม่ใช่การเข้าขัดขวาง ทว่ากลับแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวงออกมา: “นี่เป็นโลกมายาหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่!”

อสูรเฟยเทียนโฮ่วแทบจะก่นด่าออกมา โลกมายาบ้านเจ้าสิ

เรื่องแค่นี้ยังมองไม่ออกอีกหรือ?

“ไม่ใช่จริงๆ หรือ?”

อสูรพยัคฆ์สวรรค์ขมวดคิ้ว “เจ้ารีบเปิดห้วงสำนึกซะ ให้ข้าลองสั่นสะเทือนดวงวิญญาณดูที”

“……”

อสูรเฟยเทียนโฮ่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มันไม่ได้เปิดห้วงสำนึกออก

การแบ่งปันห้วงสำนึกของสัตว์อสูรทั้งสองตัว ดำเนินไปได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ต้องประกาศความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง เพราะพวกมันไม่มีใครสามารถยืนยันได้เลยว่า ฝ่ายตรงข้ามตกอยู่ในสภาวะสติเลอะเลือนไปแล้วหรือไม่

การเปิดห้วงสำนึกให้แก่พันธมิตรที่สติเลอะเลือนนั้น ถือเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ

“เหอะ!”

อสูรพยัคฆ์สวรรค์แค่นเสียงเย็น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ทว่าเพียงช่วงเวลาแห่งความลังเลนั้นเอง

กระบี่เจ็ดดาราของเฉินจั๋วก็ได้ฟันลงมาถึงตัวแล้ว

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ใช้วิชามายาวิญญาณ เพราะดวงวิญญาณที่เหนื่อยล้าเกินขีดจำกัดทำให้เขาไม่อาจปลดปล่อยวิชามายาวิญญาณออกมาได้อีก

ทว่า!

เพียงเท่านี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว!

ฟิ้ว!

กระบี่เจ็ดดาราเมื่อถูกเติมเต็มด้วยปราณโลหิตของเฉินจั๋ว ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายอันสูงส่งที่ทำให้ผู้คนอยากกราบไหว้ พริบตาเดียวก็กดข่มกลิ่นอายพลังของอสูรเฟยเทียนโฮ่วไว้จนมิด

โดยเฉพาะตามร่างกายของเฉินจั๋วที่ปรากฏกระดูกให้เห็นในบางจุด กระดูกหยกที่ทอแสงสีขาวจางๆ นั้นวาววับล้อแสงตะวันอย่างงดงาม

กระดูกเหล่านั้นแผ่ซ่านกลิ่นอายอันทรงพลังออกมาอย่างไร้รูป ประดุจการจุติของจักรพรรดิเทพ

แม้จะบาดเจ็บสาหัส ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยบารมี

เสียงคำรามทางวิญญาณของอสูรเฟยเทียนโฮ่วเริ่มแหบพร่า: “พยัคฆ์สวรรค์ ลงมือสิ!”

การถูกเฉินจั๋วทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสถึงสองครั้ง แม้ความสามารถในการรักษาของมันจะเหนือกว่ามนุษย์มากนัก ทว่าเมื่อเทียบกับความสามารถในการรักษาของกายหยกน้ำแข็งแล้ว กลับต่างกันราวฟ้ากับดิน

ในตอนนี้มันเพียงแค่ห้ามเลือดไว้ได้เท่านั้น ทว่าบาดแผลยังแทบไม่ได้รับการฟื้นฟูเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นบาดแผลภายนอกของเฉินจั๋วหายไปจนเกือบหมดสิ้น อสูรเฟยเทียนโฮ่วก็ได้แต่ลอบด่าในใจว่าตัวประหลาด พร้อมกับรีบถอยร่นอย่างรวดเร็ว ทว่าด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส มันย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงเฉินจั๋วพ้น ภายใต้วิชาท่าร่างระดับเข้าถึงสภาวะ เฉินจั๋วติดตามมันไปประดุจเงาตามตัว

อสูรเฟยเทียนโฮ่วไม่มีทางสลัดการจู่โจมของเฉินจั๋วหลุดไปได้เลย

“มาแล้ว!”

ในที่สุดอสูรพยัคฆ์สวรรค์ก็มั่นใจว่าตนเองไม่ได้ตกอยู่ในโลกมายา มันใจหายวูบ รีบเหาะเหินเดินอากาศขึ้นมา หมายจะเข้าขวางเฉินจั๋วไว้

เฉินจั๋วแค่นยิ้มเย็น เพิ่งจะคิดมาช่วยตอนนี้งั้นหรือ?

วับ!

ท่ามกลางแววตาอันสิ้นหวังของอสูรเฟยเทียนโฮ่ว เจตจำนงสังหารก็เข้าปกคลุมร่างของมันไว้ กระบี่เจ็ดดาราทิ่มทะลวงเข้าสู่ทรวงอกของอสูรเฟยเทียนโฮ่วอีกครั้งหนึ่ง

ครั้งนี้ เล็งเป้าเข้าที่หัวใจอย่างแม่นยำ

ตูม!

ปราณโลหิตที่ม้วนตลบประดุจน้ำป่าไหลหลากพุ่งเข้าสู่หัวใจของมัน ก่อนจะเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง

แววตาของอสูรเฟยเทียนโฮ่วฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว ในวินาทีที่กระบี่ทิ่มทะลุหัวใจ หางยาวของมันก็สะบัดวับเข้าใส่เฉินจั๋วทันที

นี่คือการจู่โจมแบบแลกชีวิต!

ปราณกระบี่ที่แฝงอยู่ในตัวกระบี่ ได้พรากเอาพละกำลังและชีวิตของอสูรเฟยเทียนโฮ่วไปในชั่วพริบตา

ทว่าหางของมัน ก็ฟาดเข้าใส่ร่างของเฉินจั๋วเช่นกัน

ตูม!

ร่างของเฉินจั๋วถูกซัดจนปลิวไปอีกครั้ง เขาฝืนกลืนเลือดที่ทะลักออกมาลงไป พร้อมกับเคลื่อนไหวท่าร่างหลบหลีกการโจมตีซึ่งหน้าของอสูรพยัคฆ์สวรรค์ในนาทีชีวิตไปได้อย่างหวุดหวิด จากนั้นในระหว่างที่กำลังถอยร่น เขาก็จัดแจงต่อกระดูกหลายท่อนที่ถูกอสูรเฟยเทียนโฮ่วฟาดจนหักเข้าด้วยกันอย่างชำนาญ โดยมีสีหน้าเรียบเฉย

การถูกระดับราชาขั้นแปดโจมตีเข้าอย่างจังถึงสองครั้ง ต่อให้เป็นเฉินจั๋ก็ยังแทบทนไม่ไหว

จากนั้น เขาก็ล้วงเอาหินโลหิตวิญญาณออกมาหนึ่งกำมือ เขาไม่ได้กลืนพวกมันลงไป ทว่ากลับยัดพวกมันเข้าไปในรูแผลที่เอวโดยตรง พลังปราณที่แฝงอยู่ในหินโลหิตวิญญาณถูกร่างกายดูดซับไปในทันที

เมื่อสัมผัสได้ว่าปราณโลหิตเริ่มฟื้นตัว เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง หรี่ตาลงและจ้องมองไปที่สัตว์อสูรระดับราชาขั้นแปดตัวสุดท้าย: อสูรพยัคฆ์สวรรค์

สามราชาอสูรระดับแปด บัดนี้ถูกเขาสังหารไปแล้วถึงสองตัว

ร่างกายอันมหึมาของอสูรเฟยเทียนโฮ่วร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า กระแทกพื้นดินจนเป็นหลุมลึก

ในวินาทีนี้

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันนิ่งเงียบ

เฉินจั๋วอาศัยระดับพลังยุทธ์เพียงระดับหกขั้นสูงสุด สังหารสัตว์อสูรระดับราชาขั้นแปดไปถึงสองตัว ผลลัพธ์ในครั้งนี้มันเหนือชั้นกว่าขอบเขตจินตนาการของทุกคนไปไกลมาก

เหลือเพียงความทึ่งอย่างที่สุดเท่านั้น

“เหลือแค่เจ้าแล้ว!”

เฉินจั๋วจ้องเขม็งไปที่อสูรพยัคฆ์สวรรค์ แววตาฉายชัดถึงเจตจำนงสังหาร

ที่อยู่ข้างๆ สัตว์อสูรระดับราชาขั้นเจ็ดสองตัวที่มีท่าทีดุร้ายก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับมีสีหน้าอึดอัดใจเป็นที่สุด บ้าจริง... เห็นพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรหรืออย่างไร?

ทว่าในการต่อสู้ที่ผ่านมา พวกมันกลับไม่มีผลงานใดๆ เลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ระลอกคลื่นจากการปะทะของทั้งสองฝ่าย ก็ทำให้พวกมันรู้สึกใจสั่นแล้ว ส่วนเรื่องที่จะทำร้ายเฉินจั๋วนั้น? ภายใต้วิชาท่าร่างระดับเข้าถึงสภาวะของเฉินจั๋ว พวกมันแม้แต่เส้นขนของเฉินจั๋วก็ยังแตะไม่โดนเลยด้วยซ้ำ

“โฮก!”

“โฮก!”

สองราชาอสูรระดับเจ็ดพากันคำรามด้วยความโกรธแค้น เพื่อแสดงถึงความไม่พอใจของตน

ทว่า มันก็เป็นเพียงแค่ความไม่พอใจเท่านั้นเอง

อสูรพยัคฆ์สวรรค์เมื่อเห็นอสูรเฟยเทียนโฮ่วสิ้นชีพไปแล้ว รูม่านตาของมันก็หดแคบลง ทว่าในไม่ช้าทั่วร่างของมันก็แผ่ซ่านด้วยไอสังหารที่รุนแรงยิ่งขึ้น มันก้าวเท้าเดินท่ามกลางความว่างเปล่ามุ่งหน้าหาเฉินจั๋ว พร้อมกันนั้นเสียงของมันก็ดังกึกก้อง: “เฉินจั๋ว อย่าคิดจะถ่วงเวลาเลย กายหยกน้ำแข็งไม่ใช่สิ่งสารพัดนึกหรอกนะ อีกทั้งวิธีการโจมตีทางจิตวิญญาณที่พิสดารของเจ้านั้น ข้าก็หาวิธีรับมือได้แล้ว ในตอนนี้เจ้าบาดเจ็บสาหัส พละกำลังลดหายไปมาก ต่อจากนี้ไปคือวันตายของเจ้า!”

มันก้าวเท้าหน้าออกมา เหยียบย่ำจนความว่างเปล่าส่งเสียงดังกึกก้อง

เฉินจั๋วมีสีหน้าเรียบเฉย เตรียมจะชูกระบี่พุ่งเข้าปะทะ

ทันใดนั้นเอง เขาก็ส่งเสียงอุทานเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับเงยหน้ามองไปในที่ไกลๆ จากนั้นบนใบหน้าของเขาก็ปรากฏสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทึ่ง และความประหลาดใจแกมยินดีสายหนึ่ง

เห็นเพียงบนเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น เฮยฉิวกำลังเหาะเหินเดินอากาศกลับมาอย่างสบายอารมณ์ เจ้าตัวนี้เดินไปพลางส่ายตัวไปมาด้วยท่าทางภาคภูมิใจสุดขีด หางของมันแทบจะชูขึ้นฟ้าอยู่แล้ว

ทว่าสัตว์อสูรระดับราชาขั้นเก้าสองตัวที่ถูกมันล่อไปก่อนหน้านี้ กลับไร้ซึ่งว่องรอย

“เช็ดเข้!”

เฉินจั๋วกลืนน้ำลายลงคอ พยายามระงับหัวใจที่สั่นระรัวอย่างหนัก

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าเฮยฉิวจะจัดการระดับราชาขั้นเก้าไปได้ถึงสองตัวเลยอย่างนั้นหรือ?

“เหอะ! เจ้ายังกล้าเสียสมาธิอีกหรือ?”

อสูรพยัคฆ์สวรรค์เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินจั๋ว ก็รู้สึกโกรธแค้นเป็นที่สุด มันพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนสิ่งใด กลิ่นอายพลังอันมหาศาลทำให้แม้แต่เฉินจั๋วเองก็ยังสีหน้าเปลี่ยนไป

นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต!

อสูรพยัคฆ์สวรรค์คำรามต่อเนื่อง มันไม่ได้ใช้เทคนิคใดๆ เลย ทว่ากลับอาศัยร่างกายอันมหึมาของมันเข้าบดขยี้เฉินจั๋ว ร่างกายที่มีน้ำหนักนับหลายสิบตัน ประกอบกับความเร็วที่เหนือชั้นกว่าเสียงหลายเท่า พลังมหาศาลเช่นนี้สามารถทะลวงภูเขาได้ทั้งลูกเลยทีเดียว

ในใจของเฉินจั๋วพลันเกิดวิกฤตอันแรงกล้า พลังจิตวิญญาณของเขาเหือดแห้งไปจนหมดสิ้นแล้ว ทำได้เพียงอาศัยวรยุทธ์ทางวิถีแห่งกำลังเข้าห้ำหั่นกับอสูรพยัคฆ์สวรรค์เท่านั้น

“อันตราย!”

“สังหาร!”

พลังอันไพศาลของอสูรพยัคฆ์สวรรค์โถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ วิชาท่าร่างระดับเข้าถึงสภาวะภายใต้พลังที่บดขยี้เช่นนี้ย่อมลดทอนประสิทธิภาพลงไปมาก

แววตาของเฉินจั๋วฉายชัดถึงความเคร่งเครียด ปราณโลหิตพุ่งทะยานออกมาอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้พลังที่ครอบคลุมไปทั่วเช่นนี้ เขาไร้ทางหนีพ้น และต้องปะทะกันซึ่งหน้าเท่านั้น มิฉะนั้นหากเขาถอยร่น อสูรพยัคฆ์สวรรค์ย่อมชิงความได้เปรียบไปได้ทันที

หากเสียท่าเพียงก้าวเดียว ย่อมต้องพ่ายแพ้ในก้าวต่อๆ ไป

หากอสูรพยัคฆ์สวรรค์ชิงความได้เปรียบไปได้ เช่นนั้นเขาย่อมต้องถูกกดทับและถูกจู่โจมอยู่ฝ่ายเดียว เฉินจั๋วที่บาดเจ็บหนักย่อมไม่มีทางพลิกสถานการณ์การรบได้ และมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะถูกพลังอันมหาศาลของอสูรพยัคฆ์สวรรค์บดขยี้จนตายทั้งเป็น

ตูม!

วินาทีต่อมา กระบี่ของเฉินจั๋วก็ปะทะเข้ากับอสูรพยัคฆ์สวรรค์

พลังที่แข็งแกร่งจนทำให้เฉินจั๋วหัวใจสั่นสะท้านพุ่งทะลวงผ่านกระบี่เข้าสู่ร่างกายของเขา

เปรี้ยะ! เปรี้ยะ!

เสียงกระดูกแตกละเอียดดังระรัวอยู่ภายในร่างกายของเฉินจั๋ว เลือดสาดกระจายออกจากร่างกายที่พรุนราวกับตะแกรงไปทุกทิศทุกทาง และร่างของเขาก็ถูกซัดจนปลิวออกไปไกล

‘แย่แล้ว!’

เฉินจั๋วแอบตระหนกในใจ บาดแผลในครั้งนี้รุนแรงเกินไปจริงๆ หากอสูรพยัคฆ์สวรรค์รุกไล่ตามมาอีกครั้ง เขาคงยากจะต้านทานไหว

ทว่าวินาทีต่อมา แววตาของเขากลับเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงอสูรพยัคฆ์สวรรค์หลังจากถูกกระบี่เจ็ดดาราฟันเข้าให้แล้ว กลับกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายอันมหึมาของมันถูกซัดปลิวไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด: “เฉินจั๋ว ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะซ่อนพลังไว้จริงๆ เจ้ามนุษย์ที่ชั่วร้าย เจ้ามีพลังระดับเหนือระดับอยู่ชัดๆ ทว่ากลับแสร้งเป็นหมูมาหลอกกินเสือ กระบี่เดียวของเจ้าเกือบจะพรากชีวิตข้าไปแล้ว เจ้าไม่ใช่สิ่งที่เทพอสูรระดับราชาขั้นแปดอย่างข้าจะสังหารได้ รอข้ากลับไปรายงานเรื่องนี้ต่อเยาหวงก่อนเถอะ จะต้องส่งเทพอสูรระดับเก้ามาสังหารเจ้าให้จงได้!”

วูบ!

อสูรพยัคฆ์สวรรค์ตะเกียกตะกายหนีไปกลางอากาศ ทิ้งรอยเลือดไว้เป็นทางยาวบนท้องฟ้า ก่อนจะหายลับไปในพริบตา

นี่มัน...

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

เฉินจั๋วถึงกับอึ้งไป กระบี่เมื่อกี้ของเขามีอานุภาพมากขนาดนั้นเชียวหรือ?

อีกอย่าง เขาไปซ่อนพลังไว้ตั้งแต่ตอนไหนกัน? เขาในตอนนี้อยู่ในสภาวะที่พลังใกล้จะมอดไหม้จนหยดสุดท้ายแล้ว จิตวิญญาณเหือดแห้ง กระดูกทั่วร่างแทบจะแตกละเอียด บาดแผลรุนแรงจนยากจะบรรยาย กระบี่เมื่อครู่นั้น แม้แต่จะทำให้อสูรพยัคฆ์สวรรค์บาดเจ็บเขายังทำไม่ได้เลย แล้วจะไปทำร้ายมันจนสาหัสได้อย่างไร

เขาหันไปมอง และเห็นเฮยฉิวที่เหาะเหินเดินอากาศกลับมาพอดี

ในใจของเฉินจั๋วพลันเข้าใจถึงสาเหตุที่อสูรพยัคฆ์สวรรค์หนีไปได้ทันที

‘สัตว์อสูรเจ้าเล่ห์ตัวนั้น ต้องถูกเฮยฉิวทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแน่นอน มันคงจะจงใจพูดปั้นแต่งให้พลังของข้าสูงส่งเกินจริง เพื่อหาข้ออ้างให้ตนเองหนีเอาตัวรอดไปได้ และจะได้ไม่ต้องถูกเยาหวงลงโทษในภายหลัง...

อย่างไรก็ตาม การที่มันหนีไปได้ ก็นับว่าช่วยลดปัญหาให้ข้าไปได้มากทีเดียว’

เฉินจั๋วกวาดสายตาเย็นเยียบไปรอบๆ และเห็นว่าระดับราชาขั้นเจ็ดอีกสองตัวที่เหลือก็ตั้งใจจะหนีเช่นกัน

“พวกเจ้าคิดจะหนีพ้นอย่างนั้นหรือ?”

เฉินจั๋วแผดร้องเรียกเบาๆ: “เฮยฉิว!”

เฮยฉิวที่บินมาถึงเข้าใจความหมายในทันที มันปลดปล่อยแรงกดดันที่ทัดเทียมกับระดับราชาขั้นเก้าออกมาในชั่วพริบตา

สัญชาตญาณความกลัวที่ฝังอยู่ในสายเลือด ทำให้สัตว์อสูรระดับราชาขั้นเจ็ดทั้งสองตัวถึงกับหมอบลงกับพื้นทันที ในแววตาฉายชัดถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรง

เฉินจั๋วแค่นเสียงเย็น กระบี่เจ็ดดาราฟันออกไปเป็นรุ้งกินน้ำสองสาย แฝงไว้ด้วยคลื่นจู่โจมทางจิตวิญญาณสองสายสุดท้ายที่เขารวบรวมออกมาได้ ทิ่มทะลวงเข้าสู่ร่างกายของระดับราชาขั้นเจ็ดทั้งสองตัวพร้อมกัน

ฉึก!

ฉึก!

ระดับราชาขั้นเจ็ดทั้งสองตัวไม่มีแม้แต่โอกาสจะส่งเสียงร้องโหยหวน ทว่ากลับถูกเฉินจั๋วปลิดชีพทิ้งไปในทันที

เฮยฉิวเมื่อเห็นศพของระดับราชาขั้นแปดสองตัว และระดับราชาขั้นเจ็ดสามตัวที่นอนอยู่บนพื้น แววตาของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียววูบวาบพราวระยับ มันพุ่งลงจากท้องฟ้ามุ่งตรงไปที่ซากศพเหล่านั้น และเริ่มดูดซับแก่นโลหิตอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนเฉินจั๋วกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตาไปรอบๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะทะยานร่างมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกทันที

ที่นั่น เซียวจงอาศัยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสและการต่อสู้แลกชีวิต ฝืนยื้อสัตว์อสูรระดับราชาขั้นเจ็ดตัวหนึ่งไว้ได้จนถึงตอนนี้ ในวินาทีนี้เซียวจงแทบจะอาศัยเพียงเจตจำนงอันแรงกล้าเท่านั้นในการยืนหยัดอยู่ได้

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เฉินจั๋วก็ก้าวข้ามระยะทางหลายพันเมตรมาถึง และฟันกระบี่เจ็ดดาราลงไปอย่างหนักหน่วง

ระดับราชาขั้นเจ็ดตัวนั้นสัมผัสได้ถึงการมาของเฉินจั๋วนานแล้ว มันหันกายขวับและหนีไปอย่างไร้ความลังเลทันที

ไม่หนีก็รอโดนเชือดอย่างนั้นหรือ?

ขนาดอสูรพยัคฆ์สวรรค์ยังหนีไปแล้ว การที่มันจะหนีตอนนี้ก็คงไม่เป็นไรกระมัง? ขืนอยู่ต่อก็มีแต่ไปหาที่ตายเท่านั้น มันทำเต็มที่แล้ว เยาหวงย่อมต้องเข้าใจมันแน่นอน

เฉินจั๋วพุ่งฝ่าอากาศเข้ามา โดยไม่ได้หันมองสัตว์อสูรที่หนีไปเลยแม้แต่น้อย ทว่าเขารีบเข้าไปประคองเซียวจงไว้: “ปรมาจารย์เซียว ท่านเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“ข้าไม่เป็นไร”

เซียวจงหอบหายใจอย่างหนัก กระอักเลือดออกมาหลายคำ ก่อนจะหันมามองเฉินจั๋วด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

เฉินจั่วยิ้มกล่าว: “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ปรมาจารย์เซียว วิกฤตของเมืองฉานเฉิงคลี่คลายลงชั่วคราวแล้ว ท่านรีบลงไปรักษาตัวเถอะครับ เรื่องที่เหลือหลังจากนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”

“ได้”

เซียวจงไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ส่วนความคิดที่จะพลีชีพเพื่อแสดงอุดมการณ์นั้นก็ได้อันตรธานหายไปนานแล้ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สลัดศีรษะที่มึนงงไปมา ก่อนจะเหาะลงมาจากท้องฟ้าด้วยตนเอง และกลับเข้าสู่เมืองฉานเฉิง

เฉินจั๋วหันมองเฮยฉิวที่กำลังหมอบอยู่บนร่างมหึมาของอสูรเหลือมเกล็ดดำและกำลังดูดซับแก่นโลหิตอย่างเมามันหนึ่งแวบ ก่อนจะดึงสายตากลับมา

จากนั้น

เขาก็พยายามข่มกลั้นอาการบาดเจ็บของร่างกายไว้ ยืนตระหง่านอยู่เหนือเมืองฉานเฉิงเพียงลำพัง เสียงที่แฝงไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิญญาณดังกึกก้องไปทั่วความว่างเปล่า: “กริฟฟิน สังหารพวกมันซะ!”

วูบ! วูบ! วูบ!

กริฟฟินยี่สิบกว่าตัวที่บินวนเวียนอยู่บนเก้าชั้นฟ้า ต่างพากันร่อนลงมาด้วยเสียงคำรามกึกก้อง กลิ่นอายพลังอันมหาศาลเข้าครอบคลุมทั่วทั้งสมรภูมิ ในสมรภูมิที่ไร้ซึ่งสัตว์อสูรระดับราชามาคอยคุมเชิง จ้าวเวหาเหล่านี้จึงเปลี่ยนโหมดกลายเป็นเครื่องจักรสังหารในทันที

กริฟฟินแต่ละตัวเมื่อพุ่งลงมาจู่โจมหนึ่งครั้ง ย่อมก่อให้เกิดคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เพียงไม่กี่ช่วงลมหายใจ กริฟฟินทั้งยี่สิบกว่าตัวก็ได้เปิดเส้นทางโลหิตขึ้นท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรที่หนาแน่นอยู่นอกเมือง

จากนั้น เสียงตะโกนกึกก้องก็นับไม่ถ้วนดังกึกก้องขึ้นจากทั่วทุกสารทิศในเมืองฉานเฉิง

“ฆ่ามัน!”

“บุกออกไป สังหารพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ให้สิ้น!”

“ลุยเลย...”

“ตามฝูงกริฟฟินไป ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

เสียงที่เริ่มจากการตะโกนอย่างสับสนวุ่นวาย ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียงมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงสรวงสวรรค์

ผู้คนนับไม่ถ้วนพากันพุ่งออกมา!

นำโดยอัจฉริยะหลายร้อยคนจากสถาบันหวงผู่ อัจฉริยะเหล่านี้แต่ละคนต่างมีแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่พวกเขากล้าบุกออกมานอกเมือง เพื่อเข้าห้ำหั่นกับฝูงสัตว์อสูรนับพันล้าน

ส่วนที่ตามหลังมานั้น คือประชาชนชาวเมืองฉานเฉิงนับหมื่นนับแสนคน!

ทุกคนพากันออกมาจนหมดสิ้น!

ขวัญและกำลังใจพุ่งทะยานถึงขีดสุด!

ทุกคนต่างหยิบอาวุธนานาชนิดออกมา และเริ่มบุกโจมตีสัตว์อสูรอย่างหนักหน่วง

ที่ด้านหน้าสุด คือจางฮ่าวและผีเหิงหยาง สองอัจฉริยะระดับแนวหน้า

คนหนึ่งถือหอก อีกคนหนึ่งถือดาบ ประดุจลิ่มที่แหลมคมที่สุดสองสาย ทิ่มทะลวงเข้าสู่ฝูงสัตว์อสูรนับพันล้าน และสร้างเส้นทางโลหิตที่เต็มไปด้วยซากศพสัตว์อสูรขึ้นมาสองสาย

เพียงเวลาไม่กี่นาที

ฝูงสัตว์อสูรนับพันล้านที่อยู่นอกเมืองก็เริ่มแตกพ่าย สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนต่างพากันวิ่งหนีกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

หนึ่งนาที... สองนาที... เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พื้นที่นอกเมืองฉานเฉิงทั้งหมด ฝูงสัตว์อสูรก็ได้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ทิ้งซากศพไว้เกลื่อนกราดทั่วท้องทุ่ง!

ชนะแล้ว!

ที่ตรงกลางเซ็นจูรี่พลาซ่า บนหน้าจอขนาดใหญ่ แม้แต่เหล่ายอดฝีมือที่ปกติจะถือตัวหยิ่งผยอง ต่างก็มีสีหน้ายินดีปรากฏออกมาบนใบหน้า

ส่วนประชาชนนับพันล้านคนทั่วโลกที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดนี้ ต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องยินดีจนสั่นสะเทือนฟ้าดิน

“ชนะแล้ว!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเราชนะแล้ว”

“เป็นการได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่จริงๆ”

“ยอดเยี่ยมที่สุด เฉินจั๋วอาศัยพลังของตนเพียงคนเดียวพลิกสถานการณ์การรบที่เมืองฉานเฉิงได้จริงๆ”

“ข้าดูจนเลือดเดือดไปหมดแล้ว เฉินจั๋วใช้กำลังเพียงลำพัง สังหารระดับราชาขั้นแปดไปสองตัว และระดับราชาขั้นเจ็ดอีกสามตัว ผลงานการรบครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือกณา! ก่อนหน้านี้ยังมีคนสงสัยเรื่องที่เฉินจั๋วกล่าวหาลวี่เหวินเซวียนว่าเป็นคนทรยศอยู่อีก วีรบุรุษเช่นเขาจะไปใส่ร้ายคนอื่นทำไมกัน? ไม่ไหวแล้ว ข้าตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกจริงๆ”

“ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้น? นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของเมืองฉานเฉิงเท่านั้น ทว่ามันคือชัยชนะของมวลมนุษยชาติ!”

“……”

เฮยเกเยตบต้นขาตนเองอย่างแรง: “เจ้าเด็กคนนี้ดีจริงๆ!”

จ้านเทียนเหยาแววตาฉายประกายเจิดจ้า: “การถ่ายทอดสดครั้งนี้ ข้าเดิมพันถูกแล้ว! การศึกที่เมืองฉานเฉิงครั้งเดียว มีค่ามากกว่าคำพูดปลุกใจนับล้านคำ เฉินจั๋วเจ้าเด็กนี่ ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”

ในขณะนี้

เหนือท้องฟ้าเมืองฉานเฉิง เฉินจั๋วยืนตระหง่านเหาะเหินเดินอากาศอยู่อย่างสง่างาม สายตาของเขามองข้ามสรรพสิ่ง มือทั้งสองข้างไพล่หลัง

การรักษาบาดแผลผ่านไปครึ่งชั่วโมง อาการบาดเจ็บของเขาฟื้นฟูไปได้กว่าครึ่งแล้ว

เสียงโห่ร้องยินดีนับไม่ถ้วนทั้งภายในและภายนอกเมืองฉานเฉิงดังเข้าสู่หูของเขา

เฉินจั๋วเฝ้าฟังเสียงเหล่านั้นเงียบๆ ทันใดนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แววตาอันเฉียบคมมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า เสียงอันก้องกังวานประดุจคลื่นยักษ์กระจายออกไปรอบทิศทาง: “เมืองฉานเฉิง! ชนะแล้ว!”

“ชนะแล้ว!”

“ชนะแล้ว!”

“ชนะแล้ว!”

เมื่อสิ้นเสียงของเขา ทุกคนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้อง บนใบหน้าของแต่ละคนฉายชัดถึงความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บกั้นไว้ได้ ต่างพากันโบกไม้โบกมือเพื่อระบายความตื้นตันในทรวงอกออกมา

ในวันนี้

เฉินจั๋วเพียงคนเดียว สามารถปกปักรักษาเมืองไว้ได้ทั้งเมือง!

(จบแล้ว)