บทที่ 25 - นายคงไม่มีระบบหรอกใช่มั้ย?

บทที่ 25 - นายคงไม่มีระบบหรอกใช่มั้ย?

เฉินจั๋วกลับมาถึงห้องเรียน รออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง นักเรียนห้อง ม.6/2 ทั้งหมดถึงสอบเสร็จ และกลับมาพร้อมครูประจำชั้นเฉามิง

พอเข้าประตูมา

เห็นเฉินจั๋ว นักเรียนทุกคนก็ฮือฮาทันที

ตอนนี้เสียงตามสายของโรงเรียนได้ประกาศเรื่องของเฉินจั๋วไปแล้ว ทุกคนเข้าใจแล้วว่าเฉินจั๋วไม่ใช่อัจฉริยะ แค่ปฏิกิริยาตอบสนองโดดเด่นเป็นพิเศษเท่านั้น

"เฉินจั๋วกลับมาแล้ว!"

"เขาจะเสียใจจนโดดตึกไหมเนี่ย? เดิมทีมีโอกาสได้เข้ามหาวิทยาลัยวรยุทธ์แล้วแท้ๆ สุดท้ายเรื่องที่คิดว่านอนมาดันถูกยกเลิก"

"นี่มันรถไฟเหาะชัดๆ ใครจะไปรับไหว? ถ้าเป็นฉัน คงเป็นบ้าไปแล้ว"

"เฮ้ย ประเด็นที่ทุกคนควรสนใจ ไม่ใช่เรื่องทำไมปฏิกิริยาตอบสนองของเขาถึงจู่ๆ ก็เทพขึ้นมาเหรอ? หรือเฉินจั๋วกินยาวิเศษอะไรเข้าไป?"

"จริงด้วย ฉันจำได้ว่าเดือนก่อนคะแนนปฏิกิริยาของเขาแค่ 9.5 เอง"

"แปลกตรงไหน? เห็นชัดว่าเมื่อก่อนมันปิดบังฝีมือที่แท้จริง กะจะมาแจ้งเกิดตูมเดียวในการสอบร่วมครั้งนี้ให้ดังระเบิด ผลคือความเร็วและพละกำลังกากเกินไป ตัวแทนมหาวิทยาลัยวรยุทธ์พวกนั้นเลยไม่เอา... ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้มันเจ้าเล่ห์นัก แกล้งหลับในห้องเรียนเพื่อตบตาคนอื่น สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว"

"นายพูดแรงไปป่าว? อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องนาย ถ้าเขาได้รับเลือกเข้ามหาวิทยาลัยวรยุทธ์รอบรับตรง พูดออกไปพวกเราก็มีหน้ามีตาด้วยไม่ใช่เหรอ?"

"..."

ในหมู่เพื่อนนักเรียน มีทั้งคนพูดดีและพูดร้าย

หากเฉินจั๋วได้รับเลือกเข้ามหาวิทยาลัยวรยุทธ์จริงๆ คาดว่าตอนนี้พวกเขาคงมีแค่ความตะลึงและอิจฉา ไม่มีสีหน้าอื่น

แต่สุดท้ายกลายเป็นแค่เรื่องตลก สีหน้าของทุกคนเลยหลากหลายขึ้นมาก

คนเราก็แบบนี้

เมื่ออีกฝ่ายห่างชั้นกับคุณเกินไป คนอื่นจะมีแต่ก้มกราบ

แต่เมื่ออีกฝ่ายเก่งกว่าคุณแค่นิดเดียว จิตใจคนก็จะซับซ้อนขึ้นมาทันที

ต่อให้พวกเขายังเป็นแค่เด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปดก็ตาม

เด็กสมัยนี้แก่แดด ความคิดความอ่านไม่แพ้ผู้ใหญ่เท่าไหร่หรอก

ได้ยินเสียงวิจารณ์เซ็งแซ่รอบข้าง เฉินจั๋วยังคงยิ้มบางๆ อารมณ์ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย

หลิวหัวเดินเข้าห้องเรียนมาเป็นคนสุดท้าย หมอนี่ทำหน้าเหมือนญาติเสีย แทบจะสติแตก พอเห็นเฉินจั๋ว เขาก็รีบพุ่งเข้ามา ร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "เฉินจั๋ว จอมยุทธ์เฉิน ท่านแม่ทัพเฉิน ทำไมนายทิ้งฉันไป? นายแค่อดทนอีกสองเดือน ฉันก็เป็นอิสระแล้วแท้ๆ? ทำไมนาทีสุดท้ายนายถึงเลือดเย็นแบบนี้? ตอนนี้นายคะแนนพุ่งแล้ว ทิ้งให้ฉันรับช่วงต่อบัลลังก์นาย แล้วฉันจะทำยังไง? ฉันโดนพ่อตีขาหักแน่ ฮือๆ..."

แล้วก็เช็ดน้ำมูกใส่เสื้อเฉินจั๋วอย่างเป็นธรรมชาติ

"ไอ้เชรด!"

เฉินจั๋วเห็นการกระทำของหลิวหัว แทบอ้วกแตก เขาระงับความอยากทุบหัวอีกฝ่าย ถอดเสื้อคลุมนอกฟาดใส่หัวหลิวหัว

หลิวหัวดึงเสื้อออก สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง ขยับเข้ามาทำท่าลับๆ ล่อๆ "เฉินจั๋ว ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเดือนเดียวนายจะอัพเกรดปฏิกิริยาได้เยอะขนาดนั้น ฉันยิ่งไม่เชื่อว่าเมื่อก่อนนายซ่อนคม เพราะฉันรู้นิสัยนาย นายไม่ใช่คนประเภทเก็บงำประกาย"

หัวใจเฉินจั๋วกระตุกวูบ แต่สีหน้ายังราบเรียบ "แล้วนายคิดว่าไง?"

หลิวหัวลดเสียงต่ำ "ฉันอ่านนิยายแฟนตาซี กำลังภายใน ระบบเมืองมานับไม่ถ้วน พระเอกในนิยายล้วนได้ระบบสารพัดนึกมา แล้วก็ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตทันที ดังนั้นฉันสงสัยว่า... นายคงไม่ได้มีระบบหรอกนะ?"

เฉินจั๋วปรายตามองเขาเรียบๆ "นายเดาถูกแล้ว"

หลิวหัวตาถลน "เชรดเข้! มีระบบจริงดิ?"

แม่งเอ๊ย!

วัยรุ่นจูนิเบียวอย่างหลิวหัวคำรามในใจ : กูว่าแล้ว! กูว่าแล้วเชียว!

มิน่าล่ะเดือนที่ผ่านมาไอ้นี่เอาแต่นอน ต้องเป็นเพราะระบบกำลังตื่นแน่ๆ! วันนี้ระบบตื่นแล้ว เฉินจั๋วเลยเริ่มบินทะยาน!

เขามีอะไรสู้เฉินจั๋วไม่ได้?

ทำไมสวรรค์ไม่เข้าข้างเขาบ้าง?

ทำไม?

โลกไม่ยุติธรรม!

เขาอิจฉาจนแทบบ้า "นายมีระบบอะไร?"

เฉินจั๋วหยิบมือถือออกมา "ฉันมีระบบแอนดรอยด์ (Android)"

"..."

"???"

"!!!"

หลิวหัวจ้องเฉินจั๋ว ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงกัดฟันพูดว่า "บังเอิญจัง กูมีระบบแอนดรอยด์เหมือนกัน"

"ใช่ม่ะ?"

เฉินจั๋วยิ้มตาหยี เห็นแล้วหลิวหัวอยากจะซัดหน้ามันชะมัด

...

...

ห้องพักครู เฉามิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจโทรหาเฉินเซี่ยงหราน

"คุณเฉินครับ มีเรื่องหนึ่งผมต้องแจ้งให้ทราบ ในการสอบจำลองร่วมเมืองหรงเฉิงวันนี้ ลูกชายคุณเฉินจั๋วทำผลงานได้โดดเด่นมาก การทดสอบปฏิกิริยาของเขาได้คะแนนเต็ม อันดับหนึ่งของเมืองหรงเฉิง"

"ปัง!"

เฉามิงได้ยินเสียงของหนักๆ ตกพื้นดังมาจากในโทรศัพท์

ตามมาด้วยเสียงโครมคราม

ประมาณครึ่งนาที เสียงของเฉินเซี่ยงหรานถึงดังขึ้น "ครูเฉา ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ผมเดินสะดุดล้ม เมื่อกี้ครูว่าไงนะ? ผมฟังไม่ทัน"

เฉามิงไม่ได้หงุดหงิดแม้แต่น้อย พูดซ้ำประโยคเมื่อครู่ใหม่อีกรอบ พร้อมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนวันนี้อย่างละเอียด

"ปัง!"

เสียงของหนักตกพื้นอีกแล้ว

ครู่ต่อมา เฉินเซี่ยงหรานก็พูดด้วยความละอายใจอีกครั้ง "ขอโทษทีครับครูเฉา เมื่อกี้ผมล้มอีกแล้ว จริงสิ ของใช้ที่บ้านครูขาดเหลืออะไรไหม? ทางผมเพิ่งลงของใหม่เพียบ มีครบทุกอย่าง ราคาส่งทั้งนั้น"

"..."

เฉามิงอยากจะกระโดดด่ากราด ทิชชู่รอบที่แล้วกูยังกองเต็มครึ่งห้อง จะใช้ให้หมดต้องรออีกสองสามปี

ไม่ใช่สิ นี่มันเวลามาคุยเรื่องนี้เหรอ? เขาจะคุยเรื่องเฉินจั๋วกับอีกฝ่ายต่างหาก

คนประเภทไหนกันเนี่ย

พ่อเป็นไงลูกเป็นงั้น ไม่ปกติสักคนทั้งพ่อทั้งลูก

"อะแฮ่ม คุณเฉินครับ ของใช้บ้านผมมีพอแล้ว งั้นตอนนี้เรามาคุยเรื่องเฉินจั๋วกันก่อนดีไหม?

อย่างแรกยินดีด้วยครับ ปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินจั๋วสูงขนาดนี้ แสดงว่าเขาไม่ได้ผลการเรียนแย่อย่างที่ผมเคยคิดไว้ นี่เป็นความบกพร่องในหน้าที่ครูประจำชั้นของผม ผมต้องขอโทษคุณด้วย

อย่างที่สอง ด้วยสถานการณ์การเรียนของเฉินจั๋วตอนนี้ ผมหวังว่าเวลาต่อจากนี้ คุณจะช่วยดูแลเรื่องการฝึกความเร็วและพละกำลังของเขาให้ดี ขอแค่สอนให้ถูกวิธี ผมคิดว่าปีหน้าเขามีโอกาสสูงมากที่จะสอบติดมหาวิทยาลัยวรยุทธ์..."

เพื่อป้องกันไม่ให้เฉินเซี่ยงหรานพาออกนอกเรื่อง เฉามิงเลยร่ายยาวรวดเดียวจบ

"อ้อ? อย่างงั้นเหรอครับ? ครูเฉาเกรงใจเกินไปแล้ว ก็มีแต่ครูที่มีความรับผิดชอบอย่างครูนี่แหละ ถึงจะสอนลูกชายผมให้เป็นนักเรียนดีเด่นได้ ผม..."

อีกด้าน เฉินเซี่ยงหรานแม้มึนตึ้บ แต่สมองแล่นเร็ว รีบเรียบเรียงคำพูด

"..."

เฉามิงไม่อยากพูดอะไร เขารู้สึกเหมือนเฉินเซี่ยงหรานกำลังประชดเขา

ผ่านไปพักใหญ่ จนกระทั่งเฉินเซี่ยงหรานพูดจนคอแห้ง ระหว่างพักหายใจ เฉามิงก็ถามเหมือนไม่ตั้งใจว่า "คุณเฉินครับ เรื่องระดับปฏิกิริยาของเฉินจั๋วที่สูงขนาดนี้ เมื่อก่อนคุณทราบไหมครับ? ไม่ทราบว่าปฏิกิริยาของเขาเพิ่งจะพุ่งสูงช่วงนี้ หรือว่ามีพรสวรรค์ด้านนี้มาแต่ก่อนแล้ว?"

เฉินเซี่ยงหรานสมองหมุนติ้ว หัวเราะกลบเกลื่อน "ครูเฉา ครูก็รู้ ร้านผมยุ่งมาก ปกติผมแทบไม่ได้ยุ่งเรื่องลูกชายเลย แต่เหมือนตอนเด็กๆ ปฏิกิริยาเขาก็ไวอยู่นะ น่าจะเป็นพรสวรรค์ที่มีมาแต่เดิมมั้งครับ?"

"งั้นเหรอครับ?"

เฉามิงคุยกับเฉินเซี่ยงหรานต่ออีกสองสามประโยค ถึงได้วางสาย

อีกด้านหนึ่ง

ที่บ้านของเฉินจั๋ว เฉินเซี่ยงหรานเก็บมือถือ สีหน้าเคร่งเครียด เดินมาหาเจียงฉิน "อาฉิน ปิดร้านก่อน เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน"

(จบแล้ว)