บทที่ 18 - อุปกรณ์มีปัญหาอีกแล้ว

บทที่ 18 - อุปกรณ์มีปัญหาอีกแล้ว

กระบวนการสอบของเฉินจั๋ว นอกจากหลิวหัวแล้ว แทบไม่ดึงดูดความสนใจของครูหรือนักเรียนคนไหนเลย

เพราะไม่มีความจำเป็น

แม้แต่ครูประจำชั้นเฉามิง จิตใจก็ไปอยู่ที่นักเรียนคนอื่นที่กำลังสอบ ลืมไปแล้วว่ามีนักเรียนชื่อเฉินจั๋วอยู่ด้วย ก็ในสายตาเฉามิง พ่อแม่ของเฉินจั๋วยังไม่หวังอะไรกับลูกชาย แล้วเขาที่เป็นครูประจำชั้นจะทำอะไรได้?

จริงสิ พ่อหน้าเลือดของเฉินจั๋วยังหลอกขายของใช้ในชีวิตประจำวันให้เขาตั้งหลายพันหยวน

แค่ทิชชู่อย่างเดียว เขาซื้อมาตั้ง 20 แพ็ค

พอนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจเขาก็เจ็บแปลบๆ

ดังนั้น เมื่อคะแนนความเร็วและพละกำลังของเฉินจั๋วออกมา เฉามิงแค่ปรายตามองแวบเดียว แล้วก็เบือนหน้าหนีทันที

"ฟอร์มคงเส้นคงวา"

ห้าพยางค์ คือคำวิจารณ์ที่เฉามิงมีต่อเฉินจั๋ว ตลอดสามปีไม่เคยเปลี่ยน

ส่วนคะแนน "การทดสอบปฏิกิริยา" รายการสุดท้ายของเฉินจั๋ว เฉามิงไม่มีอารมณ์อยากรู้ เขากลัวขายขี้หน้า เพราะเมื่อเดือนก่อน คะแนน 9.5 ของเฉินจั๋ว ยังจำได้ติดตาจนถึงวันนี้

คะแนนไม่ถึงสองหลัก ช่างทำให้เฉามิงอับอายขายขี้หน้าเหลือเกิน

ผ่านไปแค่เดือนเดียว คะแนนจะเพิ่มไปได้สักเท่าไหร่? อย่างเก่งก็สิบกว่าคะแนน

เฉามิงเลยเลือกที่จะไม่มองให้ระคายตา สบายใจกว่าเยอะ

...

"คนต่อไป เฉินจั๋ว"

ด้านหน้าห้องกระจกทดสอบปฏิกิริยา กรรมการคุมสอบตะโกนเรียก

เฉินจั๋วยื่นบัตรประจำตัวผู้สอบให้ กรรมการคุมสอบรูดบัตรกับเครื่องข้างๆ ห้องกระจกเปิดออกอัตโนมัติ พร้อมกันนั้นหน้าจอข้างๆ ก็ปรากฏบรรทัดตัวหนังสือ :

รายการทดสอบ : ปฏิกิริยาตอบสนอง

ผู้เข้าสอบ : เฉินจั๋ว

สถานะ : กำลังดำเนินการ

คะแนน : ---

เฉินจั๋วรับไม้พลองที่สั่งทำพิเศษ ยาว 0.8 เมตร หนัก 1.3 กิโลกรัม มาจากมือกรรมการคุมสอบ ตั้งสติ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้องกระจก

ครืด ครืด ครืด!

ห้องกระจกค่อยๆ ปิดลง

ทันใดนั้น กล้องความละเอียดสูงอย่างน้อยแปดตัวจากหน้าหลังซ้ายขวาและด้านบนก็เล็งมาที่เขา

เครื่องยิงลูกยางที่อยู่ตรงข้ามเขาค่อยๆ เคลื่อนตัว ปากกระบอกสีดำมืดเล็งตรงมาที่ร่างของเขา

"นับถอยหลัง... 3... 2... 1 การทดสอบเริ่มได้"

สิ้นเสียงจักรกล

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!"

เครื่องยิงเริ่มสั่นไหว ยิงลูกยางออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความถี่ 0.3 วินาทีต่อหนึ่งลูก ในสายตาคนธรรมดา ความเร็วระดับนี้น่าเหลือเชื่อ เนื้อตามองวิถีของลูกยางแต่ละลูกแทบไม่ทัน

"เอ๊ะ?"

วินาทีที่ลูกยางถูกยิงออกมา เฉินจั๋วก็อุทานด้วยความแปลกใจ

...

เวลาเดียวกัน

นอกสนามกีฬา เกิดเสียงฮือฮาดังลั่น

"ว้าว หลินเมิ่งห้อง ม.6/3 คะแนนพละกำลังระเบิดระเบ้อเลย"

"เท่าไหร่? เท่าไหร่?"

"พละกำลัง 501 กิโลกรัม ทะลุห้าร้อยกิโลแล้ว"

"โคตรเจ๋ง! คะแนนสูงกว่าเซียวไห่อีกเหรอ? ฉันรู้นะว่าหลินเมิ่งเป็นจอมพลังที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนเรา แต่การสอบวัดระดับคราวก่อนแรงเขาแค่สามร้อยกว่ากิโลไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ เพิ่มขึ้นเยอะขนาดนั้น? กินยาหรือเปล่า?"

"มีกรรมการคุมสอบไปตรวจสอบซ้ำแล้ว ถ้าคะแนนเป็นของจริง ก็เท่ากับมีบุคคลระดับอัจฉริยะโผล่มาอีกคน"

"..."

สายตาแทบทุกคู่ถูกดึงดูดไป แม้แต่กรรมการคุมสอบที่ยืนอยู่หน้าห้องกระจก ก็ยังหันมองไปทางขวาด้วยความสงสัยระคนตกใจ

บนปะรำพิธี

ลี่หงกระพริบตา "พละกำลังเกินห้าร้อยกิโล? น่าสนใจ หลินเมิ่งคนนี้ควรค่าแก่การจับตามอง..."

หลัวเยวี่ยดีใจจนทำอะไรไม่ถูก เขานึกไม่ถึงว่าโรงเรียนมัธยมหนึ่งหรงเฉิงนอกจากเซียวไห่แล้ว จะมีนักเรียนที่โดดเด่นขนาดนี้อยู่จริงๆ!

เขากล้ายืนยัน :

หากคะแนนเป็นของจริง แสดงว่าหลินเมิ่งคนนี้เมื่อก่อนต้องแอบซ่อนคมในฝักแน่!

ห้าร้อยกิโลกรัม ถือเป็นธรณีประตูเล็กๆ ในวิถีแห่งวรยุทธ์ พละกำลังถึงห้าร้อยกิโลกับต่ำกว่าค่านี้ เป็นคนละเรื่องกัน ด้วยเหตุนี้ จึงกระตุ้นความสนใจของลี่หงได้

ทั่วทั้งสนามเดือดพล่าน

ทุกคนต่างตกตะลึงกับคะแนนพละกำลังของหลินเมิ่ง

แม้แต่เซียวไห่ เวลานี้ก็ยังดูหมองลงไป

เพราะทุกคนรู้ดีว่าห้าร้อยกิโลกรัมมีความหมายอย่างไร!

ส่วนเฉินจั๋วที่กำลังทดสอบปฏิกิริยาอยู่ในห้องกระจก ถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น

...

...

เฉินจั๋วไม่รู้สถานการณ์ภายนอก ตอนที่เขาสอบ เสียงและภาพภายนอกล้วนถูกตัดขาด

กระจกกันเสียง!

กระจกมองทะลุได้ด้านเดียว!

ด้านในคือพื้นที่ปิดตายโดยสมบูรณ์ ไม่ถูกปัจจัยภายนอกรบกวน

"เอ๊ะ?"

เวลานี้ เมื่อลูกยางถูกยิงออกมา เฉินจั๋วส่งเสียงอุทานโดยไม่รู้ตัว ราวกับไม่อยากเชื่อ

"ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขารู้อยู่แล้วว่าการทดสอบปฏิกิริยาง่ายกว่าเกมที่เขาเล่นตอนกลางคืนมาก แต่พอได้เผชิญหน้ากับมันจริงๆ อีกครั้ง กลับพบว่ามันง่ายดายกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก

ลูกยางที่ดูรวดเร็วในสายตาเพื่อนนักเรียน สำหรับเขาแล้วกลับดูเชื่องช้าเหลือเกิน ลูกยางทุกลูกมีร่องรอยให้จับได้ แถมระยะเวลาห่างกันคงที่ ไม่มีทางที่ลูกยางลูกไหนจะเร่งความเร็ว ขยายใหญ่ หรือโผล่มากลางอากาศแบบปุบปับ

"บางที ฉันอาจจะเดาผิด..."

ตอนนี้เขาถึงตระหนักได้ว่า การฝึกนรกแตกตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา การยกระดับปฏิกิริยาตอบสนองของเขาคงเหนือความคาดหมายของตัวเองไปไกลลิบ

"ลูกยางที่ความถี่การยิงคงที่ ขนาดเท่ากัน ทิศทางไม่เปลี่ยน ความเร็วเชื่องช้าแบบนี้ ฉันหลับตาตียังโดนเลย!"

"ยังต้องหลบอีกเหรอ?"

เดิมที สิ่งที่เฉินจั๋วกังวลที่สุดคือ : ปกติตอนกลางคืนที่เล่นเกม ขาเขาทั้งสองข้างถูกตรึงไว้ทำให้ขยับไม่ได้ เขาเลยกลัวว่าในการสอบปฏิกิริยาวันนี้ เขาจะไม่มีประสบการณ์การหลบหลีก ทำให้คะแนนออกมาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

แต่ตอนนี้

จะหลบทำซากอะไร!

การสอบที่ง่ายขนาดนี้ เขาไม่จำเป็นต้องหลบเลย!

ยืนอยู่กับที่ ก็สามารถหวดลูกยางทุกลูกกระเด็นได้สบายๆ!

ชั่วแวบหนึ่ง เฉินจั๋วเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา "หรือว่ากรรมการคุมสอบเห็นฉันหล่อ เลยลดระดับความยากให้?"

เป็นไปได้สูง!

ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้ต้องสอบให้เสร็จ

เฉินจั๋วยืนอยู่ที่เดิม ทิ้งความคิดที่จะหลบหลีกไปจนหมดสิ้น สายตาค่อยๆ รวมศูนย์

หากกรรมการคุมสอบเห็นฉากนี้ ต้องมีสีหน้าแปลกใจแน่นอน เพราะท่าทางการยืนของเฉินจั๋วในตอนนี้ดูมั่นคงดั่งภูผา ราวกับการยืนม้าที่หยั่งรากลึก

ลูกยางระดมยิงมา ราวกับปืนกล

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!"

มาพร้อมเสียงหวีดหวิว ชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าเฉินจั๋ว

"จังหวะนี้แหละ!"

แววตาเฉินจั๋วเย็นเยียบ ลูกยางตรงหน้าราวกับเปลี่ยนร่างเป็นเศษหินที่มีขนาดเท่ากัน

และไม้พลองในมือเขา ราวกับกลายเป็นกระบี่แสง!

วูบ!

ฟัน!

ริมฝีปากเขาเม้มแน่น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ไม้พลองวาดเป็นภาพติดตา ราวกับอสรพิษยาวยืดที่เขมือบลูกยางทีละลูกอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ ขีดจำกัดความเร็วของเขาคือหนึ่งวินาที 7 กระบี่

แต่ลูกยางตรงหน้า 0.3 วินาทีถึงยิงออกมาลูกหนึ่ง หรือก็คือวินาทีละสามลูกกว่าๆ!

ห่างไกลจากขีดจำกัดหนึ่งวินาที 7 กระบี่ของเขาลิบลับ

ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!

ลูกยางแต่ละลูกถูกเขาหวดกระเด็นอย่างง่ายดาย ไม่มีลูกไหนกระทบถูกตัวเขา

ด้านนอกห้องกระจก ช่องคะแนนบนหน้าจอ ตัวเลขคะแนนพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง แทบไม่มีหยุดชะงัก :

12 คะแนน!

35 คะแนน!

68 คะแนน!

น่าเสียดาย ที่ความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นฉากที่น่าตื่นตะลึงจนแทบบ้าคลั่งนี้

หนึ่งนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ลูกยางสองร้อยลูก ไม่หลุดรอดเลยสักลูก ถูกเฉินจั๋วหวดกระเด็นทั้งหมด

หมดเวลา เฉินจั๋วมองลูกยางเกลื่อนพื้น เหม่อลอยไปเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็ได้สติ ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก รอคอยให้ประตูกระจกเปิดออก

ผลลัพธ์นี้เหนือความคาดหมายของเขา

ถ้ากรรมการคุมสอบไม่ได้ลดระดับความยาก ถ้าอุปกรณ์ไม่ได้มีปัญหา ถ้าคะแนนเป็นของจริง ถ้าอย่างนั้นอาจมีบางเรื่อง ที่เขาต้องกลับมาพิจารณาอย่างจริงจังเสียแล้ว...

ปฏิกิริยาตอบสนอง 100 คะแนนเชียวนะ!

เฉินจั๋วกู่ร้องในใจ

...

เมื่อการสอบของเฉินจั๋วเพิ่งจะจบลง

ด้านนอกห้องกระจก จู่ๆ ก็เกิดเสียงฮือฮาดังลั่นขึ้นอีกครั้ง

เสียงประกาศดังขึ้น : "เรียนท่านผู้บริหารและนักเรียนทุกคน ขอแจ้งข่าวให้ทราบ : เมื่อสักครู่นี้ตอนที่นักเรียนหลินเมิ่งทำการทดสอบพละกำลัง อุปกรณ์เกิดขัดข้องเล็กน้อย คะแนนพละกำลังที่แท้จริงของหลินเมิ่งคือ 400 กิโลกรัม ไม่ใช่ 500 กิโลกรัม ขอให้นักเรียนอย่าได้วิจารณ์เรื่องนี้อีก ตั้งใจสอบ ทำคะแนนให้ดี..."

ฮือ!

นักเรียนเดือดดาลกันใหญ่

"อะไรนะ? อุปกรณ์มีปัญหา?"

"เสียความรู้สึกชะมัด อุตส่าห์ทำหน้าตกใจ"

"บ้าเอ๊ย นึกว่าโรงเรียนเราจะมีอัจฉริยะโผล่มาอีกคน"

"แต่ 400 กิโลก็เก่งมากแล้วนะ"

"แกจะไปรู้อะไร 400 กิโลกับ 500 กิโลมันคนละระดับกันเลยรู้ไหม?"

เสียงวิจารณ์ของทุกคน เต็มไปด้วยความทอดถอนใจและเสียดาย

ส่วนบนปะรำพิธี หลัวเยวี่ยหน้าตึง ไม่พูดจาสักคำ

ถึงกับเป็นเพราะอุปกรณ์ขัดข้อง ทำให้คะแนนของหลินเมิ่งผิดปกติ

ขายขี้หน้าประชาชีหมด

รอการสอบจบลง เขาต้องลงโทษพวกที่จัดซื้ออุปกรณ์ให้หนัก พวกมันกินหัวคิวไปเท่าไหร่? ถึงได้ซื้อของ

เกรดต่ำแบบนี้มา? การสอบที่สำคัญขนาดนี้ เกือบเกิดเรื่องใหญ่!

...

สนามกีฬา ข้างห้องกระจก สือชุนไหล กรรมการคุมสอบผู้รับผิดชอบการทดสอบปฏิกิริยาส่ายหน้า ถอนหายใจ "ที่แท้อุปกรณ์ก็มีปัญหา ดีใจเก้อเลยเรา ก็ว่าอยู่โรงเรียนมัธยมหนึ่งหรงเฉิงจะมีอัจฉริยะโผล่มาอีกคนได้ยังไง เป็นไปไม่ได้หรอก!"

เขาหันหน้ากลับมา มองไปที่หน้าจอข้างๆ ซึ่งแสดงคะแนนการสอบของเฉินจั๋ว

พอมองปุ๊บ ต่อให้เป็นสือชุนไหลที่เคร่งขรึมเยือกเย็นมาตลอด วินาทีนั้นก็ตะโกนลั่น "เกิดอะไรขึ้น? อุปกรณ์มีปัญหาอีกแล้วเหรอ?"

(จบแล้ว)