บทที่ 6 - เฉินจั๋วผู้เหนือชั้น

บทที่ 6 - เฉินจั๋วผู้เหนือชั้น

ความจริงแล้วเฉินจั๋วไม่ได้มีเจตนาดูถูกการทดสอบนี้เลยสักนิด เพียงแต่ตอนที่เดินเข้าไปในห้องกระจก จิตใจมันอดไม่ได้ที่จะเอาอุปกรณ์ตรงหน้าไปเปรียบเทียบกับเกมที่เล่นเมื่อคืนอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่เปรียบเทียบก็ยังพอทำเนา

พอเปรียบเทียบปุ๊บ ความแตกต่างมันก็ชัดเจนทันที

ก็เหมือนคนเคยกินกุ้งมังกรป่ามาจนพุงกาง พอมาให้กินกุ้งฝอยเลี้ยงในบ่อ มันก็ย่อมรู้สึกจืดชืดไม่ถึงใจเป็นธรรมดา

ดังนั้นเขาจึงเผลอแสดงความคิดที่แท้จริงในใจออกมาทางสีหน้าโดยไม่รู้ตัว แล้วบังเอิญเฉามิงดันตาไวเห็นเข้าพอดี

ถ้าเฉินจั๋วรู้ความคิดของเฉามิง คงร้องโวยวายขอความเป็นธรรมแน่

ขณะนี้ เขากดนวดหว่างคิ้วแรงๆ สองสามที เพื่อไล่ความง่วงงุนและความอ่อนล้าทางจิตใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องกระจก

พอเข้าไปแล้ว เขาถึงค่อยตาสว่างขึ้นมาหน่อย เพราะเขาเห็นเงาสะท้อนบนผนังกระจก เป็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาเอาการ หล่อวัวตายควายล้ม ซึ่งทำให้เขาพอใจมาก

ผลการเรียนตัวเองก็งั้นๆ ถ้าหน้าตายังไม่ดีอีก คงไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วล่ะ

ขณะที่กำลังหลงตัวเองอยู่นั้น

เสียงของยมราชเฉาก็ดังขึ้น:

"เริ่ม"

เครื่องยิงลูกยางทำงานทันที

การทดสอบปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินจั๋วเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในสายตาของเฉามิง การทดสอบของเฉินจั๋วก็แค่พิธีกรรมพอเป็นพิธี สอบหรือไม่สอบค่าก็เท่ากัน ยิ่งพอเห็นท่าทางของเฉินจั๋วตอนนี้ เขายิ่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูกถึงขีดสุด

ภาพที่เห็นในห้องกระจกคือ เฉินจั๋วยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ สีหน้าดูไร้เรี่ยวแรง สองมือถือไม้พลองกวัดแกว่งไปมาในอากาศแบบมั่วซั่ว

นี่มัน?

เพื่อนร่วมชั้นแต่ละคนมองตาค้าง

ส่วนหลิวหัว หัวเราะก๊ากไปเรียบร้อยแล้ว

เสียงจอแจดังกระหึ่มขึ้นในห้องเรียนทันที

"มันทำอะไรของมัน? เก๊กท่าอะไรวะนั่น?"

"เฉินจั๋ว นายจะใช้ตัวชนกับลูกยางเหรอ?"

"ฉันดูคนไม่ผิดจริงๆ เฉินจั๋ว นายมีราศีของที่หนึ่งจริงๆ"

"นี่มันทดสอบปฏิกิริยาที่ไหน นี่มันยืนแลกหมัดกับเครื่องจักรชัดๆ!"

"ลูกพี่เทพซ่า ทดสอบปฏิกิริยาแต่ดันยืนนิ่งไม่ขยับ"

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนทดสอบแบบนี้"

"ข้าน้อยขอคารวะ"

เมื่อกี้ยมราชเฉาเพิ่งจะบอกหยกๆ ว่าหัวใจสำคัญของการทดสอบคือการหลบหลีก แต่ดูเฉินจั๋วตอนนี้สิ อย่าว่าแต่หลบเลย ขยับยังไม่ขยับ ยืนบื้อเป็นเป้านิ่งอยู่ตรงนั้น

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

ต่อให้จะเท ก็ไม่น่าจะทำขนาดนี้นะ?

เพราะถึงลูกยางจะเป็นแบบกลวง แต่โดนอัดเข้าไปก็เจ็บไม่ใช่เล่น เว้นแต่สมองจะมีปัญหา ถึงจะยืนนิ่งให้ลูกยางอัดเล่น

"เสียของจริงๆ"

เฉามิงถอนหายใจอีกครั้ง

เพียงแต่ทั้งเขาและเพื่อนร่วมชั้นหารู้ไม่ว่า เฉินจั๋วที่อยู่ในห้องกระจกตอนนี้ จิตใจขมขื่นเพียงใด

เขาก็อยากหลบนะ

แต่พลังกายและพลังใจของเขาถูกเผาผลาญไปเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว แขนขาอ่อนแรง แม้แต่ไม้พลองในมือยังแทบจะถือไม่มั่น จะเอาแรงที่ไหนไปหลบ? แค่ยืนให้ตรงได้ก็บุญโขแล้ว

ปึก!

ปึกๆๆ!

ลูกยางระดมยิงใส่ราวกับปืนกล กระแทกร่างเฉินจั๋วอย่างต่อเนื่อง

ร่างกายของเฉินจั๋วกลายเป็นกระสอบทรายมนุษย์ ลูกยางแทบทุกนัดพุ่งเข้าเป้าหมด ถ้าไม่ใช่เพราะเขายืนพิงผนังกระจกอยู่ ป่านนี้คงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว

แม้แต่เฉามิงเห็นภาพนี้ แววตายังฉายความเวทนา

อนาถเกินไปแล้ว

สอนมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นใครโดนลูกยางย่ำยีขนาดนี้ในการทดสอบมาก่อน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป แววตาของเฉามิงก็เริ่มฉายแววประหลาดใจ

เพราะเขาไม่เห็นสีหน้ายอมแพ้จากเฉินจั๋ว แต่กลับเห็นแววแห่งความ... เพลิดเพลิน? ใช่แล้ว เพลิดเพลิน!

"นักเรียนคนนี้เป็นมาโซคิสต์เหรอ?"

เฉามิงงุนงง

เฉินจั๋วในตอนนี้กำลังเพลินจริงๆ เดิมทีเขาเตรียมใจจะยอมแพ้แล้ว แต่เขาก็คาดไม่ถึงว่า เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดเจียนตายจากการโดนเศษหินคมกริบกระแทกเมื่อคืน ลูกยางที่อัดใส่เขาตอนนี้ กลับให้ความรู้สึกนุ่มนิ่ม ยิบๆ จักจี้หัวใจ

ลูกยางพวกนี้เหมือนกำลังนวดตัวให้เขาชัดๆ!

ยิ่งกล้ามเนื้อเขากำลังปวดเมื่อย พอโดนลูกยางทุบๆ นวดๆ ก็ยิ่งสบายตัว ทีนี้เฉินจั๋วเลยเลิกคิดจะหลบ ปล่อยให้ลูกยางกระแทกตามสบาย

"ฟิน"

"ฟินเวอร์"

เฉินจั๋วแทบจะครางออกมาด้วยความสบาย ตาปรือจะหลับแหล่มิหลับแหล่

ผ่านไปไม่กี่วินาทีถึงได้สติ ว่าตอนนี้กำลังสอบอยู่ จะปล่อยให้คนอื่นหัวเราะเยาะไม่ได้

เขาปรับอารมณ์ เริ่มเพ่งสมาธิมองลูกยางที่พุ่งเข้ามา พอเพ่งมอง ในใจก็เกิดคำถามร้อยแปดพันเก้า

การทดสอบปฏิกิริยาที่เคยยากนรกแตกสำหรับเขา ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป?

ลูกยางที่พุ่งเข้ามา ไม่ได้เร็วเหมือนในจินตนาการเลย มันช้ากว่าเศษหินเมื่อคืนแบบเทียบกันไม่ติด แน่นอนว่าเขายังตีไม่โดนเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกทางใจแบบนี้ทำให้ความมั่นใจของเขาพุ่งปรี๊ด

ไม่ยากจริงๆ ด้วย!

เฉินจั๋วตื่นเต้นแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตมัธยมปลายสามปีที่เขารู้สึกมั่นใจว่าจะตีลูกยางพวกนี้โดน เมื่อก่อนถึงจะมีฟลุ๊คตีโดนบ้าง แต่นั่นก็แค่มั่วๆ โดน

ไม่เหมือนตอนนี้ ที่อาศัยฝีมือล้วนๆ! ฝีมือของเขาเอง!

ผัวะ! ตีปลิวไปหนึ่งลูก!

ผัวะ! ปลิวไปอีกหนึ่ง!

ถึงจะตีสิบวืดเก้า แต่ตอนที่เขาตีลูกแรกกระเด็นออกไปจริงๆ ความฟินที่เกิดขึ้นในใจ มันทำให้เขาแทบตัวลอย

แววตาของเฉินจั๋วยิ่งฉายประกายความตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ

นอกห้องกระจก เพื่อนๆ เห็นเฉินจั๋วตีลูกยางได้ ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ในสายตาพวกเขา การที่เฉินจั๋วกวัดแกว่งไม้พลองมั่วซั่วแบบนั้น มันก็ต้องมีฟลุ๊คโดนสักลูกสองลูกแหละน่า?

ลูกยางตั้งสองร้อยลูก ต่อให้คนตาบอดตีมั่วๆ ก็ยังโดนบ้าง ถ้าเฉินจั๋วตีไม่โดนเลยสักลูก นั่นสิถึงจะเรียกว่าผีหลอก

ในที่สุด...

หนึ่งนาทีก็จบลง

เฉินจั๋วข่มหัวใจที่เต้นโครมครามเดินออกมา มองไปที่คะแนนของตัวเองบนหน้าจอ

9.5 คะแนน!

นั่นหมายความว่า ในหนึ่งนาทีที่ผ่านมา เขาตีลูกยางโดนไป 19 ลูก

นี่เป็นคะแนนที่ทำให้นักเรียนคนอื่นและผู้ปกครองต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอนาถใจ แม้แต่เฉามิงที่เดาผลลัพธ์ได้อยู่แล้ว ก็ยังต้องกุมขมับถอนหายใจ นี่เขาทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกศิษย์แบบนี้?

"เฉินจั๋ว ยินดีด้วยนะ นายทำลายสถิติใหม่แล้ว"

"สวยงาม! ทะลุเลขหลักเดียวแล้วเว้ย"

"สุดยอดเลย เส้นทางสู่จอมยุทธ์อยู่อีกไม่ไกล"

เพื่อนที่สนิทกันสองสามคน ต่างพากันเข้ามาแซวเล่น

ส่วนหลิวหัว ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู "ฮ่าๆๆ! เก้าคะแนน! ฮ่าๆๆ เก้าคะแนน! เฉินจั๋ว นายแน่มาก"

เฉินจั๋วปรายตามองเพื่อนเรียบๆ "นายก็ได้แค่ 12.5 เองไม่ใช่เรรอ?"

หลิวหัวเลิกคิ้ว "อะไรคือคำว่า 'แค่' 12.5? นี่นายดูถูกคะแนนฉันเหรอ? คะแนนฉันสูงกว่านายตั้งหนึ่งในสาม นายรู้ไหมหนึ่งในสามนี่ความหมายมันคืออะไร? มันคือตัวแทนของคะแนนที่ทำให้นายต้องสิ้นหวัง เป็นตัวแทนของหุบเหวที่ไม่อาจก้าวข้ามระหว่างเรา! เป็นเครื่องยืนยันว่าสถานะของฉันนั้นสั่นคลอนไม่ได้!"

เฉินจั๋วคร้านจะต่อปากต่อคำกับเจ้าคนไร้ศีลธรรมพรรค์นี้ เดินเลี่ยงไปอีกทาง

ในใจยังคงเต้นรัว

เวลานี้เอง เขาถึงมั่นใจว่า: เขาถูกรางวัลใหญ่เข้าให้แล้วจริงๆ!

ครั้งก่อนคะแนนทดสอบปฏิกิริยาของเขาคือ 11 คะแนน ดูเผินๆ เหมือนจะสูงกว่าครั้งนี้ 1.5 คะแนน แต่เฉินจั๋วรู้ดีแก่ใจ ครั้งนั้นเขาได้คะแนนมาจากการมั่วซั่วล้วนๆ ไม่มีเทคนิคผสม

แต่ครั้งนี้ เขาใช้ฝีมือล้วนๆ!

แถมที่น่าตื่นเต้นกว่าคือ: ผลงานนี้ได้มาในสภาพที่เขาร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรง จิตใจล่องลอย มือไม้สั่นเทา ถ้าเขาอยู่ในสภาพสมบูรณ์เต็มร้อย เขามั่นใจว่าคะแนนต้องเพิ่มเป็นสองเท่าแน่

นั่นก็คือ 19 คะแนน! (หมายเหตุผู้แปล: น่าจะหมายถึงคะแนนจากการตีโดนล้วนๆ หรือผู้เขียนอาจจะเบลอตัวเลข แต่บริบทคือคะแนนจะพุ่งขึ้น)

ถึงคะแนนจะยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่สำหรับเฉินจั๋ว นี่คือการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่

"อุปกรณ์ VR ที่ฉันได้รับ กับเกมข้างในนั้น มันมีที่มาที่ไปเป็นไงกันแน่?"

เขาเล่นเกมไปแค่คืนเดียว ปฏิกิริยาตอบสนองกลับพัฒนาขึ้นได้ขนาดนี้ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ถ้าวันต่อๆ ไป เขายังเล่นเกมนี้ต่อไป จะเกิดอะไรขึ้น?

เฉินจั๋วไม่กล้าจินตนาการ และจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว

(จบแล้ว)