ตอนที่ 26 ถ้าการมีชีวิตอยู่ไม่ได้มีไว้เพื่อขึ้นสวรรค์ ก็คงเป็นเพราะแซนด์วิชที่ปราศจากความอ่อนโยนนั่นแหละ

ตอนที่ 26 ถ้าการมีชีวิตอยู่ไม่ได้มีไว้เพื่อขึ้นสวรรค์ ก็คงเป็นเพราะแซนด์วิชที่ปราศจากความอ่อนโยนนั่นแหละ

ภายในป่าชานเมือง

ใต้ต้นไม้สูงใหญ่

ถุงกระดาษใส่แซนด์วิชพลิกคว่ำอยู่ในร่มเงา เลือดหยดลงมาจากกิ่งไม้หักด้านบน เปียกชุ่มถุงกระดาษ

"ป็อปโปะ!?!"

"วู้ว-โอ้ว!!!"

เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคย รูม่านตาของมู่หยุนและบีเดิลสั่นระริก

เพราะในขณะนี้ สภาพของป็อปโปะดูไม่ดีเลย หรือพูดให้ถูกคือ แย่มาก

ขนของป็อปโปะยุ่งเหยิง มันนอนนิ่งอยู่บนพื้นไม่ไกลจากถุงกระดาษ

ที่ปีกซ้ายของมัน กิ่งไม้เปื้อนเลือดแทงทะลุผิวหนังจากบนลงล่าง

เลือดไหลรินไปตามกิ่งไม้สีเขียวมรกต ย้อมขนหน้าอกและพื้นดินจนแดงฉาน

"ป็อปโปะ!!!"

มู่หยุนรีบเข้าไปดูอาการและบาดแผลของป็อปโปะอย่างละเอียด

อาจเป็นเพราะเพิ่งได้รับบาดเจ็บไม่นาน หรือมู่หยุนมาถึงค่อนข้างเร็ว ป็อปโปะจึงยังไม่หมดสติไปซะทีเดียว

อย่างไรก็ตาม มันทำได้แค่ปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมามองมู่หยุนเพียงครึ่งเดียว

"ปู๊~ ~"

เสียงร้องที่เคยกังวานสดใส ตอนนี้แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด

ขณะที่เลือดไหลริน ป็อปโปะรู้สึกเหมือนกำลังฝัน ฝันว่าก่อนจะไปสวรรค์ของพีเจียต มันได้เห็นคนที่อยากเจอที่สุด

"ป็อปโปะ แข็งใจไว้นะ!!!"

...

ในภวังค์ เสียงเริ่มเลือนลาง ความง่วงงุนหนาแน่นขึ้น ในความฝัน ป็อปโปะเหมือนได้ย้อนดูชีวิตนกอันแสนสั้นและธรรมดายี่สิบกว่าวันของมันราวกับโคมไฟหมุน

ตอนเกิดมา มันไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ ได้ยินจากป็อปโปะตัวอื่นในฝูงว่า เนื่องจากการแย่งชิงอาหาร ตระกูลป็อปโปะในหมู่บ้านจะแค่ให้กำเนิดแต่ไม่เลี้ยงดู การอยู่รอดขึ้นอยู่กับตัวเองล้วนๆ

ดังนั้นมันจึงไม่โทษพ่อแม่ เพราะใครๆ ก็ทำแบบนั้น และมันก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ทว่า ในยามค่ำคืน เมื่อแสงจันทร์และแสงไฟสาดส่อง บางครั้งมันก็อิจฉาเด็กมนุษย์ที่ได้รับความรักและความเอาใจใส่จากผู้ใหญ่ ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารในวันพรุ่งนี้

แต่นั่นก็แค่บางครั้ง เพราะเวลาหิว รีบนอนให้หลับจะดีกว่า

จนกระทั่ง

มนุษย์ที่ถือแซนด์วิชคนนั้นปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

มันไม่เคยเห็นอาหารที่น่ากินขนาดนี้มาก่อน อร่อยจนกระเพาะที่ปกติทนหิวได้เป็นวันเป็นคืน เพียงแค่ได้กลิ่น ก็หลั่งสารสั่งการสมองอย่างบ้าคลั่งว่า อยากกิน

ดังนั้น มันจึงทำหน้าดุที่สุดในชีวิต ใช้แรงทั้งหมดที่มี บินพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด

มันคิดว่า ต้องกินแซนด์วิชชิ้นนั้นให้ได้ ต่อให้โดนมนุษย์ตีจนตาย ก็ต้องได้กัดสักคำ!

โชคดีที่ผลลัพธ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด มนุษย์คนนั้นใจดีมาก แม้จะพุ่งเข้าใส่และถูกอีกฝ่ายสยบจนขยับไม่ได้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ถือสา และแบ่งแซนด์วิชชิ้นหนึ่งให้มันอย่างอ่อนโยน ข้อแลกเปลี่ยนเดียวสำหรับการกินเพิ่มในภายหลัง คือการบินเล่นกับเจ้าหนอนยักษ์

เงื่อนไขอะไรกันน่ะ?

มันคือป็อปโปะที่เร็วที่สุด ที่หลบก้อนหินของเด็กมนุษย์สามคนได้พร้อมกันโดยไม่มีใบไม้มาโดนตัวสักใบนะ!

แต่ก็ในวันนั้นเอง ขณะกินอาหาร จู่ๆ มันก็ค้นพบความหมายของการมีชีวิตอยู่

ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป แต่ต้องว่องไวขึ้น บินให้เร็วขึ้น ขอแค่เร็วพอที่เจ้าหนอนยักษ์จะไม่มีวันโจมตีโดน คนคนนั้นก็จะปรากฏตัวขึ้นในยามบ่ายอันอบอุ่นเสมอ และลูบตัวมันอย่างอ่อนโยน

เพื่อสิ่งนี้ มันจึงออกจากหมู่บ้าน มายังพื้นที่ชานเมืองที่แปลกตาและห่างไกล ในที่สุดก็เจอที่เหมาะสำหรับการฝึก

มันบินอย่างบ้าคลั่ง หลบหลีกอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังพลาดท่าจนปีกถูกแทง

วินาทีที่ร่วงลงพื้น มันนึกถึงคำพูดของป็อปโปะเฒ่าตัวหนึ่ง: นกที่ปีกหักก็เหมือนผลไม้ไร้เนื้อ ล้วนเป็นขยะ ไม่มีวันพรุ่งนี้...

ไม่มีวันพรุ่งนี้งั้นเหรอ... ก็ดูไม่แย่นะ แต่สงสัยจังว่ามนุษย์คนนั้นกับเจ้าหนอนยักษ์จะคิดยังไงเมื่อเห็นว่าฉันไม่มา?

พวกเขาจะคิดถึงฉันไหม?

หรือฉันจะถูกลืมเลือนไปตลอดกาล เหมือนศาลาเก่าซอมซ่อนั่น...

"ป็อปโปะ ป็อปโปะ!!!"

ในภวังค์ ป็อปโปะได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยข้างหู คล้ายกับเสียงของมนุษย์รูปหล่อใจดีคนนั้น

ถ้ามันเป็นป็อปโปะตัวเมีย มันคิดว่ามันต้องหลงรักเสียงนี้หัวปักหัวปำแน่ๆ

น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ ตัวผู้กับตัวผู้ก็เหมือนผลไม้ไร้เนื้อ ไม่มีวันพรุ่งนี้

"วู้ว-โอ้ว~ ~"

ทำไมยังมีเสียงเจ้าหนอนยักษ์ด้วยล่ะ? สวรรค์ของพีเจียตควรจะมีแต่สิ่งที่ฉันชอบไม่ใช่เหรอ? ฉันชอบเจ้าหนอนยักษ์เหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง!!!

แต่ก็จริงที่ฉันไม่เกลียดมัน... อย่างไรก็ตาม ถ้าเจอกันอีกทีบนสวรรค์ของพีเจียต ฉันจะด่ามันคืนให้สาสมเลย!

เชอะ!

เรียกฉันว่านกขี้แยตะกละซื่อบื้ออยู่ได้ คิดว่าป็อปโปะไม่มีหัวใจหรือไง?

"คุณหมอ อาการป็อปโปะเป็นไงบ้างครับ?"

ในภวังค์ มันได้ยินเสียงอ่อนโยนนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความกังวลและร้อนรน...

"ไม่ต้องห่วง แค่แผลเจาะตื้นๆ กระดูกไม่หัก ลัคกีใช้ท่าหยาดน้ำแห่งชีวิต และคลื่นรักษาแล้ว แผลหายเกือบสนิทแล้ว กลับบ้านพักผ่อนสักคืนก็หาย"

นางพยาบาลสาวในชุดเครื่องแบบสีขาวบริสุทธิ์หุ่นดีพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

เธอเห็นอาการบาดเจ็บระดับนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกปิดเทอมฤดูร้อนจะมีเด็กมัธยมปลายหัวทึบพาโปเกมอนบาดเจ็บมาหาหมอเยอะแยะไปหมด

"ลัคกี~ ~"

ข้างๆ เธอ ลัคกี สวมหมวกพยาบาลสีขาว ตบแขนมู่หยุนเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกังวล

ถ้ามีนางฟ้า ก็ต้องเป็นลัคกีแสนอ่อนโยนนี่แหละ~ ~

"แต่คราวหน้าฝึกให้ระวังหน่อยนะ ถ้ากระดูกหัก การรักษาจะยุ่งยากกว่านี้มาก"

อาจเพราะเห็นว่าหน้าตาโดยรวมของมู่หยุนดูดี พยาบาลสาวจึงไม่ได้ใช้น้ำเสียงดุเด็กตามปกติ แต่พูดค่อนข้างนุ่มนวล

"อ้อ อย่าลืมแสดงบัตรประจำตัวโปเกมอนตอนจ่ายเงินนะ มีบัตรนักเรียนค่ารักษาลด 50%"

"เอ่อ พี่สาวครับ ถ้าไม่มีบัตรประจำตัวโปเกมอนล่ะครับ?" มู่หยุนถามอย่างระมัดระวัง

เมื่อกี้เขาร้อนใจเกินไปจนลืมไปว่าค่ารักษาโปเกมอนเถื่อนนั้นแพงมาก และโรงพยาบาลเล็กๆ หลายแห่งก็ไม่รับรักษาโปเกมอนเถื่อนด้วย

ท้ายที่สุด โปเกมอนป่ามีอยู่ทุกที่ ถ้าพามาตัวหนึ่ง รักษาเสร็จแล้วชิ่งหนี โรงพยาบาลก็ขาดทุนย่อยยับ

นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่เป็นคดีความจริงที่เกิดขึ้นทุกที่

"โปเกมอนป่า?!"

พยาบาลเลิกคิ้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาอีกฝ่ายน่ามองจริงๆ บวกกับคำว่า "พี่สาว" ที่ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย เธอคงวีนแตกไปแล้ว

บ้าจริง เธอดันหลงเสน่ห์ชายหนุ่ม จนเผลอลืมตรวจบัตรลงทะเบียนโปเกมอนก่อนรักษา

"เอ่อ กึ่งป่าครับ ผมกะว่าจะจับอยู่" มู่หยุนเกาหัว เขินๆ นิดหน่อย

กฎโรงพยาบาลชัดเจน การรักษาโปเกมอนเถื่อนโดยพละการอาจถูกปรับหากถูกจับได้

พอสติกลับมา มู่หยุนถึงตระหนักถึงความไม่เหมาะสมในการกระทำของตนเมื่อครู่

แม้ถ้าให้เลือกอีกครั้ง เขาก็ยังจะรีบช่วยป็อปโปะอยู่ดี... แต่เขาคงจะหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อน จะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนใจดี

"จริงๆ เลย เด็กสมัยนี้ชอบหาเรื่องใส่ตัวตลอด!"

พยาบาลบ่นอุบ ขณะพูด เธอก็เอื้อมมือไปขยี้ผมมู่หยุน แล้วถือโอกาสหยิกแก้มเขาตอนชักมือกลับ

ในที่สุดก็ได้แต๊ะอั๋งคนหล่อ!

เยี่ยม!!!

มู่หยุนที่ไม่รู้ความคิดในใจของพยาบาล ไม่ได้ขัดขืน อีกฝ่ายอาจโดนหักเงินเดือนเพราะเขา จะขยี้ผมหยิกแก้มหน่อยจะเป็นไรไป?

นี่ไม่ใช่ "หมู่บ้านลูบหัว" สักหน่อย เขาไม่ถือหรอก

"เอาเถอะ เห็นแก่ที่พี่สาวใจดี เอาบีเดิลของเธอไปลงทะเบียน แล้วเอาค่ารักษาไปลงบัญชีเจ้าตัวนี้แทน ตัวนี้คงไม่ใช่โปเกมอนเถื่อนนะ?"

หลังลูบหัวเสร็จ พยาบาลสาวก็พอใจและเสนอทางออกให้

"ลัคกี~ ~"

ลัคกีไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้ เห็นผมมู่หยุนยุ่งเหยิงเพราะฝีมือเทรนเนอร์ตัวเอง ก็ก้าวเข้ามาใกล้ๆ แล้วช่วยจัดทรงให้อย่างเบามือ

ผิวสีชมพู สัมผัสนุ่มนิ่ม ตัวกลมๆ สีหน้าอ่อนโยน การกระทำที่ใส่ใจ... ทุกคนครับ ลัคกีคือนางฟ้าชัดๆ!!!

ตัดสินใจแล้ว ถ้ามีโอกาสต้องเลี้ยงสักตัว!

"ยืนบื้ออยู่ทำไม? เข้าไปจ่ายเงินสิ!"

"อ้อ ครับพี่สาว!"

พี่สาวจอย~ ~

[จบตอน]