บทที่ 39 แผงวงจรเพจเจอร์

“ผู้จัดการซุน ผมขอลาออกครับ”

หลังจากได้รับเงินเดือนและโบนัสรวม 418 หยวน เจียงฮ่าวเฉินก็เดินเข้าไปในห้องผู้จัดการ เห็นซุนเหวินหาวนั่งอยู่คนเดียว ส่วนโอวหยางฮวาไม่รู้ออกไปไหน เขาจึงตัดสินใจยื่นใบลาออก

เวลาเหลือน้อยเต็มที ทั้งแบบแปลนหุ่นยนต์, ตัวอย่างเพจเจอร์ต้นแบบ และตัวอย่างตู้สาขาโทรศัพท์ ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนปีใหม่ หรืออย่างช้าที่สุดก็ไม่เกินวันที่ 10 มกราคม จากนั้นเขาต้องรีบไปจดทะเบียนบริษัทที่กวางโจว และกลับบ้านที่ซัวเถาก่อนวันที่ 20 มกราคม

การลาออกเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สู้รีบพูดให้จบๆ ไปดีกว่า

“เสี่ยวเจียง พูดตามตรงนะ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ กับบริษัทที่มีกำไรดีอย่างเรา ปกติไม่มีใครอยากลาออกหรอกนะ เธอคิดดีแล้วเหรอ? คุยกับอาหวงที่กวางโจวหรือยัง?”

ซุนเหวินหาวถามหยั่งเชิง

ความจริงแล้ว การลาออกของเจียงฮ่าวเฉินไม่มีผลกระทบอะไรกับซุนเหวินหาวเลย ดีซะอีกที่หุ้นส่วนตัวหารน้อยลง แต่เพราะความเกรงใจหวงเหรินซวินที่เป็นคนฝากงานมา เขาจึงต้องถามไถ่ตามมารยาท

“ยังไม่ได้บอกครับ เดี๋ยวผมจะโทรไปคุยกับอาหวงและน้าสาวเอง จริงๆ ผมก็เสียดายนะครับ 3 เดือนที่ผ่านมาผู้จัดการดูแลผมดีมาก แต่ผมไม่ถนัดงานขายจริงๆ และที่กวางโจวก็มีโอกาสที่ดีกว่ารออยู่”

เจียงฮ่าวเฉินตอบอย่างจริงใจ

เขารู้สึกขอบคุณซุนเหวินหาวจริงๆ โดยเฉพาะช่วง 2 เดือนแรกที่เขาทำอะไรไม่เป็นเลย ถ้าไม่ได้ซุนเหวินหาวช่วยไว้ ป่านนี้คงโดนไล่ออกไปนานแล้ว

“อืม ก็ดี ถ้ามีทางไปที่ดีกว่าก็ยินดีด้วย กวางโจวการแข่งขันสูงนะ ไปที่นั่นต้องขยันให้มาก”

ซุนเหวินหาวอวยพรตามมารยาท แม้ในใจจะคิดว่าเศรษฐกิจกวางโจวตอนนี้สู้เขตเศรษฐกิจพิเศษไม่ได้หรอก

ช่วงพักเที่ยง เจียงฮ่าวเฉินโทรหาน้าสาวและหวงเหรินซวิน แจ้งเรื่องลาออกและแผนเปิดบริษัท

ตอนแรกน้าสาวคัดค้านหัวชนฝา อุตส่าห์เสียเงินเสียทองวิ่งเต้นฝากงานให้ ทำงานได้แค่ 3 เดือนจะลาออกเนี่ยนะ? แต่พอเจียงฮ่าวเฉินอ้างชื่อ ผอ.หนิว ว่าท่านให้การสนับสนุน น้าสาวก็เริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม

...

“เสี่ยวเจียง จะไปจริงเหรอ?”

หลีจื่อหรงถามด้วยความเสียดาย

“แล้วเรื่องที่ตงกวนเป็นไงบ้าง?”

เจียงฮ่าวเฉินกำลังเก็บของที่เหลือในหอพัก ความจริงเขาย้ายออกไปแล้ว แต่ยังมีของจุกจิกเหลืออยู่นิดหน่อย

“พี่หลี ข่าวไวตลอดเลยนะ! ลุงพี่ไม่ได้บอกเหรอ?”

เจียงฮ่าวเฉินย้อนถามขำๆ

หลีจื่อหรงกลอกตา

“นายคิดว่าท่านรองนายกฯ ว่างงานเหมือนนายหรือไง? ท่านแค่สนใจนาย อยากเจอตัวแต่ติดต่อไม่ได้ เลยฝากพ่อมาถามฉันอีกที”

เจียงฮ่าวเฉินเก็บของชิ้นสุดท้ายใส่ถุงกระสอบเล็กๆ

“พี่หลี ผมยุ่งจริงๆ ไว้วันหลังผมเลี้ยงข้าวพี่นะ”

เมื่อออกจากบริษัท เจียงฮ่าวเฉินก็เป็นอิสระเต็มตัว แม้ในทางนิตินัยจะยังเป็นพนักงานอยู่จนกว่าการแปรรูปจะเสร็จสิ้นในปีหน้า แต่ในทางปฏิบัติเขาถือว่าลาออกแล้ว

5 วันต่อมา เจียงฮ่าวเฉินเตรียมข้อมูลแผงวงจรเพจเจอร์เสร็จเรียบร้อย และนัดเจอว่านเฉิงอัน

“ผู้จัดการว่าน ผมลาออกจากบริษัทรถยนต์แล้วนะ”

ว่านเฉิงอันชะงักไปนิดหนึ่ง สมองเริ่มคำนวณผลได้ผลเสีย ตอนแรกเขาเลิกสนใจเจียงฮ่าวเฉินไปแล้วหลังเกิดเรื่อง แต่พอรู้ว่าลาออก ความคิดเดิมที่อยากดึงตัวมาร่วมงานก็ผุดขึ้นมาอีก

“งั้น... มาทำที่โรงงานฉันก่อนไหม? หรือจะแค่เอาชื่อมาแขวนรับเงินเดือนแล้วไม่ต้องเข้างานก็ได้ ฉันยินดีจ่าย”

“ฮ่าๆๆ ไม่เอาหรอกครับ ผมรักอิสระ ขืนไปทำกับผู้จัดการ ผมคงเกรงใจแย่... เข้าเรื่องดีกว่า จำที่ผมเคยบอกเรื่องโปรเจกต์ใหม่ได้ไหม?”

ว่านเฉิงอันตาโตทันที

“จำได้สิ! สำเร็จแล้วเหรอ?”

ช่วงนี้เขาเครียดเรื่องดีลผลิตแผ่นความร้อนหม้อหุงข้าวกับ Midea ที่ยังลูกผีลูกคน ถ้าพลาดดีลนี้ ปีหน้าโรงงานเขาคงต้องปิดไลน์ผลิตอีกรอบ พอได้ยินเรื่องโปรเจกต์ใหม่จากปากเจียงฮ่าวเฉิน ความหวังก็เรืองรองขึ้นมา

“สำเร็จแล้ว หลังปีใหม่เริ่มผลิตได้เลย แต่ตอนนี้ผมอยากให้ช่วยทำ แผ่นวงจรเพจเจอร์ ล็อตตัวอย่างให้หน่อย แล้วก็... ปีหน้าคุณอาจจะต้องเพิ่มเครื่องพิมพ์วงจรอีกสัก 2 เครื่องนะ”

เจียงฮ่าวเฉินวางแผนไว้แล้ว โรงงานจางเย่าฮุยที่ตงกวนอาจจะผลิตไม่ทันถ้าต้องทำทั้งตู้สาขาโทรศัพท์และเพจเจอร์พร้อมกัน เขาเลยกะว่าจะแบ่งงานผลิตแผ่นวงจรให้โรงงานว่านเฉิงอันทำ

“เพิ่มเครื่องจักร?!”

ว่านเฉิงอันตกใจ ลำพังเครื่องที่มีอยู่ยังเดินเครื่องไม่เต็มกำลัง จะให้เพิ่มอีกเหรอ?

แต่แล้วเขาก็สะดุดหูกับคำว่า...

“เดี๋ยวนะ! เพจเจอร์? นายบอกว่านายผลิตเพจเจอร์ได้? นี่คือโปรเจกต์ใหม่ที่ว่าเหรอ?”

ว่านเฉิงอันแทบช็อก ยุคนี้เพจเจอร์คือปัจจัยที่ 5 ของคนทำงาน ใครๆ ก็อยากได้ส่วนแบ่งการตลาดอันมหาศาลนี้ แต่ติดที่เทคโนโลยีอยู่ในมือฝรั่ง ถ้าเจียงฮ่าวเฉินทำได้จริง... นี่มันบ่อทองชัดๆ!

“แน่นอนครับ แต่ตอนนี้สำคัญสุดคือต้องทำเครื่องต้นแบบออกมาให้ได้ก่อนปีใหม่”

เจียงฮ่าวเฉินย้ำ

เขาต้องการให้ว่านเฉิงอันเร่งทำแผ่นวงจรให้ ส่วนกรอบนอกเขารอแบบจากอาจารย์อู๋เพื่อส่งให้เถ้าแก่เฉาผลิต

“ไม่มีปัญหา! ส่งข้อมูลมาเลย ฉันจะลัดคิวทำให้เดี๋ยวนี้!”

ว่านเฉิงอันตอบรับเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น