บทที่ 26 การวางแผน

เมื่อผ้าพันแผลถูกแกะออกจนหมด เจียงฮ่าวเฉินรู้สึกโล่งสบายขึ้นเยอะ เขาบิดตัวไปมา ถอนหายใจยาว

หมอหลิวถึงกับตะลึงตาค้าง รอยฟกช้ำดำเขียวและแผลฉกรรจ์ที่เคยมีทั่วร่าง ตอนนี้หายไปเกือบหมด เหลือแค่รอยแดงจางๆ

เจียงฮ่าวเฉินไม่รู้จะอธิบายยังไง ได้แต่นอนนิ่งๆ ให้หมอตรวจ พลางถอนหายใจปลงๆ

หลังจากถูกจับตรวจคลื่นหัวใจ สแกนสมอง จนวุ่นวายไปหมด โดยมีอวี๋ชิงชิงคอยช่วยวิ่งวุ่นจัดการธุระให้

เอาจริงๆ ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด คุณตาของอวี๋ชิงชิงเป็นคนออกให้ก่อน แม้ท่านรองฯ เฉินจะสั่งให้ซุนเหวินหาวจัดการ แต่ขั้นตอนเบิกจ่ายของรัฐวิสาหกิจมันยุ่งยากและล่าช้า

“หมอหลิวครับ ผมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วใช่ไหม?”

ผลตรวจทุกอย่างปกติดี เจียงฮ่าวเฉินไม่อยากนอนโรงพยาบาลต่อ ทั้งน่าเบื่อและเปลืองเงิน

หมอหลิวพิจารณาผลตรวจอย่างละเอียด มองเจียงฮ่าวเฉินเหมือนมองสัตว์ประหลาด สุดท้ายก็ยอมเซ็นอนุญาต

“เสี่ยวอวี๋ ครั้งนี้ต้องขอบใจหนูมากนะจ๊ะ ไปเถอะ น้าขอเลี้ยงข้าวตอบแทนหน่อย แล้วนี่... รับซองนี้ไว้นะ ถือเป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”

ที่หน้าโรงพยาบาล น้าของเจียงฮ่าวเฉินขอบคุณอวี๋ชิงชิงและยื่นซองอั่งเปาให้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”

อวี๋ชิงชิงรีบปฏิเสธ หน้าแดงระเรื่อ

เจียงฮ่าวเฉินยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าแปลกๆ จู่ๆ ก็มีผู้มีพระคุณโผล่มา แถมยังเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักอีก เขาไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร จะให้รับซองก็ไม่รับ หรือจะให้เขา 'เอาตัวเข้าแลก' แทนรึไง?

คิดถึงตรงนี้ เจียงฮ่าวเฉินก็ใจเต้นตึกตัก สีหน้ายิ่งดูประหลาดเข้าไปใหญ่

อวี๋ชิงชิงเห็นหน้าเจียงฮ่าวเฉินแล้วรู้สึกว่าหมอนี่ต้องคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ๆ บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน

แต่แล้วเจียงฮ่าวเฉินก็โพล่งขึ้นมา

“คุณผู้หญิง ซองน่ะรับไปเถอะ แล้วก็ฝากขอบคุณคุณตาของเธอด้วย... เรื่องเงิน เดี๋ยวอีกสองวันฉันติดต่อกลับไป จะเอาเงินไปคืนให้”

“นาย...”

อวี๋ชิงชิงกัดฟันกรอด สะบัดหน้าเดินหนีกลับเข้าโรงพยาบาลทันที

สรุปคือขอบคุณเรื่องเงินคุณตา ไม่ใช่ขอบคุณฉันที่ช่วยชีวิตเรอะ? อวี๋ชิงชิงบ่นอุบ

“ไอ้คนบ้าเจียงฮ่าวเฉิน ไอ้คนเนรคุณ...”

“ฮ่าวเฉิน ทำไมพูดจาแบบนั้น? เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตเรา รีบไปขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”

น้าสาวดุหลานชาย ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงไปกวนประสาทเขา

“น้าครับ เรากลับกันเถอะ ไว้วันหลังค่อยขอโทษ”

เจียงฮ่าวเฉินถอนหายใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากแกล้งอวี๋ชิงชิง ตอนนี้ในหัวเขามีเรื่องให้คิดเต็มไปหมด

...

หลังจากส่งน้าสาวขึ้นรถกลับกวางโจว เจียงฮ่าวเฉินก็ไปหาเฉินเยี่ยนจงที่ร้านหนังสือ ขอกุญแจห้องพักมา

เฉินเยี่ยนจงไม่รู้เรื่องที่เขาโดนทำร้าย เพราะยุคนั้นการสื่อสารยังไม่ทั่วถึง เจียงฮ่าวเฉินไม่อยากเล่าให้ใครเป็นห่วง

ในที่สุด เจียงฮ่าวเฉินก็ได้อยู่คนเดียวเงียบๆ ที่ห้องพักของเฉินเยี่ยนจง เพื่อทบทวนและวางแผน

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เขารู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน ยิ่งโดนหมอจับตรวจนู่นนี่นั่นยิ่งรำคาญ ตอนนี้เขาต้องการความสงบ เพื่อจัดระเบียบข้อมูลมหาศาลในสมอง

คอมพิวเตอร์, โทรศัพท์มือถือระบบดิจิทัล, สมาร์ทโฟน, เครื่องจักร CNC, เครื่องพิมพ์ชิป, ชิปเซ็ต, รถยนต์ไฟฟ้า, รถพลังงานแม่เหล็ก, นิวเคลียร์ฟิวชั่น, พันธุวิศวกรรม, การเกษตรยุคใหม่, การรักษามะเร็ง...

ภาพเทคโนโลยีล้ำยุคฉายวนในสมองเหมือนภาพยนตร์ ข้อมูลประวัติศาสตร์การพัฒนาโลกอนาคตหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

“เสียดายที่ข้อมูลขาดหายไปบางส่วน แต่สมองพัฒนาไปถึง 33% นี่มันสุดยอดจริงๆ คิดอะไรก็ลื่นไหลไปหมด ดีต่อการคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ในอนาคตแน่ๆ”

เจียงฮ่าวเฉินพึมพำ

เขาเริ่มจัดหมวดหมู่ข้อมูล แม้สมองจะอัปเกรดแล้ว แต่ข้อมูลมันเยอะและกว้างเกินไป เขาต้องเลือกโฟกัสและวางแผนเส้นทางเดิน

“ช่วงที่ผ่านมาฉันขลุกอยู่แต่กับเครื่องจักรกล แต่ต่อไปโลกจะเข้าสู่ยุคข้อมูลข่าวสาร อิเล็กทรอนิกส์และไมโครชิปจะกลายเป็นหัวใจสำคัญ ฉันควรปูทางด้านนี้ไว้... เอาล่ะ สิ้นปีนี้ลาออก กลับไปเยี่ยมบ้าน แล้วหลังปีใหม่ค่อยลุย!”

ขณะที่เจียงฮ่าวเฉินกำลังวางแผนอนาคตอย่างใจเย็น ที่โรงพยาบาลกลับวุ่นวายโกลาหล

“เจียงฮ่าวเฉินออกจากโรงพยาบาลแล้ว? ทำไมไม่แจ้งหน่วยงาน!”

ท่านรองฯ เฉินโกรธจัด

เขาเพิ่งกลับมาจากสถานีตำรวจ ทราบข่าวว่าจับกุมผู้ต้องหาได้แล้วบางส่วน จากคำซัดทอดของวิศวกรหวัง ตำรวจจับกุม 'อาเจี๋ย' และทลายบริษัทเถื่อนได้ แต่ 'อาเหว่ย' มือปฏิบัติการที่น่าจะเป็นคนทำร้ายเจียงฮ่าวเฉิน ไหวตัวทันหนีไปได้

ท่านรองฯ เฉินตั้งใจจะมาเยี่ยมเจียงฮ่าวเฉิน เพื่อแสดงความห่วงใยและชื่นชมที่ช่วยเปิดโปงขบวนการโกงชาติ แต่พอมาถึงกลับพบเตียงว่างเปล่า

ติดต่อใครก็ไม่มีใครรู้เรื่อง ทั้งซุนเหวินหาว ทั้งว่านเฉิงอัน ต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก

“ท่านรองฯ ครับ เขาไปกับน้าสาว ลองติดต่อทางนั้นดูครับ”

ทางโรงพยาบาลแจ้ง

หวงเหรินซวินโทรหาน้าสาวที่กวางโจว แต่ก็ไม่รู้ว่าเจียงฮ่าวเฉินไปไหนต่อหลังจากส่งเธอขึ้นรถ

“เฮ้อ... เด็กคนนี้ บทจะหายก็หายเข้ากลีบเมฆ”

น้าสาวบ่นอุบ

ทุกคนตามหาเขาแทบพลิกแผ่นดิน โดยหารู้ไม่ว่าพ่อตัวดีกำลังนอนตีพุงวางแผนครองโลกอยู่ที่ห้องเพื่อน เพจเจอร์ก็พังไปตั้งแต่วันเกิดเหตุ

...

“ชิงชิง กลับมาแล้วเหรอ?”

อวี๋ชิงไห่ทักหลานสาวด้วยรอยยิ้ม

“อือ...”

อวี๋ชิงชิงตอบรับในลำคอ เดินหน้ามุ่ยเข้าห้องนอน

อวี๋ชิงไห่เห็นท่าไม่ดี เลยเดินตามเข้าไป เห็นหลานสาวนอนคว่ำหน้าบ่นพึมพำหน้าตาบูดบึ้ง

“เป็นอะไรไป? ใครทำหลานสาวตาร้องไห้? ไหนเล่าให้ตาฟังซิ?”

อวี๋ชิงไห่ถามเสียงอ่อนโยน