บทที่ 361 ประจัญหน้าเจ้าแห่งหมาป่า (ฟรี)

บทที่ 361 ประจัญหน้าเจ้าแห่งหมาป่า

กลิ่นอายโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากหมาป่าโลหิตรัตติกาลระดับกึ่งนักบุญ

แม้เผ่ามนุษย์จะถือเป็นเผ่าพันธุ์ชั้นนำในจักรวาล แต่ดินแดนตรงนี้ ไม่ใช่เขตอิทธิพลของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว

แล้วไอ้มุนษย์สารเลวคนนี้กลับกล้าบุกเข้ามาอาละวาดถึงถิ่นของพวกมัน มันคิดว่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลไม่มีตัวตนรึไง?

ในเมื่อเป็นหนี้เลือด ก็ต้องใช้เลือดชดใช้เท่านั้น!

ในเวลาเพียงพริบตา หมาป่าโลหิตรัตติกาลระดับกึ่งนักบุญก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเย่ชวนแล้ว

ระยะทางสำหรับผู้แข็งแกร่งระดับนี้ แทบจะไม่มีความหมายอีกต่อไป

แต่ก่อนที่มันจะได้โจมตีเย่ชวน เสียงคำรามของเสือก็ดังลั่นขึ้นก่อน!

พยัคฆ์อสูรหยินหยาง พุ่งเข้าฟาดด้วยฝ่ามือใส่หมาป่าโลหิตรัตติกาลโดยตรง เขาในตอนนี้ก้าวเข้าสู่ระดับเทียนเหรินขั้นรวมหนึ่งแล้ว ต่อให้ต้องสู้กับกึ่งนักบุญ ก็ไม่หวั่น!

เคร้ง!

กรงเล็บปะทะกรงเล็บ แรงกระแทกมหาศาลถึงกับสั่นสะเทือนมิติโดยรอบจนเกิดเป็นระลอกคลื่น

“เจ้ามีสายเลือดสูงส่งขนาดนี้ แต่กลับยอมเป็นทาสให้มนุษย์? เจ้าทำให้เผ่าเสือต้องขายขี้หน้า!”

หมาป่าโลหิตรัตติกาลหัวเราะเย้ย แล้วคำรามเสียงยาวพร้อมกับที่แสงโลหิตพวยพุ่งออกจากร่าง

“หลบไป!”

มันตวัดกรงเล็บฟาดใส่ พยัคฆ์อสูรหยินหยาง จนกระเด็น แล้วในพริบตาเดียวมันก็พุ่งเข้าหาเย่ชวน กรงเล็บทั้งสองประสานกันราวกับใบมีด หวังจะฉีกเย่ชวนเป็นชิ้นๆ

ต่อหน้าการโจมตีอันโหดเหี้ยมเช่นนี้ เย่ชวนไม่แม้แต่จะหลบหรือป้องกัน

ฉัวะ!

กรงเล็บคมกริบราวมีดแทงทะลุร่างของเย่ชวนดุจแหวกเต้าหู้ เลือดสาดออกมาเป็นสายราวกับน้ำพุ

หมาป่าโลหิตรัตติกาลระดับกึ่งนักบุญถึงกับตกตะลึง แม้มันจะคิดว่าการโจมตีจะได้ผล แต่มันก็ไม่คิดว่า...จะง่ายขนาดนี้!?

แต่ในวินาทีถัดมา เย่ชวนก็เริ่มตอบโต้ทันที!

มือของเขากระชากข้อมือของหมาป่าไว้แน่น กลิ่นอายสังหารและพลังจิตอันรุนแรงปะทุออกมาจากร่าง

“เพชฌฆาตเงาโลหิต!”

ในระยะประชิดเช่นนี้ หมาป่าโลหิตรัตติกาลไม่อาจหลบหลีกได้เลย พลังสังหารที่แปรสภาพเป็นคลื่นพลังเข้ากระแทกมันเข้าเต็มๆ

เย่ชวนในตอนนี้มีพลังระดับเทียนเหรินขั้นกระแสจิต ทันทีที่ เพชฌฆาตเงาโลหิต โดนเป้า หมายถึงควบคุมได้ถึง 8 วินาทีเต็ม!

แปดวินาที สำหรับยอดฝีมือ คือเวลาที่มากพอจะพลิกทั้งสนามรบ!

“มีดสังหารหมูพิฆาต!”

“ศาสตร์พิฆาตมังกร กระบวนท่าจักรพรรดิน้ำ!”

เย่ชวนฉวยโอกาสลงมือทันที ฟาดฟันด้วยกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดของศาสตร์พิฆาตมังกร ผสานกับท่า มีดสังหารหมูพิฆาต เป็นการโจมตีเสยจากบนลงล่าง

ฉัวะ!!

หมาป่าโลหิตรัตติกาลระดับกึ่งนักบุญถูกผ่าออกเป็นสองซีกกลางอากาศ แม้แต่ดวงวิญญาณก็ถูกฟันสังหารไปพร้อมกัน

กลิ่นเลือดและไส้ทะลักออกมาเปื้อนตัวเย่ชวนจนแดงฉานไปทั้งตัว

เลือดนั้นมีทั้งของเขาเอง...และของศัตรู

บาดแผลที่หมาป่ากึ่งนักบุญสร้างไว้ เริ่มสมานกลับอย่างรวดเร็ว หลังจากเขาสังหารหมาป่าจำนวนมาก ทำให้ ร่างอมตะหมื่นสังหาร สะสมชั้นของความไม่ตายไว้อย่างมหาศาล นี่คือความมั่นใจที่ทำให้เขากล้าเอาตัวเข้าแลกกับหมัดแรก

การต่อสู้นี้...จบลงเร็วเกินไป

เร็วเสียจนไม่เพียงแต่เทียนซิงหลีและพรรคพวกของเธอที่ยังไม่ทันตั้งตัว แม้แต่หมาป่าโลหิตรัตติกาลเองก็ยังไม่ทันเชื่อสายตาตัวเอง

พวกมันคิดว่าเมื่อราชาหมาป่าระดับกึ่งนักบุญออกมา ศัตรูควรถูกฆ่าอย่างง่ายดาย

แต่ไม่คาดเลยว่า...การต่อสู้ที่พวกมันคิดว่าจะข่มขวัญกลับกลายเป็นฝันร้าย เพราะไม่ถึงครึ่งก้านธูป หมาป่าที่พวกมันเชื่อมั่น...ก็กลายเป็นศพถูกผ่าครึ่ง

หมาป่าที่รอดชีวิตต่างตาเบิกกว้าง ความหวาดกลัวระเบิดทะลุขีดจำกัด ความกล้าสู้ถูกพังทลายจนสิ้น!

พวกมัน...ไม่มีใครอยากสู้ต่ออีกแล้ว…!

นี่คือผลลัพธ์ที่เย่ชวนต้องการจากการสังหารหมาป่าโลหิตรัตติกาลระดับกึ่งนักบุญด้วยวิธีอันโหดเหี้ยม

เพราะเขารับรู้ได้ชัดเจนว่า ในส่วนลึกของอาณาเขตเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาล ยังมีหนึ่งพลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้อีกหนึ่งสาย

พลังนั้นแข็งแกร่งกว่าหมาป่ากึ่งนักบุญที่เขาเพิ่งฆ่าไปเสียอีก และใกล้เคียงกับระดับนักบุญอย่างแท้จริง

หากจะรับมือกับตัวตนนั้น เย่ชวนจำเป็นต้องทำให้หมาป่าตัวอื่นหมดใจจะสู้เสียก่อน เขาถึงจะสามารถลงมือเต็มกำลังโดยไม่ต้องพะวงหลัง

และทุกอย่างก็เป็นไปตามคาด

ไม่นานหลังจากที่เขาสังหารหมาป่ากึ่งนักบุญไป เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

มันคือหมาป่าโลหิตรัตติกาลที่มีขนสีขาวซีดทั่วร่าง รอยแผลเป็นจำนวนมากประดับอยู่ตามตัวอย่างเด่นชัด กลิ่นอายสังหารรอบกายแทบไม่มี แต่เพียงแค่สบตากับมัน ทุกคนก็รู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก

“มนุษย์ผู้นี้ ข้าขอถามเถอะ พวกข้าเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลไปล่วงเกินอะไรเจ้าหรือ?”

เจ้าแห่งหมาป่าเอ่ยปากขึ้น และสิ่งที่ทำให้เย่ชวนตกใจคือ มันใช้ภาษามนุษย์โดยตรง!

ก่อนหน้านี้เขาฟังคำพูดของเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลได้ ก็เพราะกลุ่มแสงทองประหลาดในร่างช่วยแปลให้

แต่ครั้งนี้...ราชาหมาป่าเฒ่านี่พูดภาษามนุษย์ได้จริงๆ

“ไม่ได้ล่วงเกินหรอก แค่เรามาใหม่ ยังไม่มีที่อยู่ เลยต้องเลือกที่ของพวกคุณเป็นเป้าหมายเท่านั้น” เย่ชวนตอบอย่างตรงไปตรงมา

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง”

ราชาหมาป่าเฒ่าวางสายตาลง ไม่ได้ซักถามอะไรต่ออีก

เพราะในโลกนี้ มีเพียงกฎเดียวที่เป็นอมตะ ผู้แข็งแกร่งคือผู้ปกครอง

เขาใช้ชีวิตมายาวนาน ผ่านเรื่องเลวร้ายและโหดเหี้ยมมานับไม่ถ้วน จนแทบไม่มีอะไรทำให้เขาหวั่นไหวอีกต่อไป

ถ้าต้องสู้ ก็พร้อมสู้!

“คลั่งเลือดแห่งจันทรา!”

เจ้าแห่งหมาป่าคำรามลั่น ขนสีขาวทั่วร่างชี้ตั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงฉานในพริบตา

นี่คือทักษะสายเลือดประจำเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาล ทำให้ผู้ใช้เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง เพิ่มพลังอย่างมหาศาล และไร้ความรู้สึกเจ็บปวดโดยสิ้นเชิง

แม้ยังไม่ใช่นักบุญโดยสมบูรณ์ แต่ตัวมันในสภาวะปกติก็มีพลังใกล้เคียงนักบุญอยู่แล้ว

ยิ่งตอนนี้ที่เข้าสู่โหมดคลั่ง...มันน่ากลัวยิ่งกว่าที่เย่ชวนเคยพบมา

พลังกดดันมหาศาลซัดใส่เย่ชวนจนเขาต้องกำมีดสังหารหมูแน่น ใบหน้าเคร่งเครียดเต็มที่

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลถึงครองพื้นที่นี้ได้นานขนาดนี้...ก็คงเพราะราชาหมาป่าเฒ่านี่แหละ!

แต่การรับมือของเย่ชวนกลับไม่ใช่การสู้ตัวต่อตัว…

“ปิดประตู ปล่อยเทียนซิงหลี!”

ฟึ่บ!

แสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งฝ่ากระแสอากาศตรงเข้าใส่เจ้าแห่งหมาป่า!

หนึ่งฟาดนี้ ราวกับกระบี่แห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถชำระล้างทุกสิ่งในโลก

ราชาหมาป่าเฒ่าโดนเข้าไปเต็มๆ ถูกฟันกระเด็นร่างลอยไปปะทะกับก้อนหินขนาดมหึมาจนแตกกระจายเป็นผุยผง

รอยแผลลึกฉีกตั้งแต่คอจนถึงหน้าท้อง เลือดไหลทะลัก

หากลึกกว่านี้อีกเพียงไม่กี่นิ้ว มันคงตายคาที่แล้ว

เทียนซิงหลีจำคำของเย่ชวนได้ขึ้นใจ ห้ามฆ่า เว้นแต่เขาจะสั่ง

ราชาหมาป่าเฒ่ามองกระบี่นั้นด้วยความหวาดกลัวแท้จริง

เพียงแค่หนึ่งกระบี่...ก็ทำให้มันเข้าใจทันทีว่า ตนไม่มีทางสู้หญิงสาวคนนี้ได้เลย!

เย่ชวนยกมีดสังหารหมูขึ้น ก้าวช้าๆ เดินตรงเข้าหามัน เพื่อจะฟันลงอย่างเด็ดขาด

หากฆ่าหมาป่ากึ่งนักบุญตัวนี้ได้ เผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลก็หมดสิ้นภัยคุกคามทันที

แต่ก่อนที่คมมีดจะตกลง เจ้าหมาป่าเฒ่ากลับยืนสองขาขึ้น แล้ว “ทรุดตัวลงคุกเข่า” อย่างอับจนหนทาง

“ขอโปรดเมตตา ปล่อยพวกเราชาวเผ่าหมาป่าโลหิตรัตติกาลไว้ชีวิต พวกเรายินดีสยบรับใช้ใต้ฝ่ามือของท่าน!”