บทที่ 20 - พี่จะปล่อยของแล้วนะ!

บทที่ 20 - พี่จะปล่อยของแล้วนะ!

◉◉◉◉◉

“เสี่ยวจิ่น ของไม่อร่อยเหรอ?”

ซูหว่านอวี๋เห็นเฉินจิ่นจ้องมองเจียวชวนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย นึกว่าเขาไม่ชินกับอาหารเช้าของเมืองหลวง

ไม่น่าจะใช่หนิ ไม่ได้สั่งโต้วจือสักหน่อย น่าจะโอเคนะ?

“เปล่าครับแม่ ผมคิดอะไรนิดหน่อย”

เฉินจิ่นฝืนเคี้ยวอาหารที่ไร้รสชาติ แต่ประสบการณ์จากตัวละครนั้นยังคงทิ้งเงาหลอนไว้ในใจเขา

“ฝันมันส่งผลกระทบขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ซูหว่านอวี๋ดูออก ว่ายังคงเป็นผลพวงจากฝันร้ายนั่นเอง

แต่เรื่องฝัน ใครๆ ก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงไม่ใช่เหรอ?

เฉินจิ่นอยากจะบอกเหลือเกินว่าฝันนี้ มันไม่เหมือนกับฝันทั่วๆ ไป

ปกติฝันแล้วตื่นมาจะรู้สึกกลัว สักพักก็จะลืมเลือนไป คนเราจำเนื้อหาในฝันได้ยาก แต่ฝันจากประสบการณ์ตัวละครนี้ มันสมจริงราวกับได้เจอมาด้วยตัวเอง และความทรงจำก็ชัดเจนเป็นพิเศษ

อย่าว่าแต่จะลืมได้ในเวลาสั้นๆ เลย ประสบการณ์แบบนี้ทั้งชีวิตก็คงจะหาไม่ได้อีกแล้ว

มันช่างน่าตื่นเต้นเกินไป

ต้องเผชิญหน้ากับศพทุกวัน แถมยังทำอาชีพนี้มาหลายปี แต่ที่น่ามหัศจรรย์คือ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในคืนเดียว เฉินจิ่นรู้สึกว่าสภาพจิตใจของเขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก

วุฒิภาวะทางอารมณ์เติบโตขึ้นหลายปีในชั่วข้ามคืน เพราะในฝันนั้น เขาใช้ชีวิตไปแล้วหลายปีจริงๆ

“ยังจะกินอีกไหม?”

“ห่อกลับเถอะ เดี๋ยวจะถึงเวลาสอบแล้ว เราต้องไปอีกสิบกว่านาทีนะ!”

ซูหว่านอวี๋เช็ดปาก เฉินจิ่นส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับแม่ เราไปกันเถอะ!”

“ได้!”

ซูหว่านอวี๋หยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จ่ายเงินเสร็จก็โบกรถ แล้วมุ่งหน้าไปยังวิทยาเขตตงเฉิงของวิทยาลัยการละครกลาง

สิบกว่านาทีต่อมา เฉินจิ่นก็มาถึงวิทยาลัยการละครแห่งชาติที่เขาไม่ได้มานานอีกครั้ง

สำหรับสถาบันแห่งนี้ ในความทรงจำของเฉินจิ่น นี่คือความปรารถนาอันแรงกล้าในอนาคตของเขา เป็นสถาบันการแสดงที่เขาใฝ่ฝันอยากจะเข้ามากที่สุด

น่าเสียดายที่สอบมาหลายครั้ง ก็ไม่เคยผ่านรอบแรกเลย

ทั้งสองคนมาถึงตึกคณะการแสดง เพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว นักเรียนหลายคนยังไม่กลับมาที่โรงเรียน แต่ผู้เข้าสอบและผู้ปกครองที่เดินไปมาอยู่ชั้นล่าง กลับดูยิ่งใหญ่กว่าที่วิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งเมื่อวานเสียอีก

ตี๋ลี่เร่อปาอยู่ห้องสอบและเวลาเดียวกับเฉินจิ่นจริงๆ ด้วย เมื่อมาถึงหน้าห้องสอบ เฉินจิ่นก็เห็นเธอและพ่อของเธอในทันที

ซูหว่านอวี๋ทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพ ตี๋ลี่มู่ลาถียิ้มตอบ แล้วก็ทำให้ตี๋ลี่เร่อปาเหลือบมองเฉินจิ่นแวบหนึ่ง

“เราอยู่ห้องสอบเดียวกันเหรอ?”

ตี๋ลี่เร่อปาเป็นฝ่ายทักเฉินจิ่นก่อน ไม่ได้ดูเย็นชาและเข้าถึงยากเหมือนภาพลักษณ์ภายนอกเลย น้ำเสียงของเธอก็ฟังดูเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะเปิดเผย

“ไม่รู้อะ หมายเลขสอบฉัน 925 แล้วเธอล่ะ?”

เฉินจิ่นไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรเลย โชว์บัตรเข้าสอบของตัวเอง

“924...”

ตี๋ลี่เร่อปาแลบลิ้น “งั้นก็คงเรียงตามลำดับที่เราสมัครตอนนั้นแหละ!”

“อาจจะนะ!”

ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ตี๋ลี่มู่ลาถีก็ไม่ได้ว่าอะไร ส่วนใหญ่แล้วทั้งสองคนก็คุยกันแต่เรื่องสอบคัดเลือก

ซูหว่านอวี๋กลับมองดูท่าทางที่เฉินจิ่นคุยกับตี๋ลี่เร่อปา เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าลูกชายก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรนี่นา คุยกับผู้หญิงก็เก่งเหมือนกันนะ?

ดูคล่องแคล่วมาก หรือว่าตอนอยู่มัธยมเคยมีแฟน?

ในฐานะแม่ สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นก็ลุกโชนขึ้นมาทันที ในหัวของเธอนึกถึงท่าทางงุ่มง่ามของเฉินเสียนฉี พ่อของเฉินจิ่น ตอนที่จีบเธอเมื่อก่อน แล้วก็คิดว่าลูกชายอาจจะเหมือนเธอ คุยกับผู้หญิงเก่ง

นี่ก็เป็นข้อดีนะ เด็กที่ซื่อเกินไปอนาคตเรื่องความรักจะเสียเปรียบ

อย่างน้อยก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องหาเมีย

ถ้าเฉินจิ่นรู้ว่าแม่ของเขาแค่ชั่วครู่เดียว ในหัวก็คิดไปถึงเรื่องหาคู่ แต่งงาน มีลูกแล้ว คงจะอยากลากแม่ของเขาหนีไปให้ไกล

ที่เขาคุยกับตี๋ลี่เร่อปา ก็เพื่อสร้างคอนเนคชั่นในวงการในอนาคตต่างหาก ไม่ใช่เพราะหลงใหลในความงามของตี๋ลี่เร่อปาหรอกนะ

อืม ในภาพยนตร์ชีวประวัติแห่งอนาคต คนตรงหน้านี้คือหนึ่งในดาราดังระดับท็อปในอนาคต สร้างความสัมพันธ์ที่ดีไว้ก่อนย่อมดีกว่า

ฟังจากที่เสี่ยวตี๋พูดแล้ว เธอก็ค่อนข้างจะใฝ่ฝันถึงวิทยาลัยการละครกลางเหมือนกัน

อยากจะสอบให้ติดมาก แต่ไม่รู้ว่าทำไมในอนาคตถึงไปเรียนที่วิทยาลัยการละครเซี่ยงไฮ้... เฉินจิ่นเดาว่าน่าจะสอบรอบสามของวิทยาลัยการละครกลางไม่ผ่าน

และเด็กสาวคนนี้ก็โหดกว่าเฉินจิ่นในตอนนี้มาก

ก่อนหน้านี้เฉินจิ่นสมัครทุกโรงเรียนศิลปะ ตอนนี้สมัครแค่ที่วิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งกับวิทยาลัยการละครกลาง แต่ตี๋ลี่เร่อปานอกจากจะสมัครที่วิทยาลัยการละครกลางกับวิทยาลัยการละครเซี่ยงไฮ้แล้ว เธอยังเผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเองอีกด้วย เธอสมัครที่วิทยาลัยดนตรีกลางกับวิทยาลัยดนตรีเซี่ยงไฮ้ไว้ด้วย

เป็นนักแสดงไม่ได้ก็ไปเป็นนักดนตรีแทนเหรอ?

“ที่เซี่ยงไฮ้น่ะเพื่อนฉันลากไป จริงๆ แล้วฉันสมัครแค่ที่วิทยาลัยดนตรีกลางกับวิทยาลัยดนตรีเซี่ยงไฮ้เท่านั้นแหละ!”

“ตอนหลังฉันก็คิดว่าไหนๆ ก็สมัครที่เซี่ยงไฮ้แล้ว ก็ลองสมัครที่นี่ดูด้วยแล้วกัน ยังไงก็ต้องมาเมืองหลวงเพื่อสอบรอบแรกของวิทยาลัยดนตรีกลางอยู่แล้ว!”

ตี๋ลี่เร่อปาคุยอย่างเป็นกันเอง เด็กสาวสายศิลป์นี่เปิดเผยจริงๆ

ถ้าเป็นเพื่อนผู้หญิงของเฉินจิ่นมาคุยกับเขาแบบนี้ ความคิดแรกของเขาคืออีกฝ่ายต้องชอบหรือแอบชอบเขาแน่ๆ

แต่เสี่ยวตี๋ดูแล้วก็แค่คุยเล่นๆ

“นอกจากที่นี่แล้ว นายยังสมัครที่อื่นอีกไหม? พ่อฉันบอกว่าเสียงกับรูปร่างของนายดีมากเลยนะ!”

“ห๊ะ? พ่อเธอพูดถึงฉันด้วยเหรอ?”

เฉินจิ่นเหลือบมองตี๋ลี่มู่ลาถีที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ อีกฝ่ายกำลังก้มหน้าส่งข้อความในมือถืออยู่ ดูแล้วคงไม่มีเวลามาสนใจพวกเขาสองคน

“อืม ก็พูดไปเรื่อยเปื่อยแหละ หลังจาากสมัครวันนั้นน่ะ!”

“เขาบอกว่านายอ่านบทกวีได้ดีแน่ๆ นายฝึกกังฟูหรือเต้นรำมาเหรอ?”

ตี๋ลี่เร่อปาขยิบตาสวยๆ ของเธอมองไปยังประตูห้องสอบที่เปิดออก ผู้เข้าสอบกลุ่มก่อนหน้าสอบเสร็จแล้ว ถึงคราวที่พวกเขาต้องเข้าไป

“ก็ฝึกมั่วๆ ไปน่ะ พอมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง!”

นี่เฉินจิ่นก็พูดเกินจริงไปแล้ว เพราะทักษะด้านร่างกายที่ได้จากระบบ ถ้าบอกว่าไม่เคยฝึกมาก่อนใครจะเชื่อ

แต่ในหูของตี๋ลี่เร่อปา มันกลับกลายเป็น—อ้อ เจ้าหมอนี่ฝึกกังฟูมาตั้งแต่เด็ก

ไม่น่าแปลกใจเลยที่รูปร่างดีขนาดนี้

“หมายเลข 921-940!”

ครูตะโกนขึ้น ตี๋ลี่มู่ลาถีถึงได้เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็พูดกับตี๋ลี่เร่อปาว่า “?”

ภาษา... ที่เฉินจิ่นฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด?

ถ้าจะนับภาษาอุยกูร์เป็นภาษาถิ่นน่ะนะ

บี๊บบี๊บบี๊บ*...

ตี๋ลี่เร่อปากับพ่อของเธอคุยกันเป็นภาษาอุยกูร์ ซูหว่านอวี๋เดาว่าน่าจะเป็นการให้กำลังใจในการสอบ ก็รีบพูดกับลูกชายของตัวเองว่า “ลูก ผ่อนคลายนะ สู้ๆ!”

“ครับ รอฟังข่าวดีได้เลย!”

เฉินจิ่นโบกมือเล็กน้อย แล้วก็เดินเข้าไปในห้องสอบ

ห้องนี้ใหญ่กว่าที่วิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่งพอสมควร ขั้นตอนการสอบก็คล้ายๆ กัน มีครูห้าคนเหมือนกัน

เฉินจิ่นมองไปยังกรรมการคุมสอบหลักที่นั่งอยู่ตรงกลาง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ให้ตายสิ กรรมการคุมสอบคนเดียวกัน!”

เจียงเหวินลี่!

กรรมการคุมสอบรอบแรกของการสอบที่วิทยาลัยการละครกลางครั้งแรกของเฉินจิ่นในภาพยนตร์ชีวประวัติแห่งอนาคต

ไม่คิดว่าตอนนี้พอมากับแม่ กรรมการก็ยังเป็นเธออีก?

“งั้นก็หมายความว่า หัวข้อละครสั้นกลุ่ม อาจจะเหมือนกับในภาพยนตร์ชีวประวัติแห่งอนาคต?”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินจิ่นก็รีบหาที่นั่งลง ในหัวก็นึกถึงหัวข้อการแสดงนั้นขึ้นมาทันที

【ใช้การแสดงของคุณเพื่อพิสูจน์ว่าที่นี่คือที่ไหน?】

“ให้ตายสิ งั้นบัตรประสบการณ์ใบนี้นี่ ใช้ถูกจังหวะเลยนะ!”

เฉินจิ่นนึกถึงสถานที่ที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาทันที—ฌาปนสถาน!

ไม่มีอะไรอื่น นอกจากความคุ้นเคย!

เมื่อคืนฝันถึงที่นี่ทั้งคืน อยู่ในที่นี่มาหลายปี ยังไงก็ต้องเอามาใช้ระบายอารมณ์หน่อย

และในตอนนี้ ปลายจมูกของเฉินจิ่นก็ได้กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์คุ้นเคย

กลิ่นที่อยู่บนตัวของตี๋ลี่เร่อปาเมื่อครู่

ตี๋ลี่เร่อปาสวมกางเกงยีนส์รัดรูป ขาเรียวยาวไขว่ห้างนั่งอยู่ข้างๆ เฉินจิ่น

ขาเรียวยาวที่ไขว่อยู่นั้นดูโดดเด่นมาก

“...”

สี่ตาสบกัน เธอขยิบตาให้เฉินจิ่นเล็กน้อย

ขนตางอนยาวกระพือ เฉินจิ่นก็ยิ้มตอบเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะดีใจที่มีสาวสวยมานั่งข้างๆ

แต่เป็นเพราะครั้งนี้—พี่จะปล่อยของแล้วนะ!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]