บทที่ 6 - ระบบนี้จะเก่าได้ยังไง มันสุดยอดไปเลยต่างหาก!

บทที่ 6 - ระบบนี้จะเก่าได้ยังไง มันสุดยอดไปเลยต่างหาก!

◉◉◉◉◉

ครั้งนี้ระบบไม่มีการตอบสนองใดๆ นั่นก็หมายความว่า—ไม่ได้

การฉายภาพของปี 2010 ในตอนนี้ น่าจะเป็นกระบวนการวิดีโอที่ละเอียดที่สุดแล้ว

มันได้จำลองเรื่องราวของเขาหลังจากปี 2010 ออกมาอย่างคร่าวๆ ซึ่งอันที่จริงก็ถือว่าครอบคลุมมากแล้ว ทั้งการแอบหนีออกจากบ้าน, นั่งรถไฟ, ไปสอบคัดเลือก... ด้านบนยังมีปุ่มเร่งความเร็วได้อีกด้วย

2 เท่า, 5 เท่า, เร็วสุด 20 เท่า

เหมือนกับการดูหนังเลย แถมยังสามารถย้อนกลับ, เล่นช้าๆ ได้อีกต่างหาก

แต่การเล่นช้าๆ ไม่ใช่การทำให้เรื่องราวละเอียดขึ้น แต่เป็นการเคลื่อนไหวช้า... ให้ความรู้สึกเหมือนดูหนังที่ความเร็ว 0.5 เท่า หรือ 0.25 เท่านั่นเอง

“แล้วนี่มันจะมีประโยชน์อะไร?”

“ฉันว่าแล้ว ระบบนี้มันห่วยแตกเกินไปแล้ว!”

แผนการรวยของเฉินจิ่นต้องพับเก็บไป เขายังแอบ "เกลียด" ตัวเองอยู่หน่อยๆ ที่เมื่อก่อนไม่มีนิสัยชอบซื้อลอตเตอรี่เลย

ไม่อย่างนั้น ในประสบการณ์อนาคตของปี 2010 นี้ จะต้องมีภาพที่เขาซื้อลอตเตอรี่อยู่แน่นอน

แล้วหลังจากนั้น...

“ฝันไปเถอะ!”

“ตอนนี้ฉันคงจะเปลี่ยนปรากฏการณ์ผีเสื้อกระพือปีกไปบ้างแล้วสินะ?”

เพราะตอนนี้มีระบบแล้ว ชีวิตของเขาหลังจากนี้จะต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน

อีกอย่าง... ลอตเตอรี่นี่ใช่ว่าคุณอยากจะถูกก็ถูกได้งั้นเหรอ? ต่อให้ในวิดีโอนี้มีภาพการซื้อลอตเตอรี่ หรือแม้กระทั่งมีตัวเลขอยู่ คุณคิดว่าสุดท้ายแล้วคุณจะถูกรางวัลหรือเปล่าล่ะ?!

หลังจากคิดดูแล้ว เฉินจิ่นก็รู้สึกปล่อยวางได้จริงๆ

“พยายามเข้า เจ้าหนุ่ม!”

“อย่างน้อยเส้นทางนักแสดง มีระบบนี้แล้ว ก็น่าจะง่ายกว่าชาติที่แล้วหน่อยล่ะ!”

เฉินจิ่นถอนหายใจในใจ ในวิดีโออนาคตปี 2010 ตรงหน้า พลันปรากฏประสบการณ์ของเขาที่เหิงเตี้ยนขึ้นมา

ทุกวันตอนตี 4 ต้องวิ่งไปที่แผนกบริการนักแสดงเพื่อรับงาน, มีการสอบเพื่อเอาบัตรนักแสดง, และตอนกลางคืน 4 ทุ่มก็กลับมายังห้องเช่าเล็กๆ ที่น่าสงสารด้วยความเหนื่อยล้า

น่าเวทนามาก กิจกรรมบันเทิงเพียงอย่างเดียวคือการดูโทรศัพท์มือถือทุกวัน

“เอ๊ะ?”

“หยุด, หยุดก่อน!”

เฉินจิ่นพลันเห็นภาพหนึ่ง ตัวเขาในอนาคตนอนอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ในห้องเช่า กำลังใช้โทรศัพท์มือถือดูการแข่งขันฟุตบอลอยู่

ฟุตบอลโลก? “นี่มันฟุตบอลโลกใช่ไหม?”

งานอดิเรกปกติของเฉินจิ่นคือการเตะฟุตบอล แต่ตอนนี้อยู่ ม.6 แล้ว ก็เลยไม่ได้เตะ แต่ฟุตบอลก็ยังคงเป็นกีฬาที่เขารักมาโดยตลอด ถึงแม้ทีมชาติจะไม่เอาไหนก็ตาม

แต่การดูฟุตบอลโลกมันเกี่ยวอะไรกับทีมชาติกันล่ะ?!

“เดือนมิถุนายน!”

“ใช่แล้ว ปีนี้เดือนมิถุนายนมีฟุตบอลโลกพอดี!”

เฉินจิ่นมองดูไทม์ไลน์ของวิดีโอบนหน้าจอเสมือนจริง วันที่ 12 มิถุนายน

ฟุตบอลโลกปีนี้เหมือนจะเริ่มเตะวันที่ 10 มิถุนายนจริงๆ ด้วย? “ภาพที่หยุดไว้นี่ขยายได้ไหม?”

พรึ่บ! ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา วิดีโอที่หยุดไว้ก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที เฉินจิ่นก็ได้เห็นภาพการแข่งขันบนโทรศัพท์มือถือ

“ฝรั่งเศส... เจออุรุกวัย นั่นมันธงชาติฝรั่งเศส!”

“0-0, นาทีที่ 87?”

“เชี่ย นี่... นี่มันจริงหรือเปล่า?”

หัวใจที่เคยสงบนิ่งของเฉินจิ่น พลันร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

ถ้าหากนี่คือฟุตบอลโลกในเดือนมิถุนายนในอนาคตจริงๆ ฝรั่งเศสกับอุรุกวัยเตะกันถึงนาทีที่ 87 ยังเสมอกัน 0-0 นั่นก็หมายความว่า...

“ตัวเองแทงบอลได้น่ะสิ?”

“บ้าเอ๊ย!”

ใจเย็นไม่ไหวแล้ว

ใครว่าระบบนี้มันเก่ากัน ระบบนี้มันสุดยอดไปเลยต่างหาก

หอมหวานจริงๆ!

“เล่นต่อ, เล่นช้าๆ!”

คราวนี้เฉินจิ่นกลับมารู้สึกคาดหวังกับวิดีโออนาคตนี้อีกครั้ง

แน่นอนว่า นี่คือฉากที่เฉินจิ่นในอนาคตดูฟุตบอลโลกอยู่ในห้องเช่าที่เหิงเตี้ยน ถึงแม้ว่าวิดีโอจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แค่สิบกว่าวินาที แต่ก็มีภาพหน้าจอที่สำคัญมากภาพหนึ่ง

ผลการแข่งขัน!

ระหว่างที่เฉินจิ่นพักจากการถ่ายทำ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูผลการแข่งขัน บนนั้นมีผลของหลายคู่

และที่สำคัญ รอบชิงชนะเลิศคือสเปนกับเนเธอร์แลนด์

“พอแล้ว!”

“แค่ผลการแข่งขันไม่กี่คู่นี้ กับคู่ชิงชนะเลิศ ก็พอให้ฉันทำเงินก้อนโตได้แล้ว!”

“ถ้าหากว่านี่คือฟุตบอลโลกที่เกิดขึ้นในอนาคตจริงๆ ล่ะก็!”

เฉินจิ่นกำหมัดแน่น เดิมทีเขารู้สึกว่านี่คือ "ภาพยนตร์ชีวประวัติอนาคต" ที่น่าเศร้าของเขา แต่ตอนนี้มันกลับดูมีค่าขึ้นมา

อนาคต หมายถึงความเป็นไปได้ทุกอย่าง

มีฟุตบอลโลกแล้ว งั้นภาพยนตร์, ละครโทรทัศน์ที่จะดังในอนาคต... ในฐานะนักแสดง เฉินจิ่นก็ต้องสนใจอยู่แล้วใช่ไหม?

คิดจากมุมมองของตัวเอง

อย่างน้อยเฉินจิ่นก็รู้สึกว่าตามนิสัยและความชอบของเขา ต่อให้ไม่มีเงินไปดูหนังในโรง หาแหล่งดูเถื่อนก็น่าจะทำ!

แน่นอนว่า วิดีโอต่อมาก็ได้พิสูจน์ความคิดของเฉินจิ่น

นิสัยรักการดูหนังของเฉินจิ่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย ทุกวันเขากลับมานอนที่ห้องเช่า แต่บางครั้งตอนกลางวันก็จะพักผ่อน ดูหนังดูละครบ้าง ตอนที่ไม่มีงานก็จะดู

เพราะมันไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำจริงๆ

ชื่อละครและภาพยนตร์บางเรื่อง เฉินจิ่นจดจำไว้

"Snow Leopard", "Journey to the West", "Avatar", "Let the Bullets Fly"... อันที่จริงไม่จำเป็นต้องใช้กระดาษจด

หนึ่งคือเสี่ยงต่อการถูกเปิดโปง สองคือระบบเก่าๆ นี่สามารถเรียกดูได้ตลอดเวลา

อย่างมากก็แค่คลิกเข้าไปหาใหม่

“สุดยอดเกินไปแล้ว!”

“ถึงแม้ว่าเรื่องราวในปี 2010 นี้จะมองได้จากมุมมองของฉันในอนาคตเท่านั้น ไม่สามารถเห็นเหตุการณ์ใหญ่ๆ ภายนอกได้!”

“แต่ก็เพียงพอที่จะค้นพบโอกาสทางธุรกิจและจังหวะในอนาคตได้มากมาย!”

“บางครั้งตอนที่ดูโทรศัพท์มือถือก็ยังมีข่าวบางอย่าง...”

และเส้นทางนักแสดง ก็เป็นเส้นทางในอนาคตที่เหมาะสมกับเฉินจิ่นที่สุดในตอนนี้จริงๆ

ระบบมีรางวัลให้ เขาก็รู้ว่าละครเรื่องไหนจะดัง นี่ก็เป็นการรับประกันตัวเลือกในการรับงานของเขา ถึงแม้จะไม่แน่ว่าจะได้รับเลือก แต่ก็มีละครตั้งมากมาย ยังไงก็ต้องมีโอกาสสักครั้ง

นี่มันดีกว่านักแสดงคนอื่นๆ ที่รับงานไปเรื่อยเปื่อยอย่างแน่นอน

“และที่สำคัญที่สุดคือลิขสิทธิ์!”

“ภาพยนตร์และละครที่ดังๆ หลายเรื่อง พอมีเงินมีความสามารถแล้ว ก็สามารถซื้อลิขสิทธิ์เก็บไว้ได้!”

ไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินจิ่นจะดังเปรี้ยงปร้างหรือกลายเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทอะไรนั่น ตอนนี้คิดเรื่องพวกนี้ยังเร็วเกินไป แต่รับรองว่าจะไม่แย่เกินไปแน่นอน

เงินน่าจะหาได้ และในวงการนี้ การมีเงินกับไม่มีเงินมันต่างกันมาก

อย่างน้อยตอนนี้เฉินจิ่นมีระบบ, มีข้อมูลบางอย่างจากอนาคตให้ การที่จะมีชื่อเสียงย่อมง่ายกว่าคนอื่นมาก ถึงแม้ว่าวงการนี้เฉินจิ่นจะรู้มาบ้างว่าทุนและเส้นสายเป็นสิ่งสำคัญ และนั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เฉินจิ่นยังคงระมัดระวังตัว

แต่การที่เขาสามารถรับประกันได้ว่าจะมีเงินและข้อมูล ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาไปได้ไกลกว่าคนส่วนใหญ่ในวงการนี้แล้ว

“คราวนี้ ยิ่งต้องสอบคัดเลือกให้ติดให้ได้!”

“นักเรียนจากสถาบันโดยตรง โรงเรียนก็คือวงสังคมที่ใหญ่ที่สุด...”

เฉินจิ่นพลันรู้สึกขึ้นมาในชั่วขณะว่า ชีวิตในอนาคตของเขามันช่างเต็มไปด้วยพลังขับเคลื่อน

อย่างน้อยก็ไม่สับสนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด, พ่อแม่ผิดหวัง... ตอนนี้เขามีเป้าหมายที่แน่วแน่แล้ว

“เมื่อเทียบกับการที่ภารกิจของระบบช่วยเพิ่มความสามารถของฉัน ‘ภาพยนตร์ชีวประวัติชีวิตในอนาคต’ นี้ มีค่ามากกว่าเสียอีก!”

เฉินจิ่นดูเรื่องราวของปี 2010 อย่างรวดเร็ว แล้วก็เริ่มดูประสบการณ์ของปี 2011 ต่อ

“เฉินจิ่น กินข้าว!”

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกจากชั้นล่างก็ทำให้เฉินจิ่นหยุดชะงักทันที

“กินข้าวเสร็จแล้วค่อยดู ไม่รีบ!”

“พอดีเลย จะได้ปรึกษาแม่ดีๆ หน่อย…”

เฉินจิ่นเก็บหน้าจอเสมือนจริงของระบบ แล้วก็เดินลงไปชั้นล่าง

เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ตั้งแต่ที่ได้รู้ข้อมูลบางอย่างจากอนาคต เขาก็ดูมั่นใจขึ้นมาก

ขนาดเดินยังรู้สึกเหมือนมีลมพัดตาม...

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]