บทที่ 486 - แผนการขององค์รัชทายาท (ฟรี)
บทที่ 486 - แผนการขององค์รัชทายาท (ฟรี)
บทที่ 486 - แผนการขององค์รัชทายาท
◉◉◉◉◉
เฟิงฮวาได้ยินคำตอบของเฟิงเจ้าก็ร้อนรนทันที "พี่ใหญ่ พวกเขาตั้งใจจะติดสินบนท่านชัดๆ เราจะทำตัวเป็นขุนนางกังฉินแบบนั้นไม่ได้นะ!"
เฟิงเจ้าหัวเราะในลำคอ "เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนแบบนั้นจริงๆ หรือ?"
ประโยคเดียวเล่นเอาเฟิงฮวาถึงกับพูดไม่ออก
แต่เขาก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่
หา?
ถ้าพี่ใหญ่ไม่ได้คิดจะโกงกินจริงๆ แล้วทำไมถึงรับของกำนัลจากขุนนางพวกนั้นแบบไม่ปฏิเสธเลยสักคนล่ะ?
"พี่ใหญ่ ท่านบอกข้ามาตามตรงเถอะ ท่านมีแผนอะไรกันแน่?"
เฟิงเจ้ายิ้มกว้างขึ้น "ถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง"
...
ครึ่งเดือนต่อมาเกิดเรื่องใหญ่สะเทือนเมืองเซี่ยพี!
องค์รัชทายาทเฟิงเจ้าจัดงานเลี้ยงใหญ่โต
แขกที่เขาเชิญมาล้วนแต่เป็นคนที่เคยส่งของกำนัลชิ้นงามให้เขาทั้งสิ้น!
ขุนนางที่เคยส่งของขวัญต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่
องค์รัชทายาทเชิญพวกเขาด้วยตัวเองเชียวนะ
นี่หมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าพวกเขาเริ่มมีตัวตนในสายตาขององค์รัชทายาทแล้ว!
รอวันหน้าเมื่อองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ พวกเขาก็จะได้ดิบได้ดีกันถ้วนหน้า!
ส่วนขุนนางตงฉินที่ไม่เคยส่งของกำนัลได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ
ในสายตาพวกเขาเฟิงเจ้าคงจะก้าวเข้าสู่เส้นทางของการฉ้อราษฎร์บังหลวงเสียแล้ว
เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งข่าวลือแพร่สะพัดไปถึงในราชสำนักเมืองหลวง
คนแรกที่ทนไม่ได้คือชุยเหยี่ยน!
เขาถือเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของต้าเฮ่า
ชุยเหยี่ยนผู้นี้เป็นคนซื่อสัตย์สุจริต เที่ยงตรงดุจไม้บรรทัดมาโดยตลอด
ในสายตาของเขาต้าเฮ่าเจริญรุ่งเรืองได้ขนาดนี้ก็เพราะฮ่องเต้เฟิงอวี้ปกครองด้วยธรรม!
แต่ตอนนี้องค์รัชทายาทเฟิงเจ้ากลับทำตัวเป็นผู้นำในการโกงกินเสียเอง?
นี่มันเรื่องตลกบ้าบออะไรกัน!
ชุยเหยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ขี่ม้าบึ่งตรงไปยังพระราชวังทันที
ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็ถูกทหารยามหน้าประตูขวางไว้เสียก่อน
"เขตพระราชฐานห้ามบุคคลภายนอกเข้า!"
ชุยเหยี่ยนหน้าตึงเครียด "ไปทูลฝ่าบาทว่าเสนาบดีกรมอาญาชุยเหยี่ยนมีเรื่องด่วนขอเข้าเฝ้า!"
ทหารยามตอบกลับเสียงแข็ง "ฝ่าบาทมีรับสั่ง ช่วงนี้งดรับแขกทุกกรณี ท่านเสนาบดีเชิญกลับไปเถิด"
ได้ยินแบบนั้นชุยเหยี่ยนยิ่งโมโห "ข้าเป็นถึงเสนาบดีกรมอาญา มีราชกิจสำคัญต้องกราบทูล ขนาดข้าฝ่าบาทก็ยังไม่ให้เข้าเฝ้าหรือ?"
"เจ้าไปบอกฝ่าบาทว่าเรื่องนี้เดิมพันด้วยเกียรติภูมิของต้าเฮ่า หากพระองค์ไม่ทรงยอมพบข้า ต้าเฮ่าในวันข้างหน้าจะต้องพังพินาศวอดวาย!"
คำพูดนี้ถือว่าแรงมาก
อย่าว่าแต่ทหารยามเลย
ต่อให้เฟิงอวี้มายืนอยู่ตรงนี้ ชุยเหยี่ยนก็คงไม่ไว้หน้า!
เขาเป็นคนแบบนี้แหละ
เพื่อความถูกต้องในใจ เขาไม่เกรงกลัวอำนาจ กล้าพูดกล้าชน
เปรียบได้กับเว่ยเจิงในสมัยราชวงศ์ถัง!
ทหารยามหน้าเปลี่ยนสี "ขออภัยด้วย พวกข้าทำตามพระบัญชาของฝ่าบาทเท่านั้น หากท่านเสนาบดีไม่ยอมกลับไป ก็อย่าหาว่าพวกข้าไร้น้ำใจ"
คำขู่นี้ทำเอาชุยเหยี่ยนโกรธจนควันออกหู "เจ้าว่ากระไรนะ? แค่ทหารยามกระจ้อยร่อยกล้าลงมือกับข้าเชียวรึ!"
"หลีกทางเดี๋ยวนี้!"
ยิ่งพูดยิ่งโมโห ชุยเหยี่ยนทำท่าจะบุกเข้าไปให้ได้
ทหารยามหลายนายรีบกรูกันเข้ามา
"ขวางเขาไว้!"
"เคร้ง!"
ทหารทุกคนชักดาบออกจากฝัก สีหน้าถมึงทึง
พวกเขาคือทหารองครักษ์คนสำคัญของเฟิงอวี้
การปกป้องพระราชวังคือหน้าที่ของพวกเขา!
อย่าว่าแต่ชุยเหยี่ยนเลย
ต่อให้เป็นซุนฮกคิดจะบุกรุกเข้ามา พวกเขาก็กล้าลงดาบ!
ชุยเหยี่ยนโกรธจนตัวสั่น "พวกเจ้าคิดกบฏรึไง!"
"ข้ามาเพื่อบ้านเมือง พวกเจ้ายังกล้าขวางข้าอีก!"
ทันใดนั้นเขาตะโกนลั่นไปทางพระราชวัง
"ฝ่าบาท! กระหม่อมมาในวันนี้ก็เพื่อความอยู่รอดของต้าเฮ่า!"
"คำเตือนที่ขัดหูเช่นนี้ พระองค์จะทรงเพิกเฉยได้อย่างไร!"
"วันนี้หากฝ่าบาททรงยืนกรานไม่ยอมพบกระหม่อม หากทรงต้องการให้ต้าเฮ่าตกอยู่ในวิกฤต ก็จงประหารกระหม่อมเสียตรงนี้เถิด!"
[จบแล้ว]