บทที่ 6 คุณถูกไล่ออก

บทที่ 6 คุณถูกไล่ออก

เธอหันไปมองหลิวฟาน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตกใจและสยองขวัญ

เธอเดินเข้าหาเขาอย่างกระฉับกระเฉงและค่อยๆยื่นการ์ดของเขาให้เขา

"ท่านคะ บัตรของท่าน"

จ้าวหนานก้มหัวลงขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่น่านับถือ

หลิวฟานไม่สนใจเธอและยังคงกินสเต็กของเขาต่อไป

หน้าสาวเสิร์ฟเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอรู้สึกถึงสายตาที่น่าอึดอัดใจรอบตัวเธอและการแสดงออกที่ไม่แยแสของหลิวฟานทำให้เธอลดศีรษะลงมากขึ้น

"ฉันขอโทษสำหรับความหยาบคายของฉัน."

หลิวฟานพูดขึ้นอย่างเย็นชา "อะไร? คุณลืมสิ่งที่คุณพูดกับผมไปแล้วหรอ?"

จ้าวหนานเหลือบมองคนที่ควรจะช่วยเธอในตอนนี้ แต่พวกเขาก็หันหลังกลับและทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ท่านคะ ฉันได้รู้แล้วว่าทำผิดพลาด"

จ้าวหนานพึมพำภายใต้ลมหายใจของเธอ เธอเริ่มเสียใจกับการพนันก่อนหน้านี้ ในความเป็นจริงเธอจะไม่กินหญ้าต่อหน้าทุกคน!

"คุณมองผมทันทีที่ผมเดินเข้ามา และพูดจาดูถูกแต่ตอนนี้คุณกลับเปลี่ยนใจและเคารพผมเพราะเพียงเห็นเงินที่ผมมี”

หลิวฟานน์เช็ดปากเบา ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและมองไปที่ที่จ้าวหนาน

เมื่อตอนนั้น

ผู้หญิงในชุดสีดำยาวและการแต่งหน้าเบา ๆ เข้าหาพวกเขา แม้ว่าเธอมีการแสดงออกที่เย็นชา แต่ความงามของเธอน่าทึ่งและเธอก็ดูอ่อนกว่าพนักงานเสิร์ฟ "จ้าวหนาน เกิดอะไรขึ้นที่นี่"

"ผู้จัดการหมิง เขา..."

จ้าวหนานพยายามสงบสติอารมณ์ขณะที่เธอชี้ไปที่หลิวฟานพร้อมกับก้มหน้าของเธอลง

หญิงสาวมองเธออย่างเย็นชาและพูดว่า "กี่ครั้งแล้วที่ฉันบอกคุณว่าแขกทุกคนที่นี่เป็นพระเจ้าของเรา อย่าตัดสินหนังสือจากปกหนังสือ!"

จ้าวหนานพยักหน้าด้วยความกลัว แต่ดวงตาของเธอกะพริบร่องรอยของความไม่พอใจที่มีต่อหลิวฟาน

หลิวฟานรู้สึกประหลาดใจกับทัศนคติของผู้หญิงคนนี้ เขามองไปที่ป้ายชื่อของเธอและเห็นว่าเธอชื่อหมิงซินหยู

หมิงซินหยูหันไปมองหลิวฟานและก้มหัว" ฉันขอโทษค่ะ เพราะการละเลยหน้าที่ของฉันทำให้คุณได้รับประสบการณ์ที่ไม่ดี ฉันจะชดเชยด้วยการไม่ชาร์จค่าอาหาร"

จากนั้นเธอก็หันไปหาจ้าวหนานและบอกเธอว่า "คุณถูกไล่ออก!"

จ้าวหนานพูดไม่ออก เธออยากจะขอความเมตตา แต่เธอรู้ว่าหมิงซินหยู่เป็นคนที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทำได้แค่ก้มหน้าเดินออกไป

หมิงซินหยูหันไปหาหลิวฟานและยื่นบัตรทองให้เขา ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้ คุณสามารถเพลิดเพลินกับส่วนลด 50% ฉันขอโทษอีกครั้งสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้."

หลิวฟานรับมันโดยไม่ลังเลการและส่ายหัวของเขา "คุณสุภาพเกินไปผู้จัดการหมิง คุณไม่ต้องยกเว้นให้ผมหรอก เพราะสเต็กที่นี่อร่อยจริงๆ."

เขามีจุดอ่อนเมื่อเจอผู้หญิงสวยจริงๆ

หมิงซินหยู่ถอนหายใจโล่งอก เธออดสงสัยไม่ได้เกี่ยวกับกระเป๋าผ้าที่เขาถืออยู่ขณะที่เขาจากไป

เธอจำการ์ดเพชรที่เขามีได้ หากไม่มีเงินออมไม่ถึงล้านเขาจะไม่สามารถเป็นเจ้าของบัตรประเภทนั้นได้

เธอส่ายหัวละทิ้งความคิดออกไปและคิดว่าเขาอาจจะเป็นรุ่นที่ 2 ผู้ร่ำรวยและต้องการออกมาสัมผัสกับชีวิตที่ยากลำบาก

หลิวฟานยังคงเก็บขยะภายใต้ดวงอาทิตย์ ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขารู้สึกเวียนหัวและตัดสินใจที่จะหยุดเพียงเท่านี้

เขามองไปที่เงินที่เขามีในบัญชีธนาคารของเขาและรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองเลข 7 หลัก เขาเก็บมันไว้ แล้วนั่งแท็กซี่กลับบ้านไปพักผ่อน

'ฉันควรซื้อรถเมื่อมีเวลา ตอนนี้ฉันสามารถใช้เงินได้แล้ว' หลิวฟานคิด

เขามาถึงจากนั้นก็ไปที่ห้องของเขาเมื่อเจ้าของบ้าน หูเจียวเจียว หยุดเขาทันที

"หลิวฟานคุณไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสองเดือนแล้ว หากคุณไม่สามารถจ่ายค่าเช่าได้คุณจะต้องนอนบนถนนในวันนี้!"

หูเจียวเจียวอายุสามสิบปี เธอใช้เวลาทั้งวันสวมชุดนอนสีชมพูของเธอขณะที่เธอเดินไปรอบ ๆ เธอมีลักษณะที่ไม่ธรรมดาและรูปร่างที่มีเสน่ห์ แต่ทัศนคติของเธอนั้นค่อนข้างเห็นแก่เงิน เธอเป็นคนที่ในใจมีแต่คำว่าเงินเท่านั้นและเคยรังแกผู้อยู่อาศัยชายหลายคนมาก่อน

ตอนที่หลิวฟานย้ายเข้ามา เขาเองก็โดนเหมือนกัน แม้ว่าค่าเช่าจะอยู่ที่เพียง 800 หยวนต่อเดือน แต่หูเจียวเจียวคิดหาวิธีที่จะได้รับเงินมากขึ้นจากเขา

หลิวฟานหยิบโทรศัพท์ออกมาและโอนเงิน 1,600 หยวนให้เธออย่างรวดเร็ว