บทที่ 470 อย่าหวังลมๆ แล้งๆ เลย

เมืองหางโจว สถานีตำรวจเขตปินเจียง

ห้องสอบสวน

จ้าวหยวนหรือ 'ไอ้อ้วน' นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้สอบสวน ท่าทางหวาดกลัวสุดขีด

เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก

นั่งไม่ติดเก้าอี้

ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เหมือนจะระเบิด

ฝั่งตรงข้าม หลัวต้าเฉิงนั่งนิ่ง ใบหน้าเคร่งขรึม สายตาคมกริบ แม้จะไม่พูดอะไร แต่รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนจ้าวหยวนแทบหายใจไม่ออก

"อึก!"

เสียงกลืนน้ำลายของจ้าวหยวนดังลั่นห้องที่เงียบกริบ

"เอ่อ... คุณตำรวจครับ มีอะไรจะถามก็ถามเถอะครับ นั่งจ้องหน้ากันแบบนี้ผมเกร็งนะ"

ในที่สุดจ้าวหยวนก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากทำลายความเงียบ

เขาไม่รู้เลยว่าตำรวจรู้อะไรบ้าง

ไม่รู้ว่าควรจะวางตัวยังไง จะพูดความจริงหรือโกหกดี

ยิ่งไม่รู้ ก็ยิ่งกลัว

หัวใจจะวายตายอยู่แล้ว

กดดันแทบตาย

เลยต้องเป็นฝ่ายเปิดเกมก่อน

อย่างน้อยพอรู้ว่าตำรวจต้องการอะไร ยังดีกว่านั่งเดาใจกันแบบนี้

หลัวต้าเฉิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เรียบๆ แต่เฉียบคม "รีบเหรอ? หรือว่ากลัว?"

"ใคร... ใครรีบ ใครกลัว บ้าเหรอครับ"

จ้าวหยวนหลบสายตา แถไปเรื่อย "ผมแค่... มีธุระ ต้องรีบไป ไม่อยากเสียเวลาเปล่าๆ"

"ไหนบอกให้มาให้ปากคำ ผมก็มาแล้วนี่ไง รีบๆ ถามสิครับ"

"จะได้รีบกลับ"

หลัวต้าเฉิงยิ้มมุมปาก "คิดว่าถามจบแล้วจะได้กลับงั้นเหรอ?"

"อึก!"

จ้าวหยวนกลืนน้ำลายอีกอึกใหญ่

"พูดอะไรเข้าใจยากจัง ให้ปากคำเสร็จก็ต้องกลับสิ ผมไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย"

ปากเก่ง แต่ใจสั่นระรัว

พยายามทำใจดีสู้เสือ

หลัวต้าเฉิงสวนกลับ "ไม่ผิด? ให้การเท็จไม่ผิด? แจ้งความเท็จไม่ผิด? แล้วลวนลามผู้หญิงล่ะ ไม่ผิด?"

จ้าวหยวนสะดุ้งโหยง "เฮ้ย! มั่วแล้ว! ผมไม่ได้ทำ อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!"

"แน่ใจนะ?"

สายตาหลัวต้าเฉิงเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในใจจ้าวหยวน

"ฟังนะจ้าวหยวน ที่เราเรียกตัวมาเนี่ย เพราะเรารู้เห็นอะไรบางอย่างแล้ว"

"ถ้าไม่มีหลักฐาน เราไม่จับมั่วซั่วหรอก"

"ที่ถามเนี่ย คือให้โอกาสสารภาพ จะได้ลดโทษหนักให้เป็นเบา"

"แต่ถ้าไม่เห็นค่า..."

หน้าหลัวต้าเฉิงเปลี่ยนเป็นดุดัน

"ถ้ายังจะดื้อดึง ปากแข็ง..."

"รับรองได้เลยว่า คุกรออยู่ข้างหน้าแน่นอน!"

เขาประสานมือ เอนหลังพิงพนัก

"อย่าคิดว่าเงียบแล้วจะรอด"

"กฎหมายบ้านเราดูที่หลักฐาน ไม่ใช่คำแก้ตัว"

"ต่อให้คุณปิดปากเงียบกริบ ถ้าหลักฐานมัดตัว คุณก็เสร็จเราอยู่ดี!"

"ต่างกันแค่ ถ้ายอมรับแต่โดยดี ก็อาจจะติดคุกน้อยลง"

"แต่ถ้ายังดื้อ..."

"นอกจากจะหนีไม่พ้นแล้ว โทษจะหนักกว่าเดิมอีก!"

"เข้าใจมั้ย?"

สายตากดดันสุดๆ

"คิดให้ดีๆ ว่าจะเอายังไง"

หัวใจจ้าวหยวนเต้นรัวเหมือนกลองชุด

เขาเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ใช่มหาโจร

เคยขึ้นโรงพักก็แค่คดีเมาแล้วต่อยกันเมื่อหลายปีก่อน เรื่องขี้ปะติ๋ว

ไกล่เกลี่ยแป๊บเดียวก็จบ

ไม่เคยเข้าห้องเย็นแบบนี้

แถมคราวนี้โดนหลายข้อหาหนักๆ ทั้งนั้น

ให้การเท็จ แจ้งความเท็จ อนาจาร...

กฎหมายไม่ค่อยรู้ แต่รู้ว่างานเข้าแน่ๆ

ตอนนี้สติแตกไปแล้ว

ใจนึงก็อยากปากแข็งเผื่อรอด อีกใจก็กลัวว่าถ้าตำรวจมีหลักฐานจริงจะโดนหนักกว่าเดิม

ซ้ายก็ตาย ขวาก็ตาย

เหมือนมดบนกระทะร้อน ดิ้นพล่านไปหมด

"ปัง!"

เห็นจ้าวหยวนเงียบ หลัวต้าเฉิงตบโต๊ะเรียกสติ

เสียงดังสนั่นทำเอาจ้าวหยวนสะดุ้งโหยง แก้มสั่นพั่บๆ

"จะถ่วงเวลาไปถึงไหน?"

"ยังหวังจะรอดอีกเหรอ?"

"ได้!"

"ให้โอกาสแล้วไม่เอา ก็อย่ามาโทษกันทีหลัง"

ว่าแล้ว

หลัวต้าเฉิงลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป

หันไปสั่งลูกน้อง "ไป ไม่ต้องสอบแล้ว จับขังเลย"

"เดี๋ยวก่อนครับ!"

จ้าวหยวนรีบเบรกตัวโก่ง

เมื่อกี้ยังลังเล

พอเห็นตำรวจเอาจริง กำแพงใจก็พังครืน

"ใจเย็นๆ ครับพี่! ผมพูดแล้ว! ผมยอมแล้ว! ผมจะเล่าทุกอย่าง!"

จ้าวหยวนแหกปากลั่น

หลัวต้าเฉิงกับลูกน้องแอบสบตากัน ยิ้มกริ่ม

นึกว่าจะแน่

เสร็จตำรวจสิแบบนี้

ห้องสอบสวนนี่ ต่อให้เป็นขาใหญ่ประจำคุก เข้ามาก็ยังต้องร้อง

แค่นี้จิ๊บๆ สำหรับหลัวต้าเฉิง

"งั้นเห็นแก่ที่ยังเด็ก ให้โอกาสอีกครั้ง"

"แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้ายังตุกติกอีก ผมไปจริงแน่ และจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว!"

"เพราะงั้น เล่ามาให้หมด อย่ากั๊ก"

เขานั่งลงที่เดิม

"ว่ามา"

จ้าวหยวนเสียงอ่อย "เอ่อ... เริ่มตรงไหนดีครับ?"

"ก็ในห้องน้ำนั่นแหละ ทำอะไรกันบ้าง!"

"อึก!"

จ้าวหยวนกลืนน้ำลาย "คือ... คือเห็นน้องๆ เขาสวยดีครับ ก็เลยอยาก... ทำความรู้จัก เผื่อจะได้สานสัมพันธ์ต่อ"

"พอเห็นเขาเข้าห้องน้ำ ก็เลยตามเข้าไป... คิดจะช่วยเก็บสายรุ้ง"

"ก๊อกๆๆ!"

หลัวต้าเฉิงเคาะโต๊ะขัดจังหวะ "เอาความจริง! เข้าไปช่วยเก็บสายรุ้งแน่นะ?"

จ้าวหยวนหลบตา "ก็... อยากจะเข้าไป... ใกล้ชิดน้องๆ เขาหน่อยครับ"

"อยากลวนลามก็บอกมาตรงๆ อย่ามาสร้างภาพ!"

"ครับๆ"

จ้าวหยวนก้มหน้ารับ

"ก็... คิดไม่ซื่อนิดหน่อยครับ"

"รู้ว่ากลอนมันเสีย ล็อกยังไงก็เปิดได้"

"ก็เลยเข้าไป"

"ให้หวงเจี้ยนซิงดูต้นทาง"

"แล้วทำไมมันไม่เข้าไปด้วย?"

"แบ่งเค้กกันแล้วครับ ของไอ้หวงเป็นสตรีมเมอร์สาว แต่น้องเขาไปเข้าอีกห้องกับผู้ชาย มันเลยอด เราเลยบอกให้มันช่วยพวกเราก่อน เดี๋ยวเราจะช่วยมันกันท่าผู้ชายคนนั้นให้"

"เลวระยำกันจริงๆ!"

"ยอมรับครับ ผมมันเลว"

"เข้าไปน้องๆ ก็ตกใจ ไล่พวกผม แต่โอกาสทองขนาดนี้ ใครจะยอมออก"

"ก็แยกย้ายกันจับคู่ ผมเล็งน้องผมสั้น ไอ้หน้าสิวเอาน้องอวบ ส่วนไอ้เจียงเจี๋ยที่ตาย มันจ้องน้องแว่น"

"บอกตรงๆ ผมมัวแต่จีบน้องผมสั้น ไม่ทันมองทางไอ้เจี๋ย"

"จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงมันร้องแปลกๆ แล้วน้องแว่นก็กรี๊ด"

"หันไปดู มีน้ำอะไรไม่รู้พุ่งใส่หน้า พอลืมตาก็เห็นไอ้เจี๋ยนอนจมกองเลือด เสื้อเปียกชุ่มไปหมด"

"ตอนแรกนึกว่าน้ำเฉยๆ"

"แต่พอมองดีๆ เห็นน้องแว่นถือกรรไกรเปื้อนเลือด"

"ผมลูบหน้าดู... เลือดเต็มมือ! ถึงรู้ว่าไอ้ที่พุ่งใส่หน้าคือกเลือด!"

จ้าวหยวนหน้าซีดเผือด ตัวสั่น

"มันนอนชักกระตุก เลือดไหลนองเต็มพื้น"

"ผมตกใจแทบช็อก รีบวิ่งหนีออกมา"

"ไอ้หม่าหงปัวก็ตามมาติดๆ"

จ้าวหยวนลูบหน้าแรงๆ

"ไม่นึกว่ามันจะตายง่ายๆ แบบนี้"

"แล้วทำไมถึงโกหกว่าไม่ได้ทำอะไร?"

"ก็กลัวความผิดสิครับ ไม่กล้าพูดความจริง อีกอย่าง... จริงๆ แล้วพวกผมไม่ได้คิดเอง..."

จ้าวหยวนลังเล

แต่ก็ยอมคายความลับ "ต่งเจียเป่าสั่งให้พูดแบบนี้ครับ"

"ทำไม?"

"ไม่รู้ครับ แต่เขาบอกให้พูดงี้ พวกผมก็กลัวเดือดร้อน เลยเออออไปด้วย ผมสาบานได้ ผมไม่ได้เจตนาจะใส่ร้ายใคร แค่ไม่อยากซวยไปด้วย ไม่นึกว่ามันจะผิดกฎหมายร้ายแรงขนาดนี้ ถ้ารู้ผมคงไม่ทำ"

จ้าวหยวนทำหน้าสำนึกผิดสุดๆ

"สายไปแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่สารภาพความจริงให้หมด เพื่อลดโทษ"

"ครับๆ ผมเข้าใจ"

"ดี เล่ารายละเอียดต่อ..."

หลัวต้าเฉิงซักไซ้ไล่เลียงต่อ

เก็บรายละเอียดทุกเม็ด

……

ขณะเดียวกัน

ห้องสอบสวนข้างๆ

ชายหน้าสิวนามหม่าหงปัวก็โดนสอบอยู่

คนสอบเป็นตำรวจหญิงผมสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง มาดเข้มเหมือนนางเอกหนังตำรวจ

แต่หม่าหงปัวไม่เหมือนจ้าวหยวน เป็นพวกปากแข็ง

โยกโย้ไปมา ไม่ยอมเข้าเรื่อง

เดี๋ยวก็บอกว่าเข้าไปช่วยเฉยๆ บริสุทธิ์ใจ

เดี๋ยวก็บอกว่าไม่เห็นตอนแทง เห็นอีกทีเพื่อนนอนจมกองเลือดแล้ว

เผลอๆ จะแถว่าตัวเองเป็นเกย์ ไม่สนผู้หญิง...

สรุปคือ กวนตีน

"ปัง!"

ตำรวจหญิงตบโต๊ะฉาด

"หม่าหงปัว! ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่มั้ย!"

"ถ้ายังปากแข็งแบบนี้ ก็อย่าหวังจะได้ลดโทษ คิดให้ดีๆ นะ!"

"จะสารภาพดีๆ หรือจะดื้อแพ่งต่อไป!"

"บอกไว้ก่อนนะ ที่จับมาเนี่ย เพราะเรามีหลักฐานแน่นหนา!"

"ถ้าฉลาดพอ ก็ควรพูดความจริง ดื้อไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร!"

ตำรวจหญิงจ้องหน้ากดดัน

แต่หม่าหงปัวแค่นหัวเราะ ทำหน้ากวน

"เหอะๆ พี่สาวครับ อย่ามาขู่ผมเลย"

"ผมดูหนังมาเยอะ มุกตำรวจมีหลักฐาน สารภาพลดโทษเนี่ย ได้ยินจนเบื่อ"

"แต่ความจริงคือ?"

พร้อมกับทำท่ารู้ทัน

"พวกคุณไม่รู้อะไรเลย หลักฐานก็ไม่มี!"

"แค่มาล้างสมองให้ผมกลัว"

"หลอกให้ผมคายความลับ"

"ถ้าผมไม่พูด พวกคุณก็ทำไรไม่ได้!"

"ไอ้สารภาพลดโทษน่ะหลอกเด็ก ผมรู้ทันหรอก สารภาพติดคุกยาว ปฏิเสธรอดกลับบ้าน!"

"ผมไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ทำ จบนะ!"

มันยิ้มเยาะ

คิดว่าตัวเองเหนือชั้น

"เพราะงั้นพี่สาว อย่าเสียเวลากับผมเลย เปล่าประโยชน์"

"ผมไม่มีอะไรจะพูด!"

คงคิดว่าตัวเองฉลาดล้ำเลิศ

อ่านเกมตำรวจออก

ตำรวจหญิงส่ายหน้าเบาๆ

คนจะซวย ช่วยไม่ได้จริงๆ

"ได้!"

เธอพยักหน้า

"ในเมื่อคุณต้องการแบบนี้ ก็ตามใจ"

"ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด แต่ดูนี่หน่อยนะ ดูจบแล้วหวังว่าจะยังปากดีได้อยู่นะ"

ว่าแล้ว

เธอก็พยักหน้าให้เพื่อนตำรวจ

อีกคนกดคอมพิวเตอร์ แล้วหันหน้าจอไปทางหม่าหงปัว

กดเล่นคลิป

วีดีโอเริ่มเล่น!