บทที่ 355 มีหลักฐาน? งั้นก็ให้ความร่วมมือในการสืบสวน
บทที่ 355 มีหลักฐาน? งั้นก็ให้ความร่วมมือในการสืบสวน
“เขาจงใจหมิ่นประมาทฉันชัดๆ!”
เสิ่นซินอวี่ชี้ไปที่หลินเป่ย พูดด้วยน้ำเสียงแหลมเปี๊ยด
“ฉันไม่ได้จงใจยั่วยวนเขาเลยสักนิด แล้วก็ไม่ได้บีบหน้าอก หรือเข้าไปเบียดชิดตัวเขาอะไรทำนองนั้นด้วย”
“ฉันก็แค่ทักทายตามปกติธรรมดา อยากจะขอแอดเป็นเพื่อน เผื่อว่าวันหลังจะได้คุยกันถูกคอ เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน!?”
“เพียงเพราะว่ากระโปรงที่ฉันใส่มันเป็นชุดคอต่ำ? หรือว่าเป็นเพราะว่าฉันหุ่นดี?”
เสิ่นซินอวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนรน ยิ่งพูดก็ยิ่งเสียงดัง
“หรือว่าผู้หญิงที่หุ่นดี ก็สมควรโดนปล่อยข่าวลือเสียหายงั้นเหรอ?”
“หรือว่าการที่ใส่กระโปรงที่ตัวเองชอบ ก็สมควรโดนปล่อยข่าวลือเสียหายงั้นเหรอ?”
“นี่มันคือการปล่อยข่าวลือเสียหายชัดๆ นี่เขาจงใจทำลายชื่อเสียงของฉัน!”
เสิ่นซินอวี่มองไปที่ตำรวจ พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างมาก “คุณตำรวจคะ ฉันขอเรียกร้องให้เขาขอโทษฉัน เขาต้องขอโทษฉัน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน? เขามีสิทธิ์อะไร!”
เสิ่นซินอวี่พูดเสียงดัง
ยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ
ไม่เพียงแต่จะปัดความผิดให้ตัวเอง ยังกลับกันมาเรียกร้องให้หลินเป่ยขอโทษอีก
ตำรวจสองนายสบตากัน ต่างก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
เรื่องนี้น่ะ มันก็ตัดสินได้ยากจริงๆ
ค้าประเวณี?
อะไรเรียกว่าค้าประเวณี?
นั่นมันต้องมีการซื้อการขาย ต้องมีหลักฐาน
ปฏิบัติการกวาดล้างการค้าประเวณีที่เคยเข้าร่วมก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นการบุกจู่โจมสถานที่บันเทิงเหล่านั้น จับกุมคาหนังคาเขา
ตัวอย่างเช่น คนสองคนกำลังมีอะไรกันอยู่ หรืออย่างเช่นบันทึกการชำระเงินอะไรทำนองนั้น
สิ่งเหล่านี้ต้องประกอบเข้าด้วยกัน ถึงจะสามารถสรุปได้ว่านี่คือการซื้อขายบริการทางเพศ
แต่ตอนนี้...
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีพยานหลักฐานที่ครบถ้วนสมบูรณ์
ถึงแม้ว่า การแต่งกายของเสิ่นซินอวี่ มันก็ดูมีนัยแบบนั้นจริงๆ มองแล้วก็ทำให้คิดไปในทิศทางนั้นได้ง่าย แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม
เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเธอค้าประเวณีเพียงเพราะว่าเธอแต่งตัวโป๊
ไม่ได้อย่างแน่นอน
เสรีภาพในการแต่งกาย
เรื่องนี้อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงประเมิน หรือวิพากษ์วิจารณ์ในระดับศีลธรรม หรือในมุมของความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน แต่ถ้าหากมองในมุมของกฎหมายแล้ว การแต่งกายของเสิ่นซินอวี่ไม่มีปัญหาอะไรเลย
สถานการณ์ในตอนนี้ก็คือ...
ตกอยู่ในภาวะชะงักงันแล้ว
ตำรวจสองนายในชั่วขณะนั้นก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง
ตกลงแล้วควรที่จะสืบสวนสอบสวนเสิ่นซินอวี่เพิ่มเติมหรือไม่?
ถ้าจะสืบสวน แต่ตอนนี้มันก็ไม่มีพยานหลักฐานที่เป็นรูปธรรมอะไรจริงๆ หรือถึงขั้นที่หลินเป่ยพูดว่า เสิ่นซินอวี่จงใจยั่วยวนเขา จงใจบีบหน้าอกให้เขาดู จงใจเข้าไปเบียดชิดตัวเขา... สถานการณ์เหล่านี้มันก็ไม่มีทางพิสูจน์ได้
แต่ถ้าจะไม่สืบสวน การแต่งกายอะไรต่างๆ ของเสิ่นซินอวี่ มันก็ดูเหมือนพวกออกมาขายตัวอยู่บ้างจริงๆ อีกอย่างหลินเป่ยก็ยังแจ้งตำรวจอย่างจริงจังด้วย
ถ้าจะไม่จัดการอะไรเลยมันก็ดูจะไม่เหมาะสม
และเห็นได้ชัดว่าเสิ่นซินอวี่ก็ไม่เกรงกลัวอะไร
รู้สึกว่าอย่างไรเสียหลินเป่ยก็ไม่มีทางพิสูจน์คำพูดของเขาได้ ต่อให้จะแจ้งตำรวจ ก็ไม่สามารถพิสูจน์อะไรได้ กลับกันตัวเองยังสามารถฉวยโอกาสนี้บอกว่าเขาแจ้งความเท็จ บอกว่าเขาหมิ่นประมาท บอกว่าเขาปล่อยข่าวลือเสียหายได้อีก!
“คุณตำรวจคะ!”
“ผู้ชายชั้นต่ำลามกแบบนี้ พวกคุณจะไม่จัดการเหรอคะ?”
“นี่เขาแจ้งความเท็จชัดๆ เลยนะคะ แถมยังมาปล่อยข่าวลือเสียหายอีก!”
“น่าขยะแขยงจริงๆ ฉันขอเรียกร้องอย่างจริงจังให้พวกคุณพาตัวผู้ชายคนนี้กลับไปสืบสวนสอบสวนให้ดี ดูสิว่าตกลงแล้วเขาเป็นคนประเภทไหนกันแน่!”
เสิ่นซินอวี่ชี้ไปที่หลินเป่ยแล้วพูดเสียงดัง
ในตอนที่ตำรวจหน้าเหลี่ยมกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ หลินเป่ยก็ยิ้มพลางเอ่ยปากขึ้น “ใครบอกว่า ผมไม่มีหลักฐาน?”
“หมายความว่ายังไง? คุณมีหลักฐานอะไร? คุณก็เอาออกมาให้ดูสิ!” ในใจของเสิ่นซินอวี่กระตุกวูบ แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นใจเย็น กัดฟันพูด “ฉันขอดูหน่อยสิว่าคุณจะเอาหลักฐานอะไรออกมาได้! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะมีหลักฐาน!”
“ไม่เชื่อว่าผมมีหลักฐาน? ความหมายก็คือถึงแม้ว่าคุณจะทำเรื่องเหล่านั้น แต่ก็รู้สึกว่าผมไม่มีหลักฐานเลยไม่เกรงกลัวอะไรใช่ไหม?” หลินเป่ยยิ้มถาม
“พูดจามั่วซั่ว! ทำไมฉันถึงจะไปทำเรื่องเหล่านั้นได้? ฉันไปทำเรื่องอะไร!? คนบ้า! ฉันว่าคุณก็แค่ไม่มีอะไรจะพูดเลยมาหาเรื่องพูด ไม่มีอะไรจะทำเลยมาหาเรื่องทำ! ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาพูดจาชี้นำฉันอยู่ที่นี่ ต่อให้ฉันเผลอพูดอะไรผิดไป ก็ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้!”
หลินเป่ยพูด “ผมบอกแล้วว่า ผมมีหลักฐาน”
เสิ่นซินอวี่พูด “งั้นคุณก็เอาออกมาสิ! ดีแต่พูดไม่ลงมือทำมันก็แค่ท่าดีทีเหลว!”
“สมใจคุณอยาก”
หลินเป่ยพูดออกมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง
หลังจากนั้นก็ควักมือถือออกมาโดยตรง
แตะสองสามที เปิดเล่นวิดีโอ
ไม่ผิดแน่ เป็นอุปกรณ์ติดตามถ่ายภาพอีกแล้ว
พูดได้เพียงว่าของที่ระบบผลิตออกมา มันคือของดีมีคุณภาพอย่างแน่นอน
แค่พูดถึงอุปกรณ์ติดตามถ่ายภาพนี่ มันช่วยเหลือหลินเป่ยมาแล้วกี่ครั้ง?
มันคือไอเทมเทพชัดๆ!
ครั้งนี้ก็ไม่มียกเว้น
หลินเป่ยท่องไปในยุทธภพไม่เคยสนใจเลยว่าจะมีกล้องวงจรปิดหรือไม่ เพราะว่าตัวเขาเอง ก็พกกล้องวงจรปิดติดตัวไปด้วย
กล้องวงจรปิดติดตัว ถ่ายติดตามได้ทุกเวลา
แบบนี้คุณจะทนไหวเหรอ?
ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้ อีกฝ่ายอวดดีตะโกนโหวกเหวกว่าไม่มีหลักฐานแล้วคุณจะทำอะไรฉันได้
และพอมาถึงเวลานี้ หลินเป่ยก็จะหยิบวิดีโอที่ถ่ายจากอุปกรณ์ติดตามถ่ายภาพออกมา ตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
การตบหน้านี้ มันก็ต้องมีเทคนิคเช่นกัน
ต้องตบให้มันเกิดเสียงดังถึงจะใช้ได้
ครั้งนี้ก็ไม่มียกเว้น
หลินเป่ยจะไม่มีหลักฐานได้เหรอ?
เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!
ต้องมีสิถึงจะสมกับเป็นเขา
วิดีโอเริ่มเล่น
มีทั้งภาพมีทั้งเสียง
จำลองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากที่เสิ่นซินอวี่ปรากฏตัวออกมาเมื่อครู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ในวิดีโอ เสิ่นซินอวี่ทั้งทำท่าทางยั่วยวนสารพัด โผเข้าอ้อมกอด ส่งสายตาบอกใบ้ พูดจาบอกใบ้ตรงๆ บีบหน้าอก สัมผัสตัว...
ล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
และยังแสดงให้เห็นโดยตรงว่าหลินเป่ยปฏิเสธไปหลายครั้ง แต่เสิ่นซินอวี่กลับไม่รู้สึกตัว ยังคงตอแย ยั่วยวน คุกคามต่อไป...
ให้ตายสิ พอมีวิดีโอนี้ ความต้องสงสัยของเสิ่นซินอวี่ก็พุ่งเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยจริงๆ
ดูแล้วเหมือนพวกออกมาขายตัวจริงๆ
ส่วนเสิ่นซินอวี่ก็ถึงกับอึ้งไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
เดี๋ยวนะ...
ผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงยังถ่ายวิดีโอไว้อีก?
เขาถ่ายไว้ตอนไหน?
ใช้อะไรถ่าย?
ทำไมตัวเองถึงมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย?
ไม่ว่าในใจของเสิ่นซินอวี่จะสงสัยอย่างไร ข้อเท็จจริงก็คือ หลินเป่ยมีวิดีโอจริงๆ
วิดีโอคลิปนี้ ก็แสดงให้เห็นจริงๆ ว่าเสิ่นซินอวี่มีความต้องสงสัยอยู่ไม่น้อย
แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว การที่จะต้องถูกสืบสวนสอบสวนอยู่บ้าง ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“คุณผู้หญิงครับ คำพูดคำจาและพฤติกรรมของคุณ มันมีความต้องสงสัยจริงๆ ตอนนี้เชิญกลับไปรับการสอบสวนกับพวกเราเถอะครับ”
ตำรวจหน้าเหลี่ยมพูด
เสิ่นซินอวี่ถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง แทบจะโกรธตายอยู่แล้ว
“เดี๋ยวนะ พวกคุณจะจับฉันกลับไปจริงๆ เหรอ? ฉันไปทำอะไร? ฉันไม่ได้ทำเรื่องนั้นนะ! ฉัน... พวกคุณตกลงจะเอายังไงกันแน่! นั่นมันก็แค่ความเคยชินส่วนตัว สไตล์ส่วนตัวของฉันเท่านั้นเอง นี่ก็ยังจะเอามาเป็นประเด็นได้อีกเหรอ?”
เสิ่นซินอวี่เอาแต่แก้ตัวไม่หยุด
แต่คำแก้ตัวของเธอ เมื่ออยู่ต่อหน้าพยานหลักฐาน มันช่างไร้น้ำหนักเสียเหลือเกิน
ต่อให้คุณจะพูดเก่งแค่ไหน ก็ยังสู้พยานหลักฐานที่มีน้ำหนักมากกว่าไม่ได้
พยานหลักฐานมันวางอยู่ตรงหน้า
ดูแล้วก็มีความต้องสงสัยอย่างมากจริงๆ
คนปกติบ้านไหนเขาจะทำตัวแบบนี้กัน?
เป็นถึงขนาดนี้แล้วยังจะนับว่าเป็นคนปกติอีกเหรอ?
ถ้าคุณจะบอกว่าในสันดานของคุณก็คือ ชอบแต่งตัวโป๊ หรือถึงขั้นมีรสนิยมที่แปลกประหลาดบางอย่าง การที่ถูกเพศตรงข้ามมองเห็นร่างกายของตัวเองแล้วจะมีความรู้สึกพึงพอใจ...
นั่นก็นับว่าคุณเป็นคนที่ค่อนข้างจะประหลาดพิสดาร
แต่คุณจงใจเข้าไปเบียดชิดตัวหลินเป่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า จงใจแสดงความสามารถระดับ E ให้หลินเป่ยดู นี่มันก็พูดไม่ออกแล้วใช่ไหมล่ะ?
ด้วยเหตุนี้ตำรวจจึงไม่ฟังคำแก้ตัวของเสิ่นซินอวี่เลยแม้แต่น้อย ใช้น้ำเสียงจริงจัง “ใช่หรือไม่ใช่ พวกเราสืบสวนสอบสวนสักหน่อยก็จะรู้เอง ถ้าหากคุณไม่ใช่ พวกเราไม่ใส่ร้ายคุณแน่ แต่ถ้าหากคุณใช่ งั้นคุณก็ต้องยอมรับการลงโทษ กรุณาให้ความร่วมมือด้วย!”
เสิ่นซินอวี่โกรธจนพูดไม่ออก
และเธอก็รู้ดีว่า กู้พ่านเอ๋อร์กำลังถือมือถือไลฟ์สดอยู่ไม่ไกล
ถ้าหากกู้พ่านเอ๋อร์พอจะมีสมองอยู่บ้าง ก็ควรจะรีบปิดไลฟ์สดทันทีในตอนที่เห็นตำรวจ ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้ชมได้เห็นว่าตำรวจกำลังพาตัวเธอไป
แต่เผื่อว่า...
ไม่ ไม่ใช่เผื่อว่า
ด้วยไอคิวของกู้พ่านเอ๋อร์ ส่วนใหญ่ก็คงจะไม่ตระหนักถึงประเด็นนี้
หรือต่อให้จะตระหนักได้ แต่กู้พ่านเอ๋อร์ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่ยอมตัดไลฟ์สดเพื่อกระแส เพื่อยอดเข้าชม เพราะถึงอย่างไร เรื่องราวประเภทตำรวจจับกุมคน มันก็ยังเป็นอะไรที่น่าสนใจ มีความเป็นไปได้สูงที่จะดึงดูดผู้ชมได้มากขึ้น
สรุปก็คือ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ไหน ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่การไลฟ์สดจะยังคงดำเนินต่อไป!
ส่วนการที่ตัวเองโดนตำรวจพาตัวไป ก็จะถูกคนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์สดเห็นด้วย
นี่...
มันคือฝันร้ายชัดๆ!
เสิ่นซินอวี่รู้ดีว่า เรื่องนี้จะนำพาผลกระทบด้านลบที่เลวร้ายมาให้ตัวเอง
แต่ว่า เธอก็ไม่มีทางปฏิเสธได้
และก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วย
เรื่องราวเช่นต่อต้านการปฏิบัติหน้าที่อย่างเปิดเผย ต่อกรกับตำรวจ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ในห้องไลฟ์สด ก็คงทำไม่ได้หรอกใช่ไหม?
แบบนั้นมันจะยิ่งน่าขายหน้าเข้าไปใหญ่!
ช่วยไม่ได้
คิดไปคิดมา เสิ่นซินอวี่ก็ยังคิดหาวิธีที่ใช้การได้ไม่ออก
ทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “งั้น... งั้นก็ได้ค่ะ”
“คุณผู้ชายครับ คุณก็ต้องไปกับพวกเราสักหน่อย ให้ความร่วมมือในการสืบสวนด้วย” ตำรวจหน้าเหลี่ยมหันไปพูดกับหลินเป่ยอีก
หลินเป่ยพยักหน้า “แน่นอนครับ ไม่มีปัญหา”
การให้ความร่วมมือในการสืบสวน เป็นหน้าที่ที่พลเมืองพึงกระทำ
ยิ่งไปกว่านั้น
ครั้งนี้ยังเป็นหลินเป่ยที่เป็นฝ่ายแจ้งตำรวจเองด้วย
ยิ่งสมควรที่จะให้ความร่วมมือจนถึงที่สุด
ดังนั้น
ด้วยเหตุนี้เอง หลินเป่ยกับเสิ่นซินอวี่จึงถูกตำรวจพาตัวไปทั้งคู่