บทที่ 285 เผยแพร่วิดีโอ โลกออนไลน์ระเบิด
บทที่ 285 เผยแพร่วิดีโอ โลกออนไลน์ระเบิด
มีคนบอกว่าตอนที่ซื้อรถคันแรกมันจะมีช่วงเวลาเห่อของใหม่ ก่อนที่ช่วงเวลาเห่อของใหม่จะผ่านไป ตอนนั้นไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชอบไปหมด แทบอยากจะใช้เวลา 48 ชั่วโมงต่อวันอยู่กับรถสุดที่รักของตัวเอง ไม่มีอะไรทำก็นั่งเล่นในรถ ลูบตรงนั้นคลำตรงนี้ แถมยังจะซื้ออุปกรณ์เสริม ของแต่งต่างๆ สารพัด ดูแลรถสุดที่รักเป็นอย่างดี การล้างรถยิ่งแทบอยากจะล้างวันละแปดร้อยรอบ รอบละแปดชั่วโมง นั่นไม่ได้พูดเกินจริงเลยจริงๆ ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน กลัวว่าจะแตกสลาย
แต่หลังจากที่ช่วงเวลาเห่อของใหม่ผ่านไป...
นั่นจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ยกตัวอย่างเรื่องการล้างรถก็แล้วกัน
จะให้ล้างเองน่ะ เป็นไปไม่ได้ที่จะล้างเอง
จะไปร้านล้างรถนั่นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไป
หรือไม่ก็ตอนเติมน้ำมันก็เข้าไปล้างในเครื่องล้างรถอัตโนมัติฟรีสักหน่อย หรือไม่ก็รอวันฝนตก
ส่วนในวันนี้
หลินเป่ยพบว่า ต่อให้ตัวเองจะมีรถในฝันหนึ่งคัน มันก็ยังมีช่วงเวลาเห่อของใหม่อยู่เหมือนกัน
ก็แค่ขับไปรอบหนึ่ง ถึงแม้ว่าช่วงเวลาเห่อของใหม่จะยังไม่ผ่านไปทั้งหมด แต่อารมณ์ตื่นเต้นของหลินเป่ย ก็สงบลงไปมากแล้ว
ดังนั้นจึงตัดสินใจขับรถกลับโครงการทันที
พอจอดรถเรียบร้อยแล้ว หลินเป่ยก็ลงจากรถ
หันกลับไปมองโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม ที่แผ่ออร่าของราชันแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
ไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน
และในตอนนี้ หลินเป่ยก็ต้องเริ่มทำงานจริงจังแล้ว
นั่นก็คือการโพสต์วิดีโอ
เหตุการณ์ในครั้งนี้กินเวลานานขนาดนี้ ผ่านอุปสรรคมามากมายขนาดนี้ ในตอนนี้ ในที่สุดก็ถือว่าสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์แล้ว แน่นอนว่าหลินเป่ยก็ต้องทำวิดีโอออกมาด้วย
วิดีโอครั้งที่แล้ว พูดถึงแค่กระบวนการต่อสู้
ลูกผู้ชายตัวจริง ต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ!
มีสาเหตุ มีความเป็นมา แล้วจะไม่มีผลลัพธ์ได้อย่างไร?
อีกอย่างในช่องคอมเมนต์ก็มีคนคอยติดตามสถานการณ์ความคืบหน้าของเรื่องนี้อยู่ตลอด
ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่อยากจะโดนแฟนคลับคอมเมนต์ว่า "ไม่มีตอนต่อ" หลินเป่ยจึงตัดสินใจเตรียมทำวิดีโอความคืบหน้าตอนต่อไปออกมาเผยแพร่
"ฮัลโหล สวัสดีครับท่านผู้ชมที่รักทุกท่าน ผมคือเพื่อนเก่าของพวกคุณ หลินเป่ย"
นั่งอยู่ในห้องเล่นเกม หันหน้าเข้าหากล้อง หลินเป่ยยังคงใช้คำพูดเปิดตัวที่คุ้นเคย ทักทายแฟนคลับ จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่อง
"เชื่อว่าท่านผู้ชมหลายท่านคงจะได้ดูวิดีโอครั้งที่แล้วของผมไปแล้ว ส่วนใครที่ยังไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร ผมขออธิบายสั้นๆ ก่อน"
"พูดง่ายๆ ก็คือ ครอบครัวสุดประหลาดที่อยู่ชั้นบนบ้านผมจงใจส่งเสียงดังในตอนดึก รบกวนผม และหลังจากที่ผมลองเจรจาอย่างฉันมิตร ขอความช่วยเหลือจากนิติบุคคล แจ้งตำรวจ และวิธีอื่นๆ แล้วไม่ได้ผล ก็เลยตัดสินใจใช้วิธี 'ยืมหอกสนองคืนเจ้าของ'!"
"ผมก็เลยสวนกลับด้วยการไปเช่าห้องข้างๆ ชั้นบน กับห้องชั้นบนของชั้นบน พร้อมกับบ้านของผมเอง รวมเป็นสามห้อง เปิดฉากตอบโต้ด้วยเสียงดังใส่เพื่อนบ้านเลวชั้นบนพร้อมกัน ทำให้ฝ่ายตรงข้ามได้สัมผัสกับประสบการณ์สุดขีดของเสียงรอบทิศทางแบบสามมิติอย่างแท้จริง"
"คราวนี้ชั้นบนไม่พอใจแล้ว เริ่มก่อเรื่องสารพัด สุดท้ายถึงกับบุกเข้ามาในบ้านของผม ด่าทอ ข่มขู่ผม แถมยังใช้กำลังพังลำโพงของผม ทำโต๊ะอาหารราคาแพงของบ้านผมเสียหาย ความเสียหายทางทรัพย์สินสูงถึงหลักแสน"
"ผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แจ้งตำรวจโดยตรง..."
"ผลลัพธ์ก็คือ ครอบครัวชั้นบนสามคน ถูกคุณตำรวจเชิญไปดื่มน้ำชาพร้อมหน้าพร้อมตากัน"
"แต่พวกมันถึงกับยังไม่ยอมแพ้ ไปหาเน็ตไอดอลมาช่วยโหมกระแสในอินเทอร์เน็ต สร้างข่าวลือปล่อยข่าวลือ ถึงขั้นยังเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของผม ทำให้ผมโดนทัวร์ลง"
"งั้นคุณว่าสิ นี่มันไม่เท่ากับวิ่งเข้ามาชนปากกระบอกปืนหรอกเหรอ?"
"ผมดังขึ้นมาได้เพราะอะไร?"
"การที่ฝ่ายตรงข้ามทำแบบนี้มันก็เหมือนกับรำขวานหน้าบ้านหลู่ปาน ควงดาบใหญ่หน้าศาลกวนอู เล่นบาสต่อหน้าจอร์แดน โชว์สเต็ปต่อหน้าเฟคเกอร์"
"ผลลัพธ์สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด เพื่อนบ้านเลวชั้นบนประสบความสำเร็จในการเพิ่มบัฟ [ความผิดฐานละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของผู้อื่น] และ [ความผิดฐานหมิ่นประมาท] สองชั้นนี้ให้กับตัวเอง ส่วนเน็ตไอดอลที่พวกเขาเชิญมา 'ช่วย' แน่นอนว่าก็เข้าข่าย [ความผิดฐานละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของผู้อื่น] และ [ความผิดฐานหาเรื่องก่อกวน] ด้วยเช่นกัน เพื่อที่จะได้กินข้าวหลวงมื้อนั้น ก็ทุ่มสุดตัวจริงๆ"
หลินเป่ยส่ายหน้า
ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
เล่าถึงความคืบหน้าของเรื่องราวต่อไป
"เดิมทีเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ มันก็ไร้สาระมากพอแล้ว ผลคือเรื่องที่ไร้สาระยิ่งกว่ายังอยู่ข้างหลัง"
"สองแม่ลูกเน็ตไอดอลสไตล์คุกคู่นั้น เพื่อที่จะเอาหนังสือยอมความจากในมือของผม ก็บุกมาหาถึงที่ ตอนแรกก็ข่มขู่คุกคาม พอไม่สำเร็จ ถึงกับเล่นไม้สกปรก"
"แม่แก่ๆ ที่อายุใกล้จะหกสิบของเน็ตไอดอลคนนั้น ถึงกับฉีกเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วมากล่าวหาว่าผมลวนลามเธอ... ผมโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยโดนดูถูกแบบนี้มาก่อน"
"คุณจะดูถูกนิสัยใจคอของผมก็ได้ แต่คุณจะมาดูถูกรสนิยมของผมไม่ได้!"
"ผมจะต้องหิวโหยขนาดไหน ถึงกับไปลวนลามป้าแก่ๆ คนหนึ่งได้?"
หลินเป่ยพูดถึงตอนนี้ก็ยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ และความโกรธ
ถ้าหากอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นฟู่ผิงเอ๋อร์มาเล่นมุกนี้ เขาคงไม่โกรธขนาดนี้
เล่นบ้าอะไรกัน?
ให้ตายสิ นี่มันยายแก่ใกล้จะหกสิบแล้วนะ
นี่มันคือการดูถูกหลินเป่ยขั้นสุดยอดชัดๆ
อย่าว่าแต่เป็นป้าแก่ๆ ธรรมดาเลย ต่อให้คุณเปลี่ยนเป็นอี้เฟย ซือซือ เร่อปา อะไรทำนองนั้น อายุหกสิบก็ไม่ไหว!
"สองแม่ลูกคู่นั้นพยายามใช้เรื่องนี้มาข่มขู่ให้ผมออกหนังสือยอมความ แน่นอนว่าผมไม่มีทางยอมประนีประนอม"
"จากนั้นพวกมันก็โกรธจัดจนไปแจ้งตำรวจ"
"พอไปถึงสถานีตำรวจ ผมก็สวนกลับด้วยการหยิบภาพที่กล้องวงจรปิดถ่ายไว้ได้ออกมา แสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำลายคำกล่าวหาเท็จของพวกมันจนย่อยยับ"
"และก็ทำให้สองแม่ลูกคู่นี้ได้รับบัฟ [ความผิดฐานแจ้งความเท็จ] เพิ่มไปอีกหนึ่งกระทง"
หลินเป่ยยักไหล่ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยและสะใจอย่างเห็นได้ชัด
"เมื่อวานนี้เอง ทั้งสองคดีก็เปิดศาลพิจารณาคดีและมีคำตัดสินออกมา"
"ครอบครัวเพื่อนบ้านเลวชั้นบน พร้อมหน้าพร้อมตา รับโทษจำคุกสิบสามปีหกเดือน"
"ส่วนสองแม่ลูกเน็ตไอดอลสไตล์คุก ก็ถูกตัดสินจำคุกห้าปีหกเดือน และสองปีหกเดือนตามลำดับ"
"อยากได้โทษ ก็ได้โทษสมใจ"
"คาดว่าอีกสักสองวัน พวกมันก็คงจะถูกส่งตัวไปสัมผัสประสบการณ์การใช้ชีวิตร่วมกันในสถานที่ที่มีอาหารให้กิน มีที่พักให้พร้อม ใช้ชีวิตอย่างเป็นระบบ สร้างนิสัยที่ดีงามแล้ว ไม่มีอะไรจะพูดมาก ทำได้เพียงอวยพรให้พวกมันมีความสุขสนุกสนาน!"
หลินเป่ยพูดถึงตรงนี้ ก็ยิ้มจนปากแทบจะฉีกไปถึงหู
นี่จะไม่นับว่าเป็นข่าวดีได้อย่างไร?
มันช่างสะใจคนอย่างถึงที่สุด!
ถึงแม้ว่าหลินเป่ยจะรู้ผลลัพธ์นี้มานานแล้ว แต่ในตอนนี้เมื่อได้เล่าอีกครั้ง ก็ยังคงรู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว มันสะใจยิ่งกว่าไปนวดคอร์สเบอร์ตองเป็นหมื่นเท่า!
"ผ่านเรื่องราวในครั้งนี้ ผมก็ถือโอกาสแสดงเป็นตัวอย่างให้ท่านผู้ชมทุกท่านได้ดู"
"เผื่อว่านะครับ ผมพูดว่าเผื่อว่านะ แน่นอนว่าผมหวังว่าเพื่อนบ้านที่ทุกคนเจอจะเป็นมิตรและน่ารัก จะไม่เจอเพื่อนบ้านเลวๆ แบบนี้ แต่ถ้าหากโชคไม่ดีจริงๆ เจอเพื่อนบ้านเลว โดนรบกวน โดนก่อกวน แล้วการเจรจาก็ไม่ได้ผล ก็อย่าไปยอมทนเจ็บใจอยู่ฝ่ายเดียว"
"พวกเราต้องยึดหลักการใช้เวทมนตร์เอาชนะเวทมนตร์"
"ยืมหอกสนองคืนเจ้าของ"
"ต่อให้ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายยอมแพ้ ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายหยุดได้ แต่อย่างน้อยการทำร้ายกันไปมาจนเจ็บทั้งสองฝ่าย ก็ยังดีกว่าการที่เราต้องมาเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวไม่ใช่เหรอ?"
"แบบนี้อย่างน้อยก็ยังพอจะหาจุดสมดุลทางใจได้บ้าง"
"ไอ้คนเลวเนี่ย มันก็เหมือนกับสปริง คุณแข็งแกร่งมันก็อ่อนแอ คุณอ่อนแอมันก็แข็งแกร่ง"
"แทนที่จะอดกลั้นความโกรธไว้ สู้โกรธแล้วตอบโต้กลับไปดีกว่า!"
"ถ้าหากพวกเราเอาแต่เงียบ อดทนเงียบๆ อีกฝ่ายจะสำนึกผิดได้ แล้วเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยสิ้นเชิงได้เหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่!"
"พวกมันมีแต่จะทำเกินเลย ได้คืบจะเอาศอก ทำตัวเหลิงขึ้นไปอีก!"
"ดังนั้นถึงได้บอกว่า เมื่อเจอคนเลวแบบนี้ พวกเราต้องพยายามปกป้องสิทธิ์ ต้องพยายามเรียกร้องผลประโยชน์ ก็ต้องลุกขึ้นสู้!"
หลินเป่ยชูกำปั้นขึ้นมาสองทีตรงหน้ากล้อง
พูดต่อ "นอกจากนี้ผมก็ขอเตือนด้วยความจริงใจอีกประโยคหนึ่ง เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ก็ยังควรจะต้องมีเมตตาต่อกัน ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเพื่อนบ้าน พวกเราไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างเห็นแก่ตัวเกินไป ไม่สามารถปล่อยตัวปล่อยใจได้เต็มที่"
"บ้านไหนมีเด็กเล็ก ก็ดูแลกันหน่อย หรือไม่ก็ปูแผ่นรองกันกระแทก"
"นี่มันเป็นเรื่องง่ายๆ ทั้งนั้น เพียงแค่ใส่ใจอีกสักหน่อย อย่าไปรบกวนเพื่อนบ้านจนหนักหนา อยู่กันอย่างสันติสุขไม่ดีกว่าเหรอ?"
"คุณก็แฮปปี้ ฉันก็แฮปปี้ ทุกคนก็แฮปปี้"
"ย่อมดีกว่าการที่เจ็บทั้งสองฝ่าย ไม่มีใครมีความสุข"
"แน่นอนว่า การที่พวกเรามีเมตตาต่อกันก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ใครมารังแก"
"พวกเราไม่หาเรื่อง แต่ก็ไม่กลัวเรื่อง ถ้าหากเจอเพื่อนบ้านประหลาดๆ แบบชั้นบนบ้านผม จะไปตามใจไม่ได้ จะไปทนไม่ได้ ต้องจู่โจมซึ่งๆ หน้า ปกป้องสิทธิ์อย่างกล้าหาญ"
"สุดท้ายนี้ เหล่าเป่ยก็ขออวยพรให้ทุกคนด้วยใจจริง ขอให้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ คนที่ได้พบเจอล้วนเป็นคนดี เรื่องที่ได้ทำล้วนราบรื่น!"
"..."
หลังจากที่ถ่ายวิดีโอเสร็จ หลินเป่ยก็ทำการตัดต่ออย่างคล่องแคล่ว
หลังจากตรวจสอบจนไม่ผิดพลาดแล้ว ก็โพสต์ลงโต่วอินทันที!
วิดีโอนี้เพิ่งจะถูกโพสต์ออกไป ก็ราวกับมีคนทิ้งระเบิดน้ำลึกลูกหนึ่งลงไปในทะเลที่เงียบสงบ
ตูม~
ระเบิดแล้ว
โลกออนไลน์ระเบิดทันที