บทที่ 34 นี่กำลังซ้อนบัฟอยู่หรือไง?

"เป็นอะไรไปเฟิ่งเอ๋อร์?"

เฉินจิงจิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบถาม

จางไคเฟิ่งหายใจหอบถี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "ไอ้โง่นั่นมันปั่นหัวฉัน! ได้! ได้เลย! แกบีบฉันเองนะ!"

จางไคเฟิ่งหันไปมองเฉินจิงจิง "จิงจิง แฉมัน! แฉมันทั่วอินเทอร์เน็ต! ฉันอยากให้มันตาย!!!"

นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการอยู่แล้ว แต่พอมาถึงขั้นตอนนี้จริงๆ เฉินจิงจิงกลับลังเลเล็กน้อย

เธอคลุกคลีอยู่ในวงการอินเทอร์เน็ต จึงรู้ดีว่าการเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของหลินเป่ยในสถานการณ์เช่นนี้จะก่อให้เกิดผลลัพธ์แบบไหน

เธอยังรู้ด้วยว่าพฤติกรรมแบบนี้ผิดกฎของแพลตฟอร์ม หากถูกร้องเรียน อย่างเบาวิดีโอจะถูกลบ อย่างหนัก บัญชีอาจจะถูกจำกัดการมองเห็น หรือกระทั่งถูกแบน

ช่วยผสมโรงตอนเรื่องกำลังไปได้สวยก็พอไหว แต่ถ้าจะให้เธอต้องมารับความเสี่ยงด้วย... เธอย่อมไม่เต็มใจแน่นอน

"จิงจิง เธอยังรออะไรอยู่อีก?" จางไคเฟิ่งขมวดคิ้วเร่ง

เฉินจิงจิงกลอกตาแล้วพูด "เอ่อ... เฟิ่งเอ๋อร์ ถ้าฉันใช้บัญชีตัวเองแฉ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะโดนแพลตฟอร์มแบนหรือจำกัดการมองเห็น ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือให้เธอเป็นคนแฉเอง"

"ฉันแฉเหรอ?" จางไคเฟิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "ฉันจะมีคนดูเยอะขนาดนั้นได้ยังไง!"

เฉินจิงจิงยิ้ม "เธอก็แค่โพสต์ข้อมูลที่จะแฉลงในช่องคอมเมนต์ของฉัน เดี๋ยวฉันกดไลก์ปักหมุดให้ก็สิ้นเรื่องแล้วนี่?"

"ความคิดดี"

จางไคเฟิ่งพยักหน้า

เธอหยิบมือถือขึ้นมาทันที แล้วเปิด 'หมูน้อยสีแดง'

เธอหาบัญชีของเฉินจิงจิง แล้วโพสต์ชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของหลินเป่ยลงใต้คลิปล่าสุด แถมยังแนบรูปถ่ายหน้าตรงที่แอบถ่ายไว้ที่สถานีตำรวจไปด้วย

เฉินจิงจิงกดไลก์และปักหมุดให้ทันที

"หึ!"

"ไอ้โง่ ยังกล้ามาปั่นหัวฉันอีกเหรอ?"

"ฉันอยากจะเห็นนักว่าคราวนี้แกจะตายยังไง!"

จางไคเฟิ่งหรี่ตาลง ใบหน้าฉายแววอาฆาตแค้น

เฉินจิงจิงหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ "วางใจเถอะเฟิ่งเอ๋อร์ เธอต้องเชื่อมั่นในพลังของเหล่าตัวแม่"

"ไอ้โง่นั่นต้องโดนทัวร์ลงจนเละแน่นอน"

"เรื่องแบบนี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว เมื่อก่อนฉันก็เคยช่วยแฟนคลับแฉผู้ชายเลวๆ ก็สถานการณ์เดียวกันเป๊ะ ก่อนโดนแฉทำซ่า พอโดนแฉ... แต่ละคนร้องไห้ได้น่าสมเพชสิ้นดี"

เฉินจิงจิงยิ้มอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม เห็นได้ชัดว่าเธอมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้อย่างโชกโชน

"ไอ้โง่นี่มันยังกล้าปั่นหัวเธอไม่ใช่เหรอ?"

"เหอะๆ เธอรอไปเถอะ อย่างมากไม่กี่ชั่วโมง ไม่ต้องให้เธอไปตามหาเขาหรอก เขาจะคลานมาอ้อนวอนเธอเอง"

"ถึงตอนนั้น อำนาจต่อรองก็จะอยู่ในมือเธอแล้ว เธอให้เขาไปทางตะวันออก เขาไม่กล้าไปทางตะวันตกเด็ดขาด"

จางไคเฟิ่งฟังแล้วดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย

ราวกับเห็นภาพหลินเป่ยกำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

"ได้การ!"

"ฉันจะรอ!"

จางไคเฟิ่งพยักหน้าหนักๆ เริ่มตั้งตารอคอย

...

การกระทำของคนสองคนนี้...

จะว่ายังไงดีล่ะ มันน่าหายใจไม่ออกจริงๆ

ถึงกับพยายามใช้วิธีการใส่ร้ายป้ายสีและใช้ความรุนแรงทางไซเบอร์ เพื่อกดดันให้หลินเป่ยยอมอ่อนข้อ

ความคิดเน่าๆ แบบนี้ สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบพื้นฐานคิดออกมาได้เหรอ?

รอยหยักบนเปลือกสมองโดนเตารีดรีดจนเรียบไปแล้วหรือไง?

นี่มันคือการกระโดดข้ามเส้นแบ่งของกฎหมายไปมาซ้ำๆ ชัดๆ

แต่จางไคเฟิ่งกลับไม่ตระหนักเลยว่ามีปัญหาอะไร ยังคงฝันหวานลมๆ แล้งๆ อยู่อย่างโง่เง่า

ส่วนเฉินจิงจิงนั้น ดีกว่าจางไคเฟิ่งอยู่หน่อย แต่ก็เพียงแค่ดีกว่าหน่อยเดียวเท่านั้น

เธอแค่คิดง่ายๆ ว่าทำแบบนี้อาจจะโดนแพลตฟอร์มลงโทษ

แต่หารู้ไม่ว่านี่เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายอาญาแล้ว

เคยได้ยินความผิดฐานละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของพลเมืองไหม?

...

ขณะที่สองสาวสุดโง่กำลังทำเรื่องเสี่ยงคุกอยู่นั้น อีกด้านหนึ่ง หลินเป่ยกลับกำลังเล่นเกมอย่างสบายอารมณ์

ในฐานะผู้เล่น LoL (League of Legends) ผู้คร่ำหวอดที่เข้าวงการมาตั้งแต่ซีซั่น 2 หลินเป่ยรักเกมนี้อย่างสุดซึ้ง

เพียงแต่หลังจากเรียนจบก็ไม่มีเวลาเล่นเกมมากขนาดนั้น บวกกับแพตช์ใหม่ที่เริ่มหลุดโลกมากขึ้นเรื่อยๆ หลินเป่ยจึงค่อยๆ ตามจังหวะของเกมไม่ทัน สุดท้ายเลยหันไปเล่นเพื่อความบันเทิงมากขึ้น ฮีโร่ที่เลือกก็มีแต่มอนสเตอร์ปั๊มแรงก์ หรือไม่ก็นอนรอเพื่อนแบกในทะเลลึก...

นี่ไง

เกมตานี้เขาเล่นมาลไฟต์เลนบน

เมื่อครู่ที่จางไคเฟิ่งโทรเข้ามา "คำตอบ" ทั้งหมดที่ได้ยิน แท้จริงแล้วเป็นแค่บทพูดของมาลไฟต์ในเกม...

หลินเป่ยขี้เกียจจะไปสนใจเธอ

แน่นอนว่า ถ้าอีกฝ่ายอยากจะหาเรื่องตายจริงๆ งั้นหลินเป่ยก็ช่วยไม่ได้ คงทำได้เพียงส่งเธอเข้าคุกไปทั้งน้ำตา

"ครืด ครืด ครืด!"

ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็สั่นรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

หลินเป่ยเหลือบมอง เป็นเบอร์จากต่างจังหวัด เขาจึงกดวางสายไปทันที

แต่เพิ่งวางสายนี้ไป ก็มีโทรศัพท์อีกสายโทรเข้ามา และยังคงเป็นเบอร์จากต่างจังหวัด

หลินเป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

เสียงแหลมปรี๊ดบาดหูก็ดังออกมาทันที:

"แกชื่อหลินเป่ย!?"

"ไอ้แม่เxด!"

"แกมันไม่ใช่คนจริงๆ เลยนะ ไอ้XX!"

"ขยะอย่างแกทำไมไม่ไปตายซะล่ะ! Xแม่XXแก!!!"

พูดเร็ว เสียงแหลม และดังมาก

จนหูของหลินเป่ยอื้ออึงไปหมด

"บ้าไปแล้วรึไงวะ!? ให้ตายสิ!"

หลินเป่ยสบถแล้วกดวางสายทันที

"ซวยชะมัด อยู่ๆ ก็โทรมาด่ากันทำไมวะ... เดี๋ยวสิ!"

สีหน้าของหลินเป่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขานึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"คงจะไม่ใช่..."

"ไม่น่าใช่นะ คนเราคงไม่โง่ถึงขนาดนั้น"

หลินเป่ยพูดไปพลาง เปิดลิงก์ 'หมูน้อยสีแดง' ที่จางไคเฟิ่งแชร์มาให้ไปพลาง

จากนั้น

เขาก็เห็นชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองในช่องคอมเมนต์จริงๆ ด้วย

"เชี่ย?"

"ใจถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลินเป่ยยืนอึ้งกะพริบตาปริบๆ

เขาคิดว่าจางไคเฟิ่งแค่พูดขู่ปากเก่งไปงั้นๆ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำจริงๆ

ความผิดฐานจงใจทำให้เสียทรัพย์มูลค่ามหาศาล โทษจำคุกตั้งแต่สามปีขึ้นไปแต่ไม่เกินเจ็ดปี

ความผิดฐานหมิ่นประมาท โทษจำคุกไม่เกินสามปี

บวกความผิดฐานละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลของพลเมืองอีกกระทง หากพฤติการณ์ร้ายแรง โทษจำคุกไม่เกินสามปี หากพฤติการณ์ร้ายแรงเป็นพิเศษ โทษจำคุกตั้งแต่สามปีขึ้นไปแต่ไม่เกินเจ็ดปี

ให้ตายเถอะ!

นี่กำลังซ้อนบัฟอยู่หรือไง?

"ได้การ! เธอนี่มันเสี่ยงคุกจริงๆ!"

หลินเป่ยแสยะยิ้ม

และในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งนาทีนี้ ไม่เพียงแต่มีโทรศัพท์จากเบอร์แปลกหน้าโทรเข้ามาไม่หยุด หลินเป่ยยังได้รับข้อความด่าทออีกหลายสิบข้อความ

แต่ละคำแต่ละตัวอักษรที่ใช้ล้วนหยาบคายจนสุดจะทน

ต่อให้หลินเป่ยจะเป็นคนใจกว้างและสภาพจิตใจดีแค่ไหน พอเห็นข้อความเหล่านี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเส้นเลือดปูดและความดันขึ้น

หลังจากที่หลินเป่ยเพิ่งกดวางสายจากเบอร์แปลกหน้าไปหลายสาย ทันใดนั้นเขาก็เห็นเบอร์ที่ดูคุ้นๆ โทรเข้ามา

ต้นทางคือมณฑลเจ้อเจียง

และที่หลินเป่ยจำได้ เพราะเลขหกตัวท้ายของเบอร์นี้คือ 114514

ถ้าจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นเบอร์มือถือของจางเหว่ย

หลินเป่ยรับสาย "ฮัลโหล ทนายจางเหรอครับ?"

"ฮ่าๆ ใช่แล้วครับ ผมเอง ไม่คิดว่าคุณหลินจะยังจำได้"

เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากโทรศัพท์

"ตอนนี้ผมเป็นทนายตัวแทนของคุณจางไคเฟิ่ง..."

"ที่โทรมาครั้งนี้ก็เพื่อเป็นตัวแทนลูกความของผม อยากจะนัดคุณออกมาพบปะพูดคุยกันหน่อยครับ"

เดิมทีหลินเป่ยคิดจะปฏิเสธ

แต่พอจะพูดออกไป เขากลับเปลี่ยนใจกะทันหัน

แล้วพูดว่า "ได้สิครับ งั้นอีกครึ่งชั่วโมง เจอกันที่ร้านกาแฟหลานสุ่ย ถนนคังหัว"

"ไม่มีปัญหาครับ แล้วเจอกันนะครับ"

จางเหว่ยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

หลังจากวางสาย หลินเป่ยก็ยิ้มแล้วพึมพำกับตัวเอง "ทนายจาง ทนายจาง มีเซอร์ไพรส์ใหญ่รอคุณอยู่นะครับ..."