Chapter 86 - ปัญหาใหญ่ที่ถูกกระตุ้น

Chapter 86 - ปัญหาใหญ่ที่ถูกกระตุ้น

เมื่อมีมอนเตอร์ที่มีค่าประสบการณ์ลั่วเทียนมักจะฆ่าก่อนค่อยพูดทีหลัง มันไม่สำคัญว่าคนหนุนหลังจะแข็งแกร่งแค่ไหน บิดาคนนี้จะฆ่าเจ้าก่อนเพื่อรับค่าประสบการณ์ จากนั้นเขาค่อยมาคุยภายหลัง!

Level 2 Berserk ใช้พลังปราณไม่กี่พันก็หมดไปกับการฆ่าคนเดียว.

แต่ลั่วเทียนมีบุคลิกแบบป่าเถื่อนและจะไม่ถูกจำกัดที่นี่.

เขาสนุกกับการใช้ปืนใหญ่เพื่อฆ่ายุง และชอบความสนุกในการฆ่าทันที.

เขากำลังสังหารใครสักคน การกระทำดังกล่าวแสดงเพื่ออะไร? เมื่อต้องฆ่าใครสักคนทำไมต้องกังวลที่จะขี้เกียจ?

เมื่อถึงเวลาโชว์เขาก็จะต้องโชว์ให้สุดๆ!

มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะโชว์ให้ซูเม่ยเห็นว่าคนที่ต้องการทำร้ายเขาตาย!

มันยังเป็นตัวตนที่บอกว่า บิดา คนนี้ได้กลับมาที่เมืองภูเขาหยกแล้ว!

“ติ้ง!”

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ.

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นลั่วเทียนในการฆ่าเฉินหวู่. คุณจะได้รับค่าประสบการณ์ 1200 และพลังปราณ 200…”

“ขอแสดงความยินดีด้วยผู้เล่นลั่วเทียนได้รับยามังกรเพลิง ระดับ 3.”

“ขอแสดงความยินดีด้วยผู้เล่นลั่วเทียนได้รับ…”

ลั่วเทียนกำลังฟังเสียงแจ้งเตือนอย่างตั้งใจ แต่ก็พบว่าไม่มีอะไรดีๆออกมา เขารู้สึกผิดหวังเมื่อสกิลดาบดาวสวรรค์ที่เขาชอบไม่ดรอป.

“น้องสาวเจ้า, ไอ้ระบบเวร. ไม่ว่าอย่างไง ชายคนนั้นก็อยู่ขั้น 7 ปราณเชี่ยวชาญ นอกจากนี้ยังเป็นสาวกนิกายเมฆคราม มันจะยากจนอย่างนี้ได้อย่างไร?”

“ด้วยการมองอย่างนี้สาวกเมฆครามก็ไม่ได้ดีเท่าไรนัก.”

“ทำไมมันลดลง!”

ลั่วเทียนบ่นในใจไม่กี่ครั้งภายใน และในขณะที่เขาจะเข้าร้านอาหารเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังมาอีกครั้งหนึ่ง.

“ติ้ง!”

“แต้มไร้พ่าย +1.”

“เกราะเลือดปีศาจได้ดูดซับเจตนาฆ่า 100 แต้ม ความปกป้องเพิ่มขึ้น 1%.”

“ตามคาด!”

ลั่วเทียนรู้สึกตื่นเต้นเกี่ยวกับเรื่องนี้, “ทุกคนที่ข้าฆ่าจะทำให้เพราะเลือดปีศาจจะดูดซับเจตนาฆ่า 100 แต้มเพื่อที่จะเพิ่มพลังป้องกัน.”

เมื่อเขานึกถึงพลังป้องกันที่เกือบจะทำลายไม่ได้ของราชันย์ผีดิบพันปี ลั่วเทียนเริ่มรู้สึกตื่นเต้น.

มันอาจจะทำให้เขายืนเฉยๆและเอาชนะพวกเขา ตามที่คุณต้องการ แต่ก็ยังไม่อาจที่จะเกิดความเสียหาย มันน่าสนใจแค่ไหนเกี่ยวกับการฝึกซ้อมของร่างกายที่ไม่อาจทำลายได้?

ลั่วเทียนมองไปที่ศพของเฉินหวู่ที่อยู่ห่างไกลและถุยน้ำลาย: “ถุย, ไอ้ก้อนขี้สารเลว.”

ทันทีหลังจาก...

เขาก็โบกมือและตะโกน: “ไปได้ ถึงเวลากินแล้ว!”

“นายท่านมีพลังอย่างมาก!”

“นายท่านโดดเด่นที่สุด!”

“ข้ารักนายท่าน!”

ผู้คนเริ่มหัวเราะอย่างตื่นเต้นกับสถานะของลั่วเทียนในใจของพวกเขาก็เพิ่มไปอีกระดับ ความยโสอย่างนี้ทำให้ทุกคนประทับใจอย่างเต็มที่.

ลั่วเทียนยิ้มน้อยๆจากนั้นก็เดินเข้าไปที่อมตะเมามายโดยผ่านซูเม่ยและไม่สนใจเธอ.

เขามองข้ามเธออย่างสมบูรณ์.

การระเบิดของหญิงประเภทนี้คือการไม่สนใจพวกเขา ไม่ว่าเจ้าจะแสดงออกมากแค่ไหนหรือว่าเจ้ามีอำนาจเท่าไร บิดาของเจ้าก็ไม่สนใจเจ้า หากเจ้าไม่พอใจกับเรื่องนี้ก็แค่เอาคนที่มีพลังมากขึ้นและบิดาคนนี้จะตบให้ดิ้นตาย มาลองดูกันว่าเจ้าจะแสดงให้ข้าดูได้มากเท่าไร?

ซูเม่ยมีหน้าหน้าเกลียดเป็นอย่างมากบนใบหน้าเธอ หน้าตาของเธอน่าเกลียดที่สุด.

เธอคิดว่าเธอจะจับเรือลำใหญ่ที่จะพาเธอแล่นไปยังนิกายเมฆคราม แต่ก่อนที่เธอจะขึ้นเรือ เรือก็ระเบิดเป็นชิ้นๆด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวของลั่วเทียน ความเกลียดชังในหัวใจของเธอได้เพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง.

ซูเม่ยเหลือบไปมองศพของเฉินหวู่ จากนั้นเธอก็ถ่มน้ำลายและพูดออกมา: “ไอ้สวะไร้ประโยชน์!”

ทันทีหลังจาก...

ซูเม่ยก็วิ่งหันหลังกลับไปและตามหลังลั่วเทียนก่อนที่จะตะโกน: “ลั่วเทียน ไม่คิดว่าเจ้าจะพลาดเหมือนเด็กๆ! แน่นอน่าข้าจะทำให้เจ้าเจอกับความเจ็บปวดยิ่งกว่าตาย!”

ลั่วเทียนหยุดเดินและหันกลับมาก่อนที่จะหัวเราะเย็นๆ เขาไม่ได้หันกลับมาทั้งหมด แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงเบาๆให้ซูเม่ยได้ยินอย่างชัดเจน “ถ้าเจ้าเป็นผู้ชาย เจ้าจะตายอย่างน้อยสามครั้งแล้ว โชคดีที่เจ้าเป็นผู้หญิง แต่ถ้าเจ้ายังไม่สนใจคำเตือนของข้า… ฮี่ ฮี่…”

เสียงของเขาเหน็บหนาวมาก.เจตนาฆ่าที่กระพือออกมาด้วยความโกรธพัดกระหน่ำในใจของซูเม่ย.

หน้าของซูเม่ยเริ่มงอขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันบิดเบี้ยวราวกับคนบ้า เมื่อเวลานั้นเธอก็หายตัวไป ลั่วเทียนได้เดินเข้าไปลึกๆยังร้านอมตะเมามาย.

------------

กลางดึกสงัดในห้องโถงใหญ่ของตระกูลซูได้สว่างขึ้น.

กลางห้องโถงใหญ่มีซากศพที่วางอยู่บนพื้น อกของเขาถูกควักออกและอวัยวะภายในของเขาก็เละเป็นเยื่อกระดาษ.

ที่ทางเข้าห้องโถงใหญ่.

ซูซางเฟยกำหมัดแน่นและมีหน้าตาที่โหดเหี้ยม ดวงตาของเขาเบิอกกว่าและพูด: “ลั่วเทียนเจ้าจะต้องชำระสำหรับเรื่องนี้.”

ตาของซูเม่ยแดงหลังจากที่ร้องไห้: “พี่ ท่านต้องแก้แค้นให้กับพี่ใหญ่เฉินหวู่ ไอ้เศษขยะลั่วเทียนนั่นเหนือจากการควบคุม แต่เขาก็ไม่เห็นท่านในสายตา เขาไม่ได้สนใจนิกายเมฆครามอยู่ในสายตาของเขา, ฮือ~...”

“เขารนหาที่ตายจริงๆ!”

ทันใดนั้น...

ได้ยินเสียงข้างนอกห้องโถงใหญ่ มันเป็นสาวกของนิกายเมฆครามคนอื่นๆ - เฉินซ่ง.

ลูกพี่ลูกน้องเฉินหวู่! (เป็นลูกพี่)

เฉินซ่งเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่และมีใบหน้าแหยเก “ซางเฟย พาข้าไปที่ตระกูลลั่ว เพื่อที่จะได้บิดหัวของมันออกและฝังมันพร้อมกับน้องชายของข้า.”

ซูซางเฟยขมวดคิ้วขณะที่พูด: “พรุ่งนี้เป็นการแข่งระหว่างตระกูลและพรุ่งนี้เป็นวันตายของลั่วเทียน น้องเฉิน แน่นอนว่าข้าจะรับผิดชอบอย่างดีต่อเจ้าและอาวุโสเฉินสำหรับเรื่องนี้ ข้าจะให้ตระกูลลั่วถูกฝังพร้อมกับเฉินหวู่!”

เฉินหวู่ตายทำให้ซูซางเฟยโกรธแทบจะขาดสติ.

เขาวางแผนที่จะเฉินหวู่มาที่เมืองภูเขาหยกเพื่อให้ตระกูลซูสร้างความสัมพันธ์ดีๆกับพวกเขา จากนั้นสาวกตระกูลซูจะสามารถเข้าไปยังนิกายเมฆครามได้หลายคน แต่ตอนนี้…

เฉินหวู่ตายและแน่นอนว่าพ่อของเขาจะลงโทษซูซางเฟย.

เขาไม่กลัวเพราะปีนี้เขาจะเป็นสาวกชั้นใน แต่สำหรับสาวกตระกูลลั่วที่จะเข้านิกายเมฆครามในอนาคต...ทั้งหมดนี้จะขึ้นอยู่กับสิ่งที่เขาจะทำต่อไป.

ใบหน้าของเฉินซ่งเต็มไปด้วยความเย็นชาและพูดอย่างโกรธๆ “ซางเฟย เจ้าควรจะรู้ว่าอารมณ์ของท่านลุงข้าไม่ดีและเขาก็มีเพียงลูกเพียงคนเดียว ตอนนี้ลูกชายของเขาตายที่เมือภูเขาหยก อารมณ์ของเขาอาจจะทำลายได้ทั้งเมือง.”

“ไม่ต้องกังวล!”

“แน่นอนว่าข้าจะให้คำอธิบายที่น่าพอในกับอาวุโสเฉิน” ตาของซูซางเฟยเปลี่ยนไปเป็นเจตนาฆ่าอย่างหนาแน่น.

คนที่ถูกเรียกว่าอาวุโสซูหรือแม้แต่ผู้นำตระกูลก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรสักคำเพราะพวกเขากลัวที่จะหลั่งเหงื่อเย็น.

“เราจะรู้ว่าลุงของข้าพอใจหรือไม่เมื่อเขามาถึง ข้าได้ส่งสัญญาณไปยังนิกายเมฆครามแล้ว ลุงของข้าควรจะมาถึงพรุ่งนี้ก่อนค่ำ.” เฉินซ่งพูด.

“อาวุโสเฉินจะมาที่นี่?”

ตาของซูซางเฟยหดเกร็งขณะที่เขาพูดกับตัวเอง: “วั้นพรุ่งนี้ข้าจะฆ่าตระกูลลั่วให้หมด!”

สมาชิกทุกคนในตระกูลซูสั่น.

และอาวุโสจากนิกายเมฆครามจะมาถึง.

การแสดงออกของซูเม่ยได้กลายเป็นมีความสุขและเธอก็เริ่มหัวเราะในใจของเธอ: “555… ลั่วเทียน โอ้ ลั่วเทียน แม้ว่าเจ้าจะมีร้อยชีวิต แต่มันก็ยังไม่พอที่จะทำให้เจ้ามีชีวิต!”

-------------

โถงหลักตระกูลลั่ว.

“ลั่วเทียน เจ้าคิดอะไรอยู่?”

“ข้าได้สืบมาว่าชายคนนั้นเป็นบุตรคนเดียวของเฉินเทียนหยาและเป็นอาวุโสนอกของนิกายเมฆคราม ครั่งนี้เจ้าได้กระตุ้นปัญหาใหญ่.” ซ่งหยวนหนานกล่าวด้วยความจริงจัง.

“สารเลว!”

“ถ้าบิดารู้ว่าชายคนนั้นฆ่าสมาชิกตระกูลซ่ง ข้าจะฆ่าเขาอีกร้อยรอบ!” ลั่วเทียนพูดด้วยความโกรธ.

ลั่วเทียนไม่รู้เลยว่าซูซางเฟยจะนำสาวกของนิกายเมฆครามมาฆ่าสาวกตระกูลซ่งกว่า 400 ชีวิต.

ถ้าเขารู้ว่าเฉินหวู่ทำอะไร เขาจะไม่ฆ่าเขาทันทีด้วยการต่อย ลั่วเทียนจะทำให้เฉินหวู่เจอกับความเจ็บปวดเป็นหมื่นๆครั้งก่อนที่จะฆ่าเขา.

ซ่งหยวนหนานขมวดคิ้ว “พี่อาวุโส เราควรจะนำน้องลั่วไปซ่อนไหม?.”

“ซ่อน?”

“ในรัศมีหนึ่งแสนกิโลเมตรอยู่ภายใต้นิกายเมฆคราม เขาจะซ่อนที่ไหน?” ซ่งหยวนหนานพูด.

“ข้าไม่ซ่อน”

“การที่ซูซางเฟยที่ฆ่าสาวกตระกูลซ่งคืออะไร ข้าจะฆ่าพวกเขาด้วยวิธีเดียวกัน.”ลั่วเทียนเต็มไปด้วยความชอบธรรมอย่างรังเกียจและต้องการที่จะวิ่งเข้าไปในตระกูลซูโดยตรง.

ลอบสังหารคนกว่า 400 คนในคืนเดียว ไอ้สารเลวซูซางเฟยยังเป็นมนุษย์ได้อีกงั้นรึ?

“ไอ้สุนัขสารเลว แค่รอข้า พรุ่งนี้ข้าจะทุบเจ้าจนขี้แตกและบังคับให้มันกินกลับเข้าไป!”

-------------

อีกด้านของตระกูลลั่ว.

ในลานกว้างมีคนที่ยืนอยู่เพียงโดดเดี่ยว.

ด้วยความรู้สึกที่เย็นชา หลิงหานซวงพูดเบาๆ: “สัญญาณถูกส่งไปยังนิกายเมฆคราม ดูท่าตระกูลลั่วจะถูกทำลาย. เห้อ…”

“นายหญิง พี่ใหญ่ของท่านจะตายในวันพรุ่งนี้.”

“เฮ้อ…”