บทที่ 44 การปะทะครั้งแรก มรสุมข่าวลือ

หลังจากโจวปินกระแทกเท้าจากไปด้วยความโทสะ ห้องทำงานเล็กๆ ของบริษัทซิงอวี่ก็ดูเหมือนจะกลับคืนสู่ความสงบดังเดิม

แต่ฉินเฟิงรู้ดีว่า ภายใต้ความสงบนี้ คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัว

ยักษ์ใหญ่อย่างฟู่หรงกรุ๊ป เมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางยอมรามือไปง่ายๆ

การกดดันทางธุรกิจ คงจะตามมาเป็นระลอกในไม่ช้า

เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับสงบนิ่งราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว

เล่ห์เหลี่ยมกลลวงและการเข่นฆ่าแย่งชิงในแดนปีศาจเมื่อชาติก่อน อันตรายกว่าฉากนี้เป็นหมื่นเท่า คลื่นลมเพียงเท่านี้ เป็นได้แค่เรื่องเล่นขายของ

กระนั้นเขาก็ไม่ประมาทคู่ต่อสู้ ราชสีห์ย่อมทุ่มสุดตัวแม้ในการล่ากระต่าย ยิ่งฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่กระต่าย แต่เป็นงูเจ้าถิ่นที่ขดตัวรอฉกอยู่

เขาเร่งมือทำงาน ปรับแต่งสูตรและพารามิเตอร์การผลิตของ "ซิงอวี่ โมเดล 1" อีกครั้งอย่างละเอียด และเริ่มเตรียมการจัดซื้อสมุนไพรล็อตใหญ่ขึ้น

พร้อมกันนั้น เขาก็ไหว้วานให้ครูฝึกที่สำนักยุทธ์เลี่ยเฟิงช่วยจับตาดูกระแสข่าวในตลาด โดยเฉพาะความเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับฟู่คังไบโอเทคโนโลยี

ความสงบก่อนพายุ ดำรงอยู่ได้เพียงสองวัน

เช้าวันที่สาม เมื่อฉินเฟิงเปิดคอมพิวเตอร์และกวาดตามองข่าวท้องถิ่นตามความเคยชิน พาดหัวข่าวแสบตาหลายหัวข้อก็กระแทกเข้าใส่สายตา:

《แฉยับ! เขตตงผิงพบน้ำยาวิเศษ "สินค้าเถื่อน" อ้างสรรพคุณครอบจักรวาล แท้จริงลวงโลกหวังเอาชีวิต?》

《ปาฏิหาริย์หรือต้มตุ๋น? ขุดคุ้ยความจริงเบื้องหลังคำโฆษณาเกินจริงของ "ซิงอวี่ โมเดล 1"!》

《ผู้บริโภคร้องเรียน: ดื่มน้ำยานิรนามแล้วร่างกายผิดปกติ หน่วยงานกำกับดูแลหายไปไหน?》

เมื่อกดเข้าไปดูเนื้อหา ก็พบแต่การคาดเดาอย่างไร้ความรับผิดชอบและการชักนำความคิดเห็นด้วยเจตนาทุจริต

บทความอ้างว่า "ซิงอวี่ โมเดล 1" เป็น "สินค้าสามไม่มี" (ไม่มีใบอนุญาตผลิต, ไม่มีใบรับรองสุขอนามัย, ไม่มีฉลากส่วนประกอบ) และกุเรื่อง "ผู้บริโภค" ที่ร้องเรียนขึ้นมาหลายราย อ้างว่าดื่มแล้วใจสั่น เวียนหัว และมีอาการไม่พึงประสงค์อื่นๆ

แถมยังมีการ "สัมภาษณ์" บุคคลที่อ้างว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญในวงการ" (แต่ไม่ขอเปิดเผยนาม) ซึ่งยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าน้ำยาที่ไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้ น่าจะมีส่วนผสมของสารต้องห้ามที่ไม่ได้ระบุไว้ หากกินต่อเนื่องจะเป็นอันตรายร้ายแรง

ถ้อยคำในบทความเต็มไปด้วยการปลุกปั่น วาดภาพให้บริษัทซิงอวี่เป็นโรงงานนรกใจดำที่ซ่อนตัวอยู่ในตึกร้าง คอยหลอกลวงผู้บริโภค ทุกบรรทัดบอกใบ้ว่าเบื้องหลังมีเรื่องสกปรกซ่อนอยู่

แทบจะในเวลาเดียวกัน ยอดเข้าชมเว็บไซต์อันเรียบง่ายของบริษัทซิงอวี่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ

บัญชีผู้ใช้ใหม่จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาที่หน้าร้านค้า ระดมคอมเมนต์ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายและกดให้คะแนนหนึ่งดาวแบบรัวๆ

"บริษัทขยะ! หลอกลวง! กินแล้วเกือบต้องเข้าโรงพยาบาล!"

"สินค้าเถื่อนยังกล้าขายแพงขนาดนี้? แจ้งจับแน่!"

"ขอให้เถ้าแก่ตายยกครัว! ของอันตรายแบบนี้รีบเจ๊งไปซะ!"

"ไม่มีใครมาจัดการหน่อยเหรอ? พ่อค้าใจดำแบบนี้ต้องจับเข้าคุก!"

ขณะเดียวกัน อีเมลฝ่ายบริการลูกค้าที่ทิ้งไว้หน้าเว็บก็ถูกถล่มด้วยอีเมลขยะนับไม่ถ้วน เนื้อหาหนีไม่พ้นคำด่าทอ คำขู่ และข้อความขยะที่อ่านไม่รู้เรื่อง

แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ติดต่อชั่วคราวของบริษัท (ที่ฉินเฟิงทิ้งไว้ตอนทำเรื่องจดทะเบียน) ก็เริ่มมีสายก่อกวนโทรเข้ามาไม่ขาดสาย พอกดรับถ้าไม่เงียบใส่ ก็ด่ากราดทันที

ชัดเจนว่า นี่คือปฏิบัติการสาดโคลนและโจมตีด้วยกองทัพไซเบอร์ (IO) ที่มีการวางแผนและจัดตั้งมาเป็นอย่างดี

แม้วิธีการจะไม่ถือว่าฉลาดล้ำลึก แถมยังดูเชยไปหน่อย แต่สำหรับบริษัทเล็กๆ อย่างซิงอวี่ที่เพิ่งตั้งไข่ ไม่มีแบ็คกราวด์ ชื่อเสียงจำกัดอยู่ในวงแคบๆ และตัวผลิตภัณฑ์เองก็มีความ "ลึกลับ" อยู่แล้ว การโจมตีแบบนี้ถือว่าเข้าขั้นถึงตาย

เมื่อไหร่ที่ถูกแปะป้ายว่าเป็น "สินค้าเถื่อน" หรือ "กินแล้วมีปัญหา" การจะแกะป้ายนี้ออกยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์

ผู้บริโภคจะเกิดความระแวงและหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ หน่วยงานกำกับดูแลก็อาจเข้ามาตรวจสอบ ต่อให้สุดท้ายพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์ ก็คงพลาดช่วงเวลาทองในการเติบโต หรืออาจถึงขั้นกู้ไม่กลับ

ภายในห้องทำงาน หน้าต่างป๊อปอัพที่แจ้งเตือนคอมเมนต์แย่ๆ และตัวเลขจำนวนอีเมลที่ยังไม่ได้อ่านซึ่งพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ก่อตัวเป็นภาพของการปิดล้อมที่มองไม่เห็น

อากาศในห้องราวกับจะจับตัวเป็นก้อน เต็มไปด้วยความกดดัน

ฉินเฟิงมองดูทุกอย่างนี้ สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่แววตาค่อยๆ เย็นชาลง

【ดวงตาหยั่งรู้】 แม้จะไม่สามารถใช้กับโลกอินเทอร์เน็ตได้โดยตรง แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึง "เจตนาร้าย" และความเป็นศัตรูที่ถาโถมมาจากเบื้องหลังการวางแผนนี้

ต้นตอพุ่งเป้าไปที่ฟู่คังไบโอเทคโนโลยีที่เพิ่งหน้าแตกกลับไป และคุณชายโจวปินผู้กำลังโกรธเกรี้ยว

"เริ่มแล้วสินะ?" เขาพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

เขาไม่ได้รีบร้อนลบรีวิวหรือออกมาโต้เถียง

ในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนมานาน และกุมสื่อกับกองทัพไซเบอร์ไว้ในมือ การที่เขารีบออกไปแก้ตัวสุ่มสี่สุ่มห้า มีแต่จะ "ยิ่งแก้ยิ่งดำ" ตกเข้าไปในจังหวะสงครามน้ำลายที่อีกฝ่ายกำหนดไว้ และเสียพลังงานไปเปล่าๆ

อีกอย่าง อีกฝ่ายต้องเตรียมแผนต่อเนื่องไว้แน่ เช่น ส่ง "ผู้บริโภค" มาประท้วงถึงที่ หรือ "ร้องเรียนโดยระบุตัวตน" ไปยังหน่วยงานรัฐ

นี่นับเป็นวิกฤตทางธุรกิจครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญอย่างแท้จริง

ต่างจากการดวลหมัดบนสังเวียนที่ตรงไปตรงมา ลูกธนูที่ยิงมาจากเงามืดแบบนี้ ช่างอำมหิตและป้องกันยาก

ทว่า มุมปากของฉินเฟิง กลับค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่แฝงความเย้ยหยัน

ถ้าคิดว่าใช้วิธีการกดดันทางธุรกิจแบบปุถุชนแค่นี้จะทำให้เขาสยบยอมได้ ก็คิดผิดถนัด

คนพวกนั้นไม่เข้าใจเลยว่า กำลังเผชิญหน้ากับตัวตนระดับไหนอยู่

กระแสสังคม? สาดโคลน? กองทัพไซเบอร์?

ต่อหน้าพละกำลังที่แท้จริงและวิธีการที่เหนือสามัญสำนึก คลื่นลมที่ดูโหมกระหน่ำเหล่านี้ ก็เป็นแค่เรื่องตลก

เขาไม่แม้แต่จะใช้ 【พันหน้ามายา】 ออกไปสืบข่าว (นั่นเป็นแผนขั้นต่อไป) ทำเพียงเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใจเย็น บันทึกรายชื่อสื่อที่เล่นข่าวแรงที่สุด รูปแบบข้อความของหน้าม้า และห่วงโซ่หลักฐานที่อาจสาวถึงตัวบงการ

พร้อมกันนั้น เขาล็อกอินเข้าสู่ระบบหลังบ้านของเว็บไซต์ แคปหน้าจอเก็บข้อมูลดิบของทราฟฟิกผิดปกติและคอมเมนต์ใส่ร้ายทั้งหมดเงียบๆ

และตรวจสอบ Log ของเซิร์ฟเวอร์ ติดตามที่มาของ IP ผิดปกติ (แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องใช้ Proxy บังหน้า แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไร)

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เขาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ ขี้เกียจจะไปสนใจสิ่งปฏิกูลเหล่านั้นอีก

ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง ถนนเบื้องล่างรถรายังวิ่งขวักไขว่ ทุกอย่างเป็นปกติ ไม่มีใครรู้เลยว่าในห้องเล็กๆ บนตึกเก่านี้ พายุฝนที่มุ่งทำลายต้นกล้าอ่อนกำลังโหมกระหน่ำ

แต่สายตาของฉินเฟิง ราวกับมองทะลุภาพตรงหน้า ไปเห็นเงาร่างที่ชักใยกระแสสังคมอยู่เบื้องหลังและกำลังลำพองใจ

แววตาของเขาสงบนิ่ง แต่ซุกซ่อนพายุอารมณ์ไว้ภายใน

"ชอบเล่นกระแสสังคมนักใช่ไหม?" เขาเอ่ยเสียงเบา แฝงความเมินเฉย "งั้นจะเล่นด้วยก็ได้"

"มาดูล่ะกันว่าสุดท้าย ใครจะเล่นใครจนตาย"

วิกฤตครั้งนี้ สำหรับเขา อาจไม่ใช่แค่บททดสอบ แต่เป็นโอกาสที่จะผลักดันชื่อของ "ซิงอวี่" ให้ขึ้นไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่าในอีกรูปแบบหนึ่ง

เขาต้องรอจังหวะ จังหวะที่จะโจมตีทีเดียวตายและพลิกกระดานได้ทั้งกระดาน

และก่อนหน้านั้น ก็ปล่อยให้กระสุนลอยไปอีกสักพักเถอะ