บทที่ 34 สะดุดตาผู้ไม่หวังดี กลโกงนอกสังเวียน
บทที่ 34 สะดุดตาผู้ไม่หวังดี กลโกงนอกสังเวียน
ชัยชนะต่อเนื่องเจ็ดนัดรวดของ "ชูร่า" เปรียบเสมือนหินก้อนยักษ์ที่ถูกโยนลงไปในน้ำนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในระดับล่างของ "หลงเฉิง" ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ท่าทีที่ไร้พ่าย เบื้องหลังที่ลึกลับยากหยั่งถึง และวิธีการเอาชนะที่เยือกเย็นจนน่ากลัว ไม่เพียงดึงดูดความคลั่งไคล้จากเหล่านักพนัน แต่ยังไปกระตุกหนวดเสือ ขัดผลประโยชน์ของคนบางกลุ่มเข้าอย่างจัง
โดยเฉพาะพวกเจ้ามือรายย่อยที่หากินกับการล็อคผลการแข่งระดับล่าง เพื่อฟันกำไรจากมวยพลิกล็อกที่มีอัตราต่อรองสูง
ชัยชนะที่แน่นอนของ "ชูร่า" ทำให้อัตราต่อรองฝั่งเขาชนะต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนแทบไม่มีกำไร แต่ถ้าเกิดเหตุพลิกผัน พวกมันก็ต้องเจอกับความเสี่ยงที่จะต้องจ่ายหนัก
ตะปูตัวใหม่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาและควบคุมไม่ได้ตัวนี้ ทำเอาพวกมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
กฎของโลกใต้ดิน ไม่เคยจำกัดอยู่แค่บนสังเวียน
การแข่งขันรอบใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น
ฉินเฟิงนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของพื้นที่พักหลังเวทีตามปกติ ปรับสภาพร่างกายและจิตใจ
สภาพแวดล้อมที่นี่วุ่นวายและจอแจ เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ กลิ่นยา และเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
นักสู้ที่บาดเจ็บนอนกัดฟันรับการปฐมพยาบาลแบบหยาบๆ ส่วนคนที่รอขึ้นชกก็ยืดเส้นยืดสายด้วยความตื่นเต้นหรือไม่ก็ประหม่า
ชายรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งสวมเสื้อกั๊กพนักงานของหลงเฉิง กดหมวกแก๊ปต่ำปิดบังใบหน้า ถือถาดพลาสติกเดินเข้ามา บนถาดมีน้ำแร่ธรรมดาๆ วางอยู่หลายขวด
เขาแจกจ่ายน้ำดื่มให้นักสู้ที่รอแข่งอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าประดับรอยยิ้มการค้าที่ดูด้านชา
"ดื่มน้ำกันหน่อยครับทุกคน"
พอถึงคิวฉินเฟิง ชายผอมหยิบขวดน้ำขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ยื่นมาตรงหน้าเขา ทุกอย่างดูปกติเหมือนที่ผ่านมา
ทว่า ทันทีที่ฉินเฟิงยื่นมือไปรับ ระบบเตือนภัยล่วงหน้าของ 【ดวงตาหยั่งรู้】 ก็ทำงานฉับพลัน!
ไม่ได้ตรวจพบจิตสังหารหรือความเป็นศัตรู แต่ขวดน้ำที่ดูธรรมดานั้น ภายใต้การรับรู้ระดับจุลภาคของ 【ดวงตาหยั่งรู้】 กลับแสดง "สถานะ" ที่ผิดปกติอย่างยิ่ง!
【ไอเทม: น้ำแร่ สถานะ: ถูกฉีดสารเคมีไม่ทราบชนิด (สันนิษฐานว่าเป็นสารระงับประสาท ปริมาณเล็กน้อย ไร้สีไร้กลิ่น เมื่อรับประทานอาจทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง ปฏิกิริยาตอบสนองช้าลง ลมปราณปั่นป่วน)】
ข้อมูลไหลเข้าสมองทันที
มือที่ยื่นออกไปของฉินเฟิงไม่หยุดชะงัก รับขวดน้ำมาอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วสัมผัสกับนิ้วของพนักงานคนนั้นเบาๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ
【เป้าหมาย: เพศชายเผ่ามนุษย์ (พนักงานระดับล่างของหลงเฉิง) สถานะ: ตื่นเต้น, หัวใจเต้นเร็ว, ร้อนตัว กล้ามเนื้อเกร็งเล็กน้อย ข้อมูลเชื่อมโยง: มีการสบตาสั้นๆ กับชายอ้วนสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกที่แถวสามมุมตะวันออกเฉียงใต้...】
ข้อมูลเพิ่มเติมถูกจับและวิเคราะห์
ฉินเฟิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าไปมอง "ไอ้อ้วนเสื้อลายดอก" คนนั้น ในใจกระจ่างแจ้งแล้ว
นี่คือกลโกงนอกสังเวียนที่ดาษดื่นที่สุด ซื้อตัวคนใน วางยานักสู้เป้าหมาย สร้างสถานการณ์ "พลิกล็อก"
พนักงานคนนั้นเห็นฉินเฟิงรับน้ำไป ก็ดูโล่งอก รีบก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวไปหานักสู้คนต่อไป
ฉินเฟิงถือขวดน้ำไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบฝาขวดเบาๆ โดยไม่รู้ตัว —— ฝาขวดมีรอยเปิดที่ผิดปกติเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเย็นชา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาบิดฝาขวด เงยหน้าทำท่าจะดื่ม —— แต่ในเสี้ยววินาทีที่ปากขวดจะแตะริมฝีปาก ข้อมือของเขาเอียงทำมุมเล็กน้อยอย่างแนบเนียน น้ำใสๆ ส่วนใหญ่ไหลผ่านมุมปากลงสู่คางและเปียกชุ่มคอเสื้อชุดกีฬา ที่ไหลเข้าปากจริงๆ มีแค่หยดสองหยด
สำหรับร่างกายที่ผ่านการขัดเกลาเบื้องต้นด้วย 《เคล็ดวิชาลมปราณพื้นฐาน》 ปริมาณแค่นี้แทบไม่มีผลอะไร แค่เดินลมปราณนิดเดียวความรู้สึกไม่สบายเล็กน้อยก็หายไป
แต่เขารีบควบคุมกล้ามเนื้อหน้าให้ดูซีดลงนิดหน่อย ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย แววตาแสร้งทำเป็น "เหม่อลอย" และ "เหนื่อยล้า" อย่างแนบเนียน
เขาวางขวดน้ำที่เหลือเกินครึ่งไว้ข้างเท้า แล้วหลับตาลงต่อ ทำเหมือนกำลังต่อสู้กับอาการไม่สบายกะทันหัน
ทุกอย่างทำได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ในสายตาคนที่แอบมองอยู่ นี่คือสัญญาณชัดเจนว่า "ชูร่า" ติดกับแล้ว
"คู่ต่อไป! แมตช์เด็กใหม่! 'ชูร่า' ปะทะ 'กำแพงเหล็ก'!"
เสียงพิธีกรประกาศ
ฉินเฟิง "ฝืน" ลุกขึ้นยืน เดินโซซัดโซเซเล็กน้อยไปที่เวที
"สภาพ" ของเขาตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนทันที เสียงซุบซิบดังขึ้นบนอัฒจันทร์
"เอ๊ะ? ชูร่าดูแปลกๆ ไปนะ?"
"หน้าซีดขนาดนั้น? บาดเจ็บเหรอ?"
"เฮ้ย อย่าบอกนะว่าป่วย? ตานี้กูเทหมดหน้าตักข้างมันเลยนะเว้ย!"
"ฮ่าฮ่า! โอกาสมาแล้ว! กำแพงเหล็ก! ซ้ำเติมมันเลย!"
คู่ต่อสู้ของเขา "กำแพงเหล็ก" ชายร่างป้อมที่ถนัดการป้องกันและจับทุ่ม ดูเหมือนจะได้รับสัญญาณบางอย่างหรือแค่มองออกว่าฉินเฟิง "ผิดปกติ" ใบหน้าจึงฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมด้วยความตื่นเต้น
"เริ่ม!"
กำแพงเหล็กคำรามต่ำ พุ่งเข้าใส่ฉินเฟิงดั่งรถถัง กางแขนออกกว้าง หมายจะรวบตัวฉินเฟิงแล้วจับล็อคให้ดิ้นไม่หลุด!
ในสายตาเขา "ชูร่า" ที่สภาพย่ำแย่ ไม่มีทางหลบการพุ่งกอดของเขาพ้นแน่
ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะประชิดตัว!
ฉินเฟิงที่ดูเหมือนจะเดินเซ ลมหายใจรวนริน จู่ๆ แววตาก็สว่างวาบด้วยประกายแสงอันเย็นเยียบ!
ความ "เหม่อลอย" หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย!
ความเร็วของเขาไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับเร็วกว่าแมตช์ไหนๆ ที่ผ่านมา!
ร่างกายสไลด์ออกข้างด้วยความเร็วสูงดุจภูตพราย ไม่เพียงหลบการพุ่งกอดที่มั่นใจของกำแพงเหล็กได้อย่างง่ายดาย แต่ยังอ้อมไปอยู่ด้านหลังฝั่งข้างของเขาในพริบตา!
กำแพงเหล็กตาพร่า เป้าหมายหายไป ใจหายวาบ:
"ฉิบหาย!"
แต่สายไปแล้ว!
ขาขวาของฉินเฟิงหวดออกไปดั่งแส้เหล็กที่สะสมแรงมาเต็มเปี่ยม แหวกอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว ฟาดเข้าใส่ข้อพับเข่าขวาซึ่งเป็นขาหลักของกำแพงเหล็กอย่างแม่นยำ!
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกลั่นน่าสยดสยอง!
เห็นได้ชัดว่าเอ็นหรือกระดูกทนแรงกระแทกมหาศาลกะทันหันนี้ไม่ไหว จนเสียหายยับเยิน!
"อ๊ากกก——!"
กำแพงเหล็กกรีดร้องโหยหวน ขาขวาหมดแรงทันที ร่างใหญ่อันเทอะทะล้มครืนไปด้านข้างดั่งต้นไม้ใหญ่ถูกโค่น!
ฉินเฟิงไม่หยุดมือ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายดิ้นรนตอนล้ม ในวินาทีที่กำแพงเหล็กเสียสมดุลและเพิ่งจะเริ่มร้อง สันมืออันคมกริบก็ฟาดตามลงไป สับเข้าที่ข้างคออย่างแม่นยำ!
เสียงร้องเงียบกริบ
ร่างยักษ์ของกำแพงเหล็กกระแทกพื้นเวทีดังสนั่น หมดสติไปทันที ขาขวาที่บิดเบี้ยวดูอาการสาหัส
ตั้งแต่เริ่มจนจบ เร็วกว่าชัยชนะครั้งไหนๆ ของฉินเฟิงเสียอีก!
เด็ดขาดกว่าเดิม!
และแฝงความโหดเหี้ยมที่ชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่า!
พื้นที่ใต้ดินทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบสงัดดั่งป่าช้าอีกครั้ง
ทุกคนตกตะลึงกับการพลิกผันกะทันหันนี้
ไหนบอกว่าสภาพไม่ดี?
ไหนบอกว่าโดนวางยา?
นี่เหรอสภาพไม่ดี?
ความเร็วขนาดนี้! ความโหดขนาดนี้!
ดุดันกว่าเดิมอีกไม่ใช่เรอะ!
ครู่ต่อมา เสียงฮือฮาและเสียงอุทานดังลั่นแทบพังหลังคา!
"เชี่ยเอ๊ย!"
"แม่ง! หลอกกันนี่หว่า! มันไม่ได้เป็นอะไรเลย!"
"ขากำแพงเหล็ก... พิการแล้วมั้ง?"
"ชูร่า... ไอ้หมอนี่มันสัตว์ประหลาดรึไง?!"
ฉินเฟิงยืนอยู่กลางเวที ค่อยๆ คลายท่าต่อสู้
ลมหายใจของเขาเรียบสม่ำเสมอ แม้ใบหน้าจะยังคงแสร้งทำเป็นซีดเซียวอยู่บ้าง แต่ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น กลับเหมือนใบมีดสองเล่ม พุ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่งข้างล่างเวที —— ตำแหน่งที่ชายอ้วนสวมเสื้อลายดอกมุมตะวันออกเฉียงใต้นั่งอยู่!
รอยยิ้มย่ามใจบนหน้าไอ้อ้วนแข็งค้าง พอสบเข้ากับสายตาไร้ความรู้สึกของฉินเฟิงที่มองมาเหมือนมองคนตาย ก็สะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือก เหงื่อเย็นท่วมหลัง รีบก้มหน้าหลบวูบ หดตัวเข้าไปในฝูงชนไม่กล้าสบตาอีก
ฉินเฟิงปรายตามองทางนั้นอย่างเย็นชา ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
คำเตือนถูกส่งไปแล้ว
เขาเดินลงจากเวที รับเงินรางวัลจากเจ้าหน้าที่ —— ซองหนากว่าเดิมอีกหน่อย
เมินเฉยต่อสายตาตกตะลึง หวาดกลัว และยำเกรงที่ส่งมาจากด้านหลัง เขาเดินจากไปทันที
กลโกงนอกเกม?
ต่อหน้าความแข็งแกร่งและการหยั่งรู้ที่เหนือชั้น มันก็แค่ปาหี่ของตัวตลก
แต่นี่ก็เตือนสติเขาว่า น้ำใน "หลงเฉิง" ลึกและขุ่นกว่าที่คิด
เส้นทางข้างหน้า คงไม่ราบรื่นเสียแล้ว