บทที่ 260 - ฉันไม่ได้ตั้งใจ

บทที่ 260 - ฉันไม่ได้ตั้งใจ

หวังเหลียนฮวาเดินตามเสิ่นเมิ่งเข้าห้องโถงด้วยใจระทึก ตั้งแต่ตั้งโรงงานดอกไม้ติดผม ไม่ใช่ว่านางไม่เคยไปหาหัวหน้ากวัว ก่อนหน้านี้ลู่หย่งกังเมาเหล้าไปอาละวาดที่โรงงาน แม้จะดูไม่ดี แต่เรื่องที่เสิ่นเมิ่งโดนปลดก็ไม่ใช่เพราะผัวเมียคู่นางทำ นางยังอยากไปทำดอกไม้ติดผมหาเงิน ต่อให้เป็นพนักงานชั่วคราว เดือนหนึ่งก็ได้ตั้งสิบกว่าหยวน ถ้าแยกบ้านได้ ลำพังนางหาเงินคนเดียวก็เลี้ยงลูกผัวได้สบาย ถึงตอนนั้นลู่หย่งกังคงไม่กล้าตีนางแล้ว

แต่กวัวซิ่วชินกลับไม่ยอมให้นางทำ ทั้งที่รู้ดีว่านางมีความเป็นอยู่ยังไง รู้ว่าลู่หย่งกังทำกับนางและลูกยังไง เมื่อก่อนยังเต็มใจช่วย ทำไมตอนนี้ถึงไม่ช่วยแล้วล่ะ ขนาดคนที่เคยล่วงเกินเสิ่นเมิ่ง เคยด่าเสิ่นเมิ่ง ยังกลับเข้าทำงานได้ ทำไมนางถึงเข้าไม่ได้

เพราะเรื่องนี้ ลู่หย่งกังก็ซ้อมนางอีกรอบ เงินที่นางเคยหาได้จากดอกไม้ติดผมก็ใช้ไปเกือบหมดแล้ว ในใจนางแค้นเคืองจริงๆ!

จนกระทั่งต้าชิ่งเอ่ยชื่อหมิงหยางขึ้นมานางถึงนึกได้ ตอนนี้โรงงานดอกไม้ติดผมรุ่งเรืองขนาดนี้ สร้างเงินตราต่างประเทศได้ก็เพราะมีเสิ่นเมิ่ง ใช่แล้ว เพราะเมื่อก่อนนางดีกับพวกหมิงหยาง เสิ่นเมิ่งถึงได้ดูแลครอบครัวนางเป็นพิเศษ ขอแค่เสิ่นเมิ่งเอ่ยปาก ใครก็ขวางนางเข้าโรงงานไม่ได้ ต่อให้เป็นกวัวซิ่วชินก็เถอะ

นางมองแผ่นหลังของเสิ่นเมิ่ง นอกจากความประหม่าแล้ว ยังมีความคาดหวังลึกๆ อยู่ด้วย

หวังเหลียนฮวากระแอมเบาๆ ตั้งใจจะปรับเสียงให้อ่อนหวานเพื่อขอความเห็นใจจากเสิ่นเมิ่ง แต่ไม่ทันตั้งตัว เสิ่นเมิ่งก็หันขวับมา ฟาดฝ่ามือลงบนหน้านางฉาดใหญ่

เพียะ!

"โอ๊ย!"

หวังเหลียนฮวากุมหน้า มองเสิ่นเมิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากยังไม่ทันจางหาย ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง สี่เฟิ่งที่อุ้มเหยาเหยาอยู่ในห้องตะวันตกสะดุ้งเฮือก รีบวางเหยาเหยาลงบนเก้าอี้

"เหยาเหยาเด็กดี นั่งตรงนี้นะ อาสะใภ้ไปเอาน้ำอุ่นให้กินที่ห้องโถง เดี๋ยวมานะ พี่หมิงข่ายช่วยดูน้องหน่อยนะ!"

"อาสะใภ้ หนู... หนูอา"

"น้องไม่ต้องกลัว พี่ชายไม่กินคนหรอก กินเค้กตรงนี้ ง่วงก็นอนบนเตียง พี่เอ้อร์ชิ่งก็อยู่นี่ไง อาสะใภ้ไปเถอะ รีบกลับมานะครับ ไม่งั้นผมก็กลัวเหมือนกัน"

สี่เฟิ่ง "...จ้ะ!"

เธอพยายามเดินให้ดูปกติที่สุดไปที่ห้องโถง พ่อแม่ฉลาดลูกก็ไม่โง่ เจ้าเด็กนี่ฉลาดเป็นกรด

หวังเหลียนฮวากุมหน้า ขอบตาแดงก่ำมองเสิ่นเมิ่ง

"เธอ... เธอทำแบบนี้ทำไม ถึงเอ้อร์ชิ่งจะเป็นไข้ แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย เธอตบฉันทำไม?"

"ทำไมฉันตบเธอ เธอรู้อยู่แก่ใจ หวังเหลียนฮวา ฉันนึกว่าเธอแค่อ่อนแอ ไร้ความสามารถ ถึงได้ดึงจิ้งหา ดึงเสวี่ยลี่กับเซียงเซียงมาช่วยเธอ แต่นึกไม่ถึงว่าทุกคนจะมองเธอผิดไป เธอไม่ได้อ่อนแอเลย มาดูตอนนี้ ใครจะใจดำอำมหิตเท่าเธอ รอยเขียวช้ำจ้ำเลือดบนตัวเอ้อร์ชิ่ง เธออย่าบอกนะว่าไม่รู้ฝีมือใคร?"

ริมฝีปากหวังเหลียนฮวาสั่นระริก พูดไม่ออกอยู่เป็นนาน สี่เฟิ่งเดินมาถึงห้องโถงพอดี ได้ยินประโยคนั้นเข้าเต็มหู

"อะไรนะ พี่สะใภ้เมิ่งพูดอะไรนะ?"

"ฮึ อย่าสนใจว่าฉันพูดอะไร ถามนางดูสิว่าทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ ลู่หย่งกังชอบตีคนก็จริง แต่ผู้ชายอกสามศอกเขาจะลงไม้ลงมือหยิกทุบตีลูกแบบนั้นเหรอ รอยแผลพวกนั้นไม่อยู่ที่เอว ก็อยู่ที่ก้น ที่หน้าอก ถามหน่อยว่าคนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ นอกจากหวังเหลียนฮวาแล้ว จะมีใครอีก?"

เสิ่นเมิ่งไม่ใช่ไม่รู้ ผู้หญิงบางคนโดนความรุนแรงในครอบครัวจนจิตใจบิดเบี้ยว แล้วไประบายความอัดอั้นใส่ลูกตัวเอง นี่แค่เอ้อร์ชิ่งนะ ไม่รู้ว่าบนตัวเหยาเหยากับต้าชิ่งจะมีรอยแผลด้วยไหม ยิ่งนึกถึงเมื่อเช้าที่ต้าชิ่งมาขอร้องแทนแม่ เธอก็ยิ่งโมโห อยากจะตบหวังเหลียนฮวาซ้ำอีกสักทีสองที

"พี่สะใภ้ พี่สะใภ้เมิ่งพูดจริงเหรอ พี่ทำกับเอ้อร์ชิ่งแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

หวังเหลียนฮวาเชิดคอแข็ง คิดจะเถียง แต่พอเห็นสีหน้าของสี่เฟิ่งกับเสิ่นเมิ่ง ความกล้าในใจก็มลายหายไป ทรุดฮวบลงกองกับพื้น

"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่กลัวโดนตี ต้าชิ่ง เอ้อร์ชิ่ง แล้วก็เหยาเหยา เอาแต่ร้องไห้อยู่ข้างๆ ฉัน หลายปีมานี้ฉันขมขื่นแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพื่อลูก ฉันหนีไปนานแล้ว ฉันทำเพื่อพวกเขาขนาดนี้ พวกเขาช่วยอะไรฉันไม่ได้สักอย่าง แถมยังมาร้องไห้กวนใจ ฉันต้องซักผ้าทำกับข้าวกล่อมลูกนอน ฮือๆๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พวกเขาเป็นลูกฉัน ฉันตีพวกเขา ฉันก็เสียใจ จริงๆ นะ ฉันเสียใจ ฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน ฉันไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้เมื่อไหร่จะสิ้นสุด ฮือๆๆ บางทีฉันก็อยากจะวิ่งเอาหัวชนกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ฮือๆๆ..."

"พี่คิดอะไรอยู่ พี่คิดอะไรอยู่ นั่นลูกพี่นะ ลูกพี่แท้ๆ พี่ทำร้ายลูกหนักขนาดนั้นได้ยังไง ตัวเองโดนตีก็สู้สิ ใครตีพี่ พี่ก็ตีมันกลับสิ ทำไมไม่สู้ เอามีดจ่อคอลู่หย่งกัง ขู่มันสักสองสามที ไม่ได้ผลก็ทุบขาให้หัก ดูสิว่ามันจะกล้ารังแกพี่อีกไหม มิน่าล่ะพี่สะใภ้เมิ่งถึงช่วยแม่ต้าหยา แต่ไม่ยอมช่วยพี่ คนแบบพี่ ยื่นมือไปให้จับ พี่ก็ไม่รู้จักดึงตัวเองขึ้นมา เรื่องวันนี้ฉันรู้แล้ว ต่อไปถ้าพี่กล้าทำร้ายลูกอีก คอยดูเถอะ ฉัน... ฉัน... ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ความอำมหิตของพี่ ฮึ!"

เสิ่นเมิ่ง "..."

พูดแรงไปหน่อย แต่วิธีนี้ก็น่าจะได้ผล!!!

"พี่สะใภ้เมิ่ง วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะตรวจร่างกายเด็กทั้งสามคนทุกเช้าเย็น ถ้าให้ฉันรู้อีก ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เป็นแม่ประสาอะไร"

"อื้ม มีเธออยู่ด้วยฉันก็วางใจ โรงงานสร้างเสร็จแล้ว เธอไม่ต้องไปที่เสิ่นเจียจี๋แล้ว ต่อไปเซียงเซียงแต่งงานไปทางโน้น นางจะช่วยดูให้ฉันเอง เธอว่างๆ ก็ให้ต้าชิ่งเอ้อร์ชิ่งสอนหนังสือบ้าง โรงงานดอกไม้ติดผมฉันยังอยากให้เธอไปช่วยเป็นคนคุมงาน ไม่รู้หนังสือไม่ได้นะ"

สี่เฟิ่งเป็นคนฉลาด จิตใจดี รักความยุติธรรม คนแบบนี้ถ้าไม่สนับสนุน เสิ่นเมิ่งคงเสียดายแย่

"ได้เลย ขอแค่พี่สะใภ้เห็นว่าฉันมีประโยชน์ ฉันจะตั้งใจเรียนให้ดี"

สี่เฟิ่งยิ้มให้เสิ่นเมิ่ง ไม่แม้แต่จะปรายตามองหวังเหลียนฮวาที่กองอยู่กับพื้น แล้วเดินสะบัดก้นออกจากห้องโถงไป

หวังเหลียนฮวาร้องไห้โฮ ในใจสับสนปนเป นางโกรธแค้นเสิ่นเมิ่งแต่ก็ไม่กล้าเกลียด อีกฝ่ายแค่ใช้นิ้วก้อยข้างเดียวก็บีบนางตายได้ ถ้านางล่วงเกินเสิ่นเมิ่ง ต่อไปคงหมดโอกาสหาเงินดีๆ

"เสวี่ยลี่เมื่อก่อนก็โดนเจ้าไล้ซ้อมไม่น้อย คนในหมู่บ้านเห็นนางก็รังเกียจ ทำเหมือนแค่มองก็สกปรกสายตา แต่ต่อให้นางลำบากแค่ไหน นางก็ไม่เคยแตะต้องต้าหยาเสี่ยวหยาแม้แต่ปลายเล็บ ทุกครั้งที่ลูกสองคนโดนรังแก นางก็ปกป้องลูกสุดชีวิต ฉันเห็นใจที่นางเจอเรื่องร้ายๆ มาขนาดนี้แต่ยังรักลูก ฉันถึงช่วยนาง หวังเหลียนฮวา เธอคิดว่าเธอเทียบกับนางได้ไหม?"

[จบแล้ว]