บทที่ 420 - ไม่ฟังเรื่องชาวบ้าน

บทที่ 420 - ไม่ฟังเรื่องชาวบ้าน

แน่นอน นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้ทางทฤษฎี พอลงมือทำจริง อาจจะเกิดตัวแปรมากมาย

ดังนั้น ความเสี่ยงบางอย่างหลิงม่อก็ไม่สามารถเสี่ยงได้ และเขาก็เสี่ยงไม่ไหวด้วย

"ช่วงนี้ภูเขาอมตะมีเรื่องแปลกๆ อะไรเกิดขึ้นบ้างไหม"

มองไปที่ภูเขาใหญ่นั้น หลิงม่อถามข้อสงสัย

เทพจอมพลังคิดอย่างละเอียด จากนั้นก็พูดว่า "ตั้งแต่ความวุ่นวายปะทุขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ก็แค่ไม่กี่วัน นอกจากตอนแรกที่เหล่าเทพจากทั่วสารทิศมามุงดูกันแล้ว ก็ยังไม่มีเรื่องแปลกอะไรเกิดขึ้นชั่วคราว

อ้อ จริงสิ ก่อนหน้านี้ตอนที่เทพแห่งชีวิตมา ภูเขาอมตะลูกนั้น ก็คือบริเวณที่ถูกหมอกดำปกคลุมนั่นแหละ

เกิดความผันผวนของพลังงานขึ้นนิดหน่อย ทั้งยอดเขาเหมือนจะระเบิดออก ปล่อยสิ่งมีชีวิตประหลาดออกมามากมาย

แต่สิ่งมีชีวิตพวกนั้นถูกพวกเราฆ่าตายหมดแล้ว นอกจากเรื่องนี้ ก็ไม่มีเรื่องแปลกอะไรแล้ว"

เทพจอมพลังตอบตามความจริง เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมหลิงม่อถึงซักไซ้ไล่เลียงเรื่องความวุ่นวาย

มีความสงสัยเหมือนกับมู่ฉี แต่เทพจอมพลังจะไม่ถามหลิงม่อว่าทำไมถึงตรวจสอบความวุ่นวาย

ตั้งแต่สัมผัสกับหลิงม่อ เขารู้สึกว่าความลับของชายหนุ่มตรงหน้ามีมากเกินไป

เขาเป็นไปไม่ได้ที่จะถามความลับออกมาได้หมด ดังนั้นจึงไม่ถาม แค่ตั้งใจทำเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้หลิงม่อก็บอกไว้แล้ว เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม ในฐานะคนซื่อ เขาทำตามแน่นอน

"อืม เจ้ารู้ไหมว่าเทพแห่งชีวิต ตอนนี้อยู่ที่ไหน"

ได้ยินชื่อนี้หลายครั้ง หลิงม่อก็อดสงสัยไม่ได้ เทพแห่งชีวิตองค์นี้ เป็นใครกันแน่ หน้าตาสวยไหม

ฟังจากที่พวกเขาพูด เหมือนเทพแห่งชีวิตองค์นี้ จะเป็นเทพธิดาเสียด้วยสิ แค่ไม่รู้ว่าสวยหรือเปล่า

แค่กๆ ทุกคนอย่าเข้าใจผิด ข้าแค่ถามไปงั้นแหละ ไม่ได้มีเจตนาอื่น

"ไม่รู้ เทพพวกนี้ไปมาไร้ร่องรอย ผีถึงจะรู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ซอกหลืบไหน

ไม่แน่ว่าตอนนี้ พวกเขาอาจจะแอบดูพวกเราอยู่ที่มุมไหนสักแห่งก็ได้

ข้าว่านะ เจ้าอย่าไปสืบเรื่องของเทพพวกนี้เลย ถึงเจ้าจะเก่ง

แต่ข้าว่าเจ้าก็แค่เก่งกว่าข้านิดหน่อย น่าจะสู้เทพพวกนั้นไม่ได้หรอก"

หลิงม่อจู่ๆ ก็รู้สึกว่า เจ้านี่ช่างซื่อตรงจริงๆ เขาจำเป็นต้องเน้นย้ำด้วยหรือว่า เจ้าสู้เทพพวกนั้นไม่ได้

ก็ไม่รู้จักพูดจาอ้อมค้อมบ้างเลยหรือไง

นิสัยซื่อบื้อแบบนี้แม้น่าเอ็นดู แต่บางทีก็ทำให้คนโมโหได้เหมือนกัน

"อ้อ จริงสิ ข้ามีเรื่องซุบซิบเรื่องหนึ่ง เจ้าอยากฟังไหม เกี่ยวกับเทพแห่งชีวิต"

เทพจอมพลังจู่ๆ ก็พูดเสียงเบา ท่าทางเหมือนโจรขโมยของ มองซ้ายมองขวาแน่ใจว่าไม่มีใครแล้วถึงพูดประโยคนี้ออกมา

"เรื่องซุบซิบ? ข้าไม่ชอบฟังเรื่องชาวบ้าน"

หลิงม่อไม่มีงานอดิเรกชอบฟังเรื่องชาวบ้าน ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเทพแห่งชีวิตคือใคร

"อ้าว น่าเสียดายจัง เรื่องซุบซิบนี้เป็นเรื่องรักความแค้นของเทพแห่งชีวิตกับเทพแห่งการทำลายล้าง น่าสนใจมากเชียวนะ

แต่ในเมื่อเจ้าไม่อยากฟัง งั้นก็ช่างเถอะ"

เทพจอมพลังรู้สึกเสียดาย ส่ายหน้าเลิกราไป

หลิงม่อพอได้ยินว่ายังเกี่ยวกับเทพอีกองค์หนึ่ง ก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย รู้งี้ฟังก่อนค่อยเก๊กหล่อดีกว่า

ตอนนี้อยากฟัง นี่ไม่เท่ากับตบหน้าตัวเองหรือไง

"หือ รักความแค้นของเทพแห่งชีวิตกับเทพแห่งการทำลายล้าง? อ้าว เสียดายจัง เสียดายจัง"

หลิงม่อหน้าตาบอกบุญไม่รับ เมื่อกี้ยังปากดีบอกว่าไม่มีงานอดิเรกชอบฟังเรื่องชาวบ้านอยู่เลย

น่าเสียดายที่สีหน้าของหลิงม่อ ด้วยนิสัยซื่อบื้อของเทพจอมพลังดูไม่ออก เรื่องนี้เลยเป็นอันตกไป

แต่เรื่องราวของเทพแห่งชีวิตกับเทพแห่งการทำลายล้าง หลิงม่อก็พอรู้มาบ้าง

รายละเอียดก็ไม่ค่อยชัดเจน เดิมทียังอยากฟังพวกคนพื้นเมืองในแดนเทพเล่ารายละเอียดให้ฟังอยู่

ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะไม่มีโอกาสแล้ว

ความจริงแล้วเกี่ยวกับเทพแห่งชีวิตและเทพแห่งการทำลายล้าง หลิงม่อรู้มาง่ายๆ แค่นี้

สองคนนี้น่าจะเป็นสามีภรรยากัน เป็นหนึ่งในห้าเมล็ดพันธุ์ที่เทพผู้สร้างหว่านไว้ตอนสร้างแดนเทพ

ห้าเมล็ดพันธุ์นี้ ก็คือห้าจอมเทพผู้ปกครองแดนเทพ

และเทพแห่งการทำลายล้างกับเทพแห่งชีวิต คือสองเมล็ดพันธุ์ที่หลอมรวมเป็นเทพผู้สร้าง

คนหนึ่งดำรงอยู่เพื่อทำลายล้าง คนหนึ่งดำรงอยู่เพื่อชีวิต เป็นเทพที่อยู่คนละขั้วกันโดยสิ้นเชิง กลับถูกเทพผู้สร้างจับมัดรวมกัน

หรือจะพูดว่า ถ้าไม่มีเทพแห่งชีวิต เทพแห่งการทำลายล้างก็คงอยู่ไม่ได้ เพราะชีวิตของเขา ไม่มีความหมายอะไร

ภรรยาของเขาเป็นคนมอบสีสันแห่งชีวิตให้เขา มอบความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้เขา

และต่อมาหลังจากถังซานกลายเป็นเทพอาชูร่า ก็ได้ปกครองแดนเทพ กลายเป็นหนึ่งในห้าจอมเทพ

แต่ทว่า เทพแห่งการทำลายล้างเห็นชัดว่าไม่ยอมรับถังซาน เขาเป็นเทพที่มีความทะเยอทะยานมาก จะยอมก้มหัวอยู่ภายใต้การควบคุมของถังซานได้อย่างไร

สองจอมเทพมีความเห็นไม่ตรงกัน สะสมมานานหลายปีแล้ว

ต่อมาเทพแห่งการทำลายล้างก็ก่อกบฏ สู้กับถังซานจนแทบจะเป็นจะตายกันไปข้างหนึ่ง

แต่เขาสู้เทพอาชูร่าถังซานไม่ได้ ถ้าพูดกันแค่พลังต่อสู้ เทพอาชูร่าน่าจะเป็นระดับยอดพีระมิดของแดนเทพแล้ว

เทพแห่งการทำลายล้างแม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังเอาชนะถังซานไม่ได้ สุดท้ายเทพแห่งชีวิตก็มาช่วยเขาไว้

หยุดยั้งการก่อกบฏครั้งนี้ และเทพแห่งการทำลายล้างก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอันหนักอึ้งให้กับการก่อกบฏครั้งนี้

หลิงม่อรู้มาแค่นี้ แต่พวกนี้เป็นเรื่องในอนาคต เรื่องราวของสองคนนี้ก่อนหน้านั้น หลิงม่อไม่รู้จริงๆ

และตอนนี้ถังซานยังไม่เป็นเทพ ดังนั้นเนื้อเรื่องพวกนี้จึงยังไม่เกิดขึ้น

แต่ดูท่าทีของเทพจอมพลัง เขาไม่อยากเล่าแล้ว

หลิงม่อก็จำใจต้องเลิกรา แต่เขายังมีข้อสงสัยอีกข้อหนึ่ง

ในเมื่อห้าจอมเทพคือผู้ปกครองที่แท้จริงของแดนเทพ งั้นพวกเทพที่อยู่เบื้องหลังพวกนั้น เป็นตัวตนแบบไหนกันแน่

จุดประสงค์ที่พวกเขาคอยชักใยอยู่เบื้องหลังตลอดเวลา คือเพื่ออะไรกันแน่

หลิงม่อเคยถามมู่ฉี แต่มู่ฉีไม่รู้จักคนพวกนี้เลย ไม่รู้ถึงการมีตัวตนของคนกลุ่มนี้ด้วยซ้ำ

นั่นหมายความว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมาของแดนเทพ คนพวกนี้ดำรงอยู่มาตลอด แต่ไม่เคยปรากฏตัวเลย

พฤติกรรมแบบนี้ ถ้าไม่มีแผนการอะไรแอบแฝง พูดไปหลิงม่อก็ไม่เชื่อ

แถม พลังของคนพวกนี้น่ากลัวมาก เว้นแต่เทพผู้สร้างจะฟื้นคืนชีพ ไม่งั้นด้วยพลังของห้าจอมเทพ ก็ไม่มีความสามารถที่จะต่อกรกับพวกเขาได้

ต้องรู้ว่า หลังจากเทพผู้สร้างสร้างแดนเทพแล้ว ในทางทฤษฎีคือหายไปแล้ว และเทพผู้สร้างที่เกิดจากการรวมร่างของเทพแห่งการทำลายล้างและเทพแห่งชีวิต ก็เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น

บางทีพวกเขาอาจจะยังไปไม่ถึงระดับพลังที่แท้จริงของเทพผู้สร้าง

แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาส่วนตัวของหลิงม่อ สถานการณ์จริงเป็นยังไง ต้องดูหน้างาน

สรุปโดยรวม แดนเทพซับซ้อน ซับซ้อนมาก

ในนี้ปะปนไปด้วยสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด วิญญาณจารย์มาร และผู้อยู่เบื้องหลัง รวมถึงห้าจอมเทพ

ไม่สิ ตอนนี้ในทางทฤษฎีมีแค่สองจอมเทพ ถังซานยังไม่มา ราชาเทพมังกรก็หนีไปแล้ว

ดังนั้น น้ำในแดนเทพจะลึกขนาดไหน หลิงม่อก็ไม่รู้ และคาดเดาไม่ได้

"ไปกันเถอะ ไปโบราณสถานที่เจ้าว่า"

หลิงม่อยังไม่ลืม โบราณสถานที่เทพจอมพลังพูดถึงก่อนหน้านี้

ตอนนี้ รีบขุดของดีกลับไปก่อนดีกว่า ที่เหลือ ช่างหัวมัน

ไม่ว่าน้ำในแดนเทพจะลึกแค่ไหน พวกนี้ไม่เกี่ยวกับหลิงม่อ เขาไม่ได้คิดจะปกครองแดนเทพสักหน่อย

ถ้าเขาต้องการ ทั้งโลกโต้วหลัวก็อยู่ในกำมือของเขา น่าเสียดายที่เขาละทิ้งไปแล้ว

[จบแล้ว]