บทที่ 100 - แตกหัก

บทที่ 100 - แตกหัก

"เป็นไปไม่ได้ ไอ้เด็กนี่ทำได้ยังไง" หัวหน้าโรสแมนหน้าตื่น

เหตุการณ์เมื่อครู่ แม้แต่เขาก็ยังดูไม่ออก นับประสาอะไรกับคนอื่น

แค่พริบตาเดียว ลูกน้องสิบคนของเขา ตายเรียบ วิธีการแบบนี้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน

มันเป็นลูกหลานตระกูลไหนกันแน่ ทำไมทั้งสนามประลองและสำนักวิญญาณยุทธ์ถึงไม่มีข้อมูล

ไอ้เมื่อกี้ คือวิญญาณยุทธ์ของมันเหรอ

ไม่ใช่นะ... กล่องดำนั่น ไม่มีลักษณะของวิญญาณยุทธ์เลยสักนิด

"ตอนนี้ พวกแกเหลือเวลาอีกสองนาทีกับอีกแปดวินาที"

เผชิญกับความเกลียดชังของทุกคน หลิงม่อนั่งนิ่งไม่ไหวติง พินิจดูแก้วในมือ ข้างในไม่มีเหล้า

มารยาทการต้อนรับแขกแย่มาก สงสัยต้องอบรมสั่งสอนกันหน่อย...

"ลูกพี่ เอาไงดี"

เห็นพี่น้องตายไปสิบคนในพริบตา คนที่เหลือก็เริ่มลนลาน

"เมื่อกี้ พวกทีมเทพสังหารก็ดูเหมือนจะตายด้วยไอ้กล่องดำนี่เหมือนกัน ไอ้เด็กนี่มันประหลาดเกินไปแล้ว..."

ชั่วขณะหนึ่ง โรสแมนที่ตั้งใจจะโกงแต่แรกเริ่มลังเล

จากลักษณะต่างๆ บ่งบอกว่าหลิงม่อต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่

แต่... ในความทรงจำของเขา ไม่มีสำนักไหนที่มีลักษณะเด่นแบบหลิงม่อเลยนี่นา

"น้องชาย ข้าว่า! เราน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่า"

เปลี่ยนสีเร็วนะ โรสแมนเริ่มกลัวแล้ว ใช่... เขาอยากลองหยั่งเชิงดู

"เข้าใจผิด?"

แหม่ คิดจะใช้ประโยคเดียวกลบเกลื่อนเรื่องราวทั้งหมดเลยเหรอ

"เข้าใจผิดหรือไม่ข้าไม่รู้ ตอนนี้... ข้าไม่เอาสิบล้านแล้ว เปลี่ยนเป็นยี่สิบล้าน..."

ประโยคเดียว ทำเอาทุกคนตะลึง

"นี่มันปล้นกันชัดๆ ไม่กลัวท้องแตกตายหรือไง"

โรสแมนแทบจะตะโกนออกมา

เดิมทีคิดจะโกงเงินเขา ยึดเงินเขาเข้ากระเป๋าตัวเอง แต่กลายเป็นว่า... ไม่เพียงจะยึดไม่ได้ ยังต้องควักเนื้อจ่ายอีกยี่สิบล้าน

เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้ ถ้าเบื้องบนรู้ ผลที่จะตามมา เขาจินตนาการไม่ออกเลย

"ปล้น? จะคิดอย่างนั้นก็ได้..."

"เกินไปแล้ว ลูกพี่ ลุยมันพร้อมกันเลย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไอ้เด็กนี่จะพลิกฟ้าได้..."

ยี่สิบล้าน ใครจะไปรับไหว ถ้าจ่ายไปหมดนี่ สนามประลองยุทธ์คงต้องประกาศล้มละลาย

เบื้องบนสืบสวนลงมา ไม่มีใครรอดสักคน

"น้องชาย ดูสิ... เรามาคุยกันดีๆ ไหม เงินสองล้านแปดแสนเก้าหมื่นของเจ้า ข้าคืนให้ก็ได้ บวกกับค่าทำขวัญจากข้าอีกหน่อย รวมเป็นสามล้าน เป็นไง"

โรสแมนไม่มั่นใจเลย กล่องดำในมือหลิงม่อ มันลึกลับเกินไป

"สามสิบล้าน..."

ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดปุ๊บ หลิงม่อบวกเพิ่มอีกสิบล้าน

ตอนนี้ ต่อให้โรสแมนจะอดทนแค่ไหน ก็ทนไม่ไหวแล้ว

"ในเมื่อเจ้าดื้อดึงขนาดนี้ งั้นเราก็คงต้องตายกันไปข้างหนึ่ง..."

"ตายกันไปข้าง? พวกแกคู่ควรเหรอ"

ทันใดนั้น หลิงม่อหยิบขนนกยูงออกมา ยิงออกไปทันที...

ท่ามกลางสีหน้าหวาดกลัวของโรสแมน เจ็ดจักรพรรดิวิญญาณด้านหลัง สิ้นใจในพริบตา...

ใช่ เวอร์วังขนาดนั้นแหละ

ต่อหน้าขนนกยูง จักรพรรดิวิญญาณก็แค่กระดาษ เปราะบางเหลือเกิน

บางคนโดนยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง สภาพสยดสยอง

เห็นในห้องเหลือแค่โรสแมนกับหลิงม่อ บรรยากาศก็แข็งค้างไปทันที

แปะ แปะ แปะ...

ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก ชายชราสวมชุดคลุมแดงเดินเข้ามา พร้อมกับปรบมือ

ดูจากลักษณะแล้ว คนคนนี้น่าจะเป็นคนของสำนักวิญญาณยุทธ์

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก ไม่นึกเลยว่าเมืองซีเอ่อร์เหวยซือ จะมีอัจฉริยะหนุ่มหลบซ่อนอยู่..."

พอชายชุดแดงเดินเข้ามา โรสแมนก็ตัวสั่นเทา เหมือนเห็นผี ยืนแทบไม่อยู่

ความกลัว ความกังวล ครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น

คนที่อยู่ตรงหน้า คือแรงกดดันทางจิตวิญญาณ

"ทะ... ท่าน... ท่านมาได้ยังไง..."

เสียงสั่นเครือ โรสแมนยืนไม่อยู่แล้ว

"ไอ้สวะ"

ชายชุดแดงมองเหยียดหยาม ตบฝ่ามือใส่ทีเดียว โรสแมนสลบเหมือดไปเลย

"ผู้คุมกฎชุดแดง? สำนักวิญญาณยุทธ์งั้นเหรอ ว่าแล้วเชียว..."

พออีกฝ่ายปรากฏตัว หลิงม่อก็เข้าใจทันที ที่แท้เบื้องหลังสนามประลองยุทธ์ ก็คือสำนักวิญญาณยุทธ์นี่เอง

ไม่ใช่แค่นั้น นอกจากสำนักวิญญาณยุทธ์ ยังมีสำนักอื่นเข้ามาเอี่ยวด้วย เป็นการรวมตัวของเหล่าผู้ทรงอิทธิพล

มิน่าล่ะ หลายปีมานี้ ไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องที่สนามประลองยุทธ์ ที่แท้แบ็คใหญ่ขนาดนี้นี่เอง

"สำนักวิญญาณยุทธ์! ยิ่งใหญ่คับฟ้าจริงๆ น่าเสียดาย... วันนี้ต่อให้สังฆราชมาเอง ก็ไม่มีประโยชน์..."

หลิงม่อตอบกลับอย่างเย็นชา ละครฉากนี้ ไม่จบแค่เพราะสำนักวิญญาณยุทธ์โผล่หัวมาหรอก

"สามสิบล้าน กล้าเรียกนะ คิดว่าข้าจะยอมจ่ายไหม"

เดิมที หลิงม่อคิดว่าระดับผู้คุมกฎมาเอง น่าจะคุยกันรู้เรื่อง แต่น่าเสียดาย... อีกฝ่ายไม่ได้เห็นหลิงม่ออยู่ในสายตาเลย

วิญญาณพรหมยุทธ์?

แรงกดดันที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าใส่ หลิงม่อเปิดใช้อาภรณ์หงส์เมฆาโดยอัตโนมัติ

พอวิญญาณยุทธ์ปรากฏ อีกฝ่ายชะงักไปเห็นได้ชัด

"กระดูกวิญญาณส่วนนอก?"

จากนั้น ก็เผยแววตาโลภโมโทสัน เหมือนจะกินหลิงม่อเข้าไปทั้งตัว

มาถึงก็ข่มขวัญกันเลย ทำเอาหลิงม่อของขึ้น

"แกทำให้ข้าโกรธแล้วนะ สำนักวิญญาณยุทธ์เหรอ? ต่อไปนี้ จงรับโทสะของข้าซะ..."

ทันใดนั้น ดาบยักษ์เล่มมหึมาก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ผู้คุมกฎชุดแดงยังไม่ทันเก็บสายตาโลภ ก็ต้องรับดาบเล่มนี้เข้าไปเต็มๆ

ตูม...

พริบตาเดียว! แรงระเบิดมหาศาลทำลายล้างสนามประลองยุทธ์จนสั่นสะเทือน

คนที่ยังไม่ออกจากสนามประลอง ตกอยู่ในความหวาดกลัว

ตึกถล่มลงมา กลายเป็นซากปรักหักพัง แสงสามสายพุ่งหนีไปทางทิศตะวันตกพร้อมกัน

"เกิดอะไรขึ้น"

ชั่วขณะหนึ่ง สนามประลองยุทธ์วุ่นวายไปหมด

ทางด้านกลุ่มสื่อไล่เค่อ ฟู่หลันเต๋อเช็คจำนวนคน เตรียมพาเด็กๆ กลับ พบว่าหลิงม่อหายไป

รีบถามอย่างร้อนรน "หลิงม่อล่ะ ไปไหนแล้ว"

ถังซาน "ไม่รู้ครับ เมื่อกี้เหมือนบอกว่าจะไปรับเงิน..."

สิ้นเสียง ตึกยักษ์ด้านหลังก็ถล่มลงมา ทุกคนตะลึงงัน

"แย่แล้ว เสี่ยวม่อคงเจอดีเข้าแล้ว..."

ถังซานผู้รอบคอบ คิดถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้ทันที

พุ่งตัวเข้าไปในซากปรักหักพังอย่างไม่คิดชีวิต แต่... ยังไม่ทันจะเข้าไป ก็โดนอาจารย์ใหญ่ขวางไว้

"เสี่ยวซาน ตั้งสติหน่อย เสี่ยวม่อไม่เป็นไรหรอก..."

อาจารย์ใหญ่พยายามเกลี้ยกล่อม แต่ถังซานจะใจเย็นได้ยังไง หลิงม่อช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขา ไม่ใช่พี่น้อง แต่ยิ่งกว่าพี่น้อง

ไม่สนอะไรทั้งนั้น ถังซานกางแปดหอกแมงมุม พุ่งเข้าไปในซากปรักหักพัง

ยังมีอีกเงาร่างหนึ่งที่เร็วกว่าเขา จูจู๋ชิง!

ปีกสีม่วงกางออก พุ่งทะยานขึ้นฟ้า จูจู๋ชิงพยายามหาหลิงม่อในซากปรักหักพัง

น่าเสียดาย... ในซากปรักหักพังอันกว้างใหญ่นี้ ไม่มีแม้แต่เงาของหลิงม่อ

ถังซานขุดคุ้ยซากปรักหักพังอย่างบ้าคลั่ง เขาสัมผัสได้ว่าเมื่อกี้กลิ่นอายของหลิงม่อหายไปตรงนี้

แต่... ขุดยังไงก็ไม่เจอ

ส่วนจูจู๋ชิง แทบจะเสียสติ ควบคุมตัวเองไม่ได้

ชั่วขณะหนึ่ง กลุ่มสื่อไล่เค่อก็มาร่วมด้วยช่วยกันขุด

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฟู่หลันเต๋อหน้าดำคล้ำ ความโกรธปะทุขึ้นในใจ

นักเรียนคนหนึ่ง หายตัวไปต่อหน้าต่อตา

ความรู้สึกผิดในใจยากจะกลบเกลื่อน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาดึงดันจะให้ลงแข่ง ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้

หลิงม่อหายสาบสูญ พร้อมกับพนักงานสนามประลองยุทธ์พวกนั้น ที่ตายเรียบในหายนะครั้งนี้

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครรู้ว่าหลิงม่อเป็นตายร้ายดียังไง

[จบแล้ว]