บทที่ 60 - แปดหอกแมงมุม

บทที่ 60 - แปดหอกแมงมุม

"สำเร็จแล้ว?"

จ้าวอู๋จี๋ที่เฝ้าถังซานไม่ห่าง ร้องด้วยความยินดี

เห็นถังซานผ่านช่วงวิกฤตที่สุดมาได้ การดูดซับวงแหวนหลังจากนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วมั้ง

เสียงร้องของเขาเรียกทุกคนให้เข้ามารุมล้อม

ทันใดนั้น เสียงฉีกขาดดังแควก เสื้อผ้าด้านหลังของถังซานขาดกระจุย

หลิงม่อที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นชัดเต็มสองตา ว่าที่กระดูกสันหลังสองข้างของถังซาน มีก้อนเนื้อปูดออกมาข้างละสี่ลูก ขนาดเท่ากำปั้น

"กระดูกวิญญาณส่วนนอก จริงๆ ด้วย ของบางอย่างมันเปลี่ยนไม่ได้สินะ..."

หลิงม่อพึมพำ จูจู๋ชิงในอ้อมกอดเริ่มมีแรงขึ้นมาบ้าง ถามด้วยความสงสัย "กระดูกวิญญาณส่วนนอกคืออะไร"

หันไปดูถังซาน ก้อนเนื้อทั้งแปดแตกออก วัตถุสีม่วงเข้มงอกออกมาจากรอยแตกนั้น แล้วยืดขยายออกด้วยความเร็วสูง

พอก้อนเนื้อแตกออกและวัตถุสีม่วงงอกออกมา สีหน้าถังซานก็ดูผ่อนคลายขึ้น แต่ร่างกายยังคงเกร็งกระตุกอยู่

"กระดูกวิญญาณส่วนนอก ก็คือกระดูกวิญญาณที่เจ๋งมากๆ ไง"

หลิงม่อตอบส่งเดช จูจู๋ชิงค้อนขวับ ไม่รู้ก็บอกไม่รู้สิ จะมาเก๊กทำไม...

"พี่ซาน"

ทุกคนขยับเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง ยกเว้นหลิงม่อที่ยืนนิ่ง ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง จะตื่นเต้นทำไม

"นะ... นั่นมัน นั่นมันขาแมงมุมปีศาจหน้าคนไม่ใช่เหรอ"

ทุกคนตื่นตะลึง คมมีดยาวสามเมตรที่งอกออกมาจากหลังถังซาน นั่นมันขาแมงมุมชัดๆ

"อาจารย์จ้าว นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ" ทุกคนหันไปถามจ้าวอู๋จี๋ หวังพึ่งความรู้ครูบาอาจารย์

แต่ของพรรค์นี้ ตาแก่อย่างเขาก็เพิ่งเคยเห็น ยืนงงเป็นไก่ตาแตก จะให้ตอบยังไงล่ะพ่อคุณ

จ้าวอู๋จี๋เห็นคนดูดซับวงแหวนมาเยอะ

แต่สภาพแบบนี้ เพิ่งเคยเห็นกับตาครั้งแรก สมองประมวลผลไม่ทันแล้ว

"พี่ซานคงไม่กลายเป็นแมงมุมยักษ์ไปหรอกนะ"

"เป็นไปไม่ได้ พี่ซานจะกลายเป็นแมงมุมได้ไง ต้องเป็นเพราะวงแหวนที่ดูดซับเกิดการกลายพันธุ์แน่ๆ"

เสี่ยวอู่พยายามปลอบใจตัวเอง แต่ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า ขนาดตัวเองยังไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่พูดเลย

"นายจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ" จูจู๋ชิงถามหลิงม่อ เห็นเขายืนชิว แถมเมื่อกี้ยังพูดชื่อไอ้สิ่งนั้นออกมา เหมือนจะรู้อะไรดี

เสี่ยวอู่จะร้องไห้อยู่แล้ว หมอนี่ยังใจเย็นอยู่ได้

"พูดอะไร บอกว่ารักนะ จุ๊บๆ งี้เหรอ" หลิงม่อยอกย้อน

"ไปไกลๆ เลย ไร้สาระ..."

ว่าแล้ว หลิงม่อก็เดินเข้าไป พูดว่า "ทุกคนไม่ต้องตกใจ เรื่องจิ๊บจ๊อย ทำใจร่มๆ ไว้..."

ทุกคน: "..."

"รู้อะไรก็รีบพูดมา ใจร่มบ้าบออะไร"

จ้าวอู๋จี๋หงุดหงิด ทุกคนร้อนใจจะตายชัก ไอ้บ้านี่โผล่มาบอกให้ใจร่มๆ

เรื่องจิ๊บจ๊อยเหรอ ของที่อยู่บนหลังถังซานนั่น ชาตินี้จ้าวอู๋จี๋เพิ่งเคยเห็น คนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ

"เฮ้อ สงสัยคงต้องเลิกถ่อมตัวซะแล้ว ใช่แล้ว ข้าขอเปิดการ์ด ข้านี่แหละปรมาจารย์ทฤษฎีตัวจริง

ถ้าข้าเดาไม่ผิด ไอ้นั่นของเจ้าซาน น่าจะเป็นกระดูกวิญญาณส่วนนอก"

คำพูดของหลิงม่อทำเอาทุกคนอึ้ง และงงหนักกว่าเดิม

กระดูกวิญญาณส่วนนอก มีหมวดหมู่นี้ในสารบบกระดูกวิญญาณด้วยเหรอ

"กระดูกวิญญาณส่วนนอกคืออะไร"

แม้แต่ไต้มู่ไป๋ยังอดถามไม่ได้ ศัพท์ใหม่ชัดๆ

"กระดูกวิญญาณส่วนนอกคืออะไรน่ะเหรอ อธิบายไปก็ยาว เอาเป็นว่ามันคือกระดูกวิญญาณที่โคตรเทพก็แล้วกัน สั้นๆ ง่ายๆ ของหายากระดับแรร์ไอเท็ม วาสนาล้วนๆ ถึงจะได้มา"

ฟังคำอธิบายหลิงม่อ ทุกคนก็โล่งใจ ถึงเขาจะไม่อธิบายรายละเอียดว่ามันพิเศษยังไง แต่ดูออกขนาดนี้ แสดงว่าความรู้แน่นปึ้ก

"หมอนี่นอกจากพรสวรรค์จะสูงส่ง ความรู้ทฤษฎียังแน่นขนาดนี้ ข้ายอมแพ้แล้วจริงๆ..." ไต้มู่ไป๋ยอมจำนน แม้แต่จ้าวอู๋จี๋ยังดูไม่ออก แต่หลิงม่อรู้

ครั้งนี้ไต้มู่ไป๋ยอมรับความพ่ายแพ้หมดใจ ไม่คิดจะแข่งกับหลิงม่ออีกแล้ว

"แล้วพี่ซานจะมีอันตรายไหม" เสี่ยวอู่ห่วงแค่เรื่องนี้

"ไม่มี แถมกระดูกวิญญาณส่วนนอกนี้ จะช่วยเพิ่มพลังให้เขาอย่างมหาศาล เจ้าซานคราวนี้ เหยียบขี้หมาเข้าเต็มเปา โชคดีสุดๆ"

ฟ้าเริ่มสาง ผ่านไปสิบสองชั่วโมงแห่งการรอคอยอันเหนื่อยล้า

เสียงครางเบาๆ ดังขึ้น ถังซานฟื้นแล้ว

"พี่"

เสี่ยวอู่ทนไม่ไหว กระโจนเข้าไปหา ถังซานลืมตามาเจอเสี่ยวอู่ ก็ดีใจยิ้มแก้มปริ

แต่เขาพบว่า ตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ พอมองลงไป ข้างหลังมีอะไรบางอย่างค้ำยันตัวเขาอยู่

ต่อจากนั้นก็เป็นฉากดราม่าเรียกน้ำตา ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

หลิงม่อมองบน ฉากนี้คุ้นๆ อ่านในนิยายมาเป็นร้อยรอบแล้ว

พอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ถังซานก็วางใจ ส่งสายตาขอบคุณให้หลิงม่อ ไม่ต้องพูดเยอะ มองตาก็รู้ใจ เพราะพวกเขาคือเพื่อนตาย

"เอาล่ะ เจ้าซาน ข้าว่านะ ถึงหุ่นเจ้าจะดีใช้ได้ แต่ใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหม สาวๆ อยู่เยอะนะ..."

หลิงม่อแซว ถังซานเพิ่งรู้สึกตัว ก้มมองตัวเอง แล้วพบว่าโป๊อยู่

"เฮ้ย ใครแก้ผ้าข้าเนี่ย..."

"ไม่มีใครแก้ เอ็งระเบิดเสื้อผ้าตัวเองต่างหาก..." ออสการ์พูดแทรก

ยังดี ในเข็มขัดยี่สิบสี่สะพานแสงจันทร์ยังมีเสื้อผ้าสำรอง ถังซานรีบเอามาใส่

"เฮ้อ เจ้าซาน ต้องบอกว่าเอ็งนี่โชคดีบรรลัย แปดหอกแมงมุมนี่มีพิษร้ายแรง พลังทำลายล้างสูง ได้มานี่เหมือนติดปีกเลยนะ"

หลิงม่ออดชื่นชมไม่ได้ หม่าหงจวิ้นข้างๆ อยากรู้อยากเห็น ยื่นมือจะไปจับ โดนหลิงม่อตีมือดังเพียะ

"ไอ้อ้วน อยากตายเหรอ ของนี่พิษแรงมาก แตะปุ๊บม่องเท่งปั๊บ ไม่กลัวตายก็ลองจับดู?"

เสียงตวาดของหลิงม่อทำเอาเจ้าอ้วนสะดุ้งโหยง ขวัญหนีดีฝ่อ

เมื่อกี้ถ้าหลิงม่อไม่ห้าม เขาจับไปแล้ว ถ้าตายจริงตามที่หลิงม่อบอก คงซวยบัดซบ

"เสี่ยวหลิง เจ้าบอกว่านี่คือกระดูกวิญญาณส่วนนอก มันคืออะไร" ถังซานงง อาจารย์ใหญ่ไม่เคยสอนเรื่องนี้

หลิงม่อขี้เกียจฝอย เดี๋ยวกลับไปอาจารย์ใหญ่ก็สอนเองแหละ

"ลองเก็บมันเข้าไปดู ในเมื่อเป็นกระดูกวิญญาณ เจ้าน่าจะสัมผัสถึงมันได้

ส่วนรายละเอียด ไว้กลับไปค่อยหาคนตอบ..."

ถังซานพยักหน้าเงียบๆ ยังไงซะตอนนี้ก็ยังอยู่ในป่าซิงโต้ว ไม่ใช่ที่ที่จะมานั่งคุย

กำหนดจิตเพ่งสมาธิ ไม่นาน ถังซานก็สัมผัสได้ถึงแปดหอกแมงมุม ค่อยๆ เก็บมันกลับเข้าไป

"น้องชายผู้โง่เขลาเอ๋ย กระดูกชิ้นนี้ อีกไม่นานก็จะเสร็จโจรอย่างข้า..."

หลิงม่อแอบหัวเราะ ถึงจะไม่ได้ดรอปกระดูกวิญญาณเทพๆ แต่ขโมยเอาก็ได้นี่หว่า

ช่วยไม่ได้ คนมันเกรียน

ทริปป่าซิงโต้วครั้งนี้ ถือว่ากำไรบานเบอะ

ฟังก์ชันที่สองของเนตรซ้อนปลดล็อกแล้ว มีสกิลโจมตีสักที

แค่ยังไม่ได้ขุดคุ้ยท่าไม้ตายโหดๆ ออกมาใช้เท่านั้นเอง

ถ้าอยากได้ท่าโหดๆ คงต้องไปแกะรอยจากคัมภีร์สามชาติ เพราะนี่คือวิชาสืบทอด

ถ้าแกะท่าไม้ตายระดับเทพออกมาได้ หลิงม่อเตรียมตัวบินสูง ครองแผ่นดินได้เลย

[จบแล้ว]