บทที่ 31 - ผ่านฉลุย

บทที่ 31 - ผ่านฉลุย

"อาจารย์จ้าว เรื่องที่ท่านยังไม่รู้น่ะมีอีกเยอะ"

กายาราชันย์ผู้ไม่ไหวติงระเบิดพลังออกมาทันที พลังอำนาจอันป่าเถื่อนแผ่ขยายออกไป หลิงม่อไม่ได้เลือกที่จะปะทะกับจ้าวอู๋จี๋ตรงๆ ตั้งแต่แรกเพราะเขารู้ดีว่าไม่มีทางชนะ

เป็นไปตามคาด ทันทีที่หลิงม่อใช้กายาราชันย์ผู้ไม่ไหวติง จ้าวอู๋จี๋ที่อยู่ในสภาพวิญญาณยุทธ์สถิตร่างก็ซัดหมัดตูมเข้ามา

พลังมหาศาลปะทุขึ้น หลิงม่อรู้สึกเหมือนโดนสิบล้อชนเข้าอย่างจัง ร่างกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกล

"ไป"

จังหวะที่พุ่งออกไป หลิงม่อไม่ลืมที่จะคว้าตัวจูจู๋ชิงกลับมาด้วย

พอเท้าแตะพื้น หันไปมองธูปทางซ้ายมือ พบว่าเพิ่งจะไหม้ไปได้แค่ครึ่งเดียว

"ไอ้หนู ยังมีลูกไม้เหลืออีกไหม ถ้าหมดมุกแล้ว คราวนี้ตาข้าบ้างล่ะนะ..."

จ้าวอู๋จี๋ในสภาพหน้าบวมปูดค่อยๆ ร่อนลงพื้น รัศมีพลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากร่าง ดูดุดันสมฉายา

เอาจริงแล้วสินะ การเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับมหาปราชญ์วิญญาณเจ็ดวงแหวน แม้แต่หลิงม่อยังต้านทานลำบาก

"ไหวไหม"

หลิงม่อกระซิบถามจูจู๋ชิงที่อยู่ในอ้อมแขน เขาเพิ่งช่วยนางออกมาจากรัศมีทำลายล้างของจ้าวอู๋จี๋

ใบหน้านางขึ้นสีแดงระเรื่อ ดูเหมือนจะเขินที่โดนกอด แต่ในใจกลับซาบซึ้ง เพราะในนาทีวิกฤต มีแค่หลิงม่อที่เอาตัวเข้าปกป้องนาง

"ไหว"

คำตอบหนักแน่น จูจู๋ชิงเป็นคนหัวแข็ง ยอมหักไม่ยอมงอ

"ดี งั้นอยู่นิ่งๆ ตรงนี้..."

สั่งจบ หลิงม่อก็หันไปสบตากับถังซาน เห็นแววตาที่สื่อความหมายเดียวกัน

ใช่แล้ว พวกเขาร่วมมือกันมาหลายปี ความเข้าขารู้ใจมันฝังลึก แค่มองตาก็รู้ไส้พุงว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

"เสี่ยวซาน ลุย..."

สิ้นเสียง สองเงาร่างก็พุ่งสวนออกไป แยกกันโจมตีขนาบซ้ายขวาใส่จ้าวอู๋จี๋พร้อมกัน

"หญ้าเงินคราม พันธนาการ"

พริบตาเดียว หญ้าเงินครามของถังซานก็พุ่งเข้ามัดร่างจ้าวอู๋จี๋ไว้อีกรอบ

"มุกเดิมอีกแล้วเหรอ ไม่มีอะไรใหม่กว่านี้หรือไง"

จ้าวอู๋จี๋รับมือการโจมตีของทั้งคู่ด้วยท่าทีสบายๆ แกมองเด็กสองคนนี้ด้วยความสนใจ

ดูจากการประสานงานที่ลื่นไหลไร้รอยต่อ แสดงว่าสองคนนี้ต้องสนิทกันมาก รู้ใจกันชนิดมองตาก็รู้ใจ

จ้าวอู๋จี๋ไม่รีบ แกอยากจะดูน้ำยาเด็กพวกนี้ว่าจะทำอะไรได้อีก

"อาจารย์จ้าว อยากได้ของแปลกเหรอ จัดไป..."

เสียงยังไม่ทันขาดคำ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลิงม่อโผล่ไปอยู่ข้างหลังจ้าวอู๋จี๋ พร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

"แย่แล้ว ไอ้เด็กนี่จะทำอะไร"

จ้าวอู๋จี๋สังเกตเห็นความผิดปกติ แต่สายไปเสียแล้ว หลิงม่อเกาะแกแน่นหนึบ

เนตรซ้อนเบิกกว้าง หลิงม่อสลับวิญญาณยุทธ์ในเสี้ยววินาที คราวนี้เขาก๊อปปี้วิญญาณยุทธ์กระต่ายของเสี่ยวอู่ ทันทีที่สถิตร่าง เขาก็ใช้ทักษะเอวคันศรเหวี่ยงร่างจ้าวอู๋จี๋จนลอยละลิ่ว

อาศัยหลักการใช้ความอ่อนสยบความแข็งของวิชาสายอ่อน ผ่อนแรงมหาศาลของจ้าวอู๋จี๋ออกไปจนหมด

หัตถ์หยกเร้นลับทำงาน สองมือล็อกหัวจ้าวอู๋จี๋แล้วทุ่มปักลงพื้นเต็มแรง

ยังไม่จบแค่นั้น สิ่งที่รอต้อนรับจ้าวอู๋จี๋ไม่ใช่การถอยฉาก แต่เป็นคอมโบชุดใหญ่ แปดกระบวนท่าสังหาร ซัดจ้าวอู๋จี๋จนหมดสภาพตอบโต้

"ประหลาดมาก ไอ้เด็กนี่มันใช้สารพัดวิญญาณยุทธ์พร้อมกันได้ยังไง แถมความรุนแรงยังมากกว่ายัยหนูคนเมื่อกี้อีก..."

จ้าวอู๋จี๋ยิ่งสู้ยิ่งตกใจ ไอ้เด็กนี่มันตัวบั๊กชัดๆ มีอะไรที่มันทำไม่ได้บ้างเนี่ย

"คลื่นแสงพยัคฆ์ขาว"

หลังจากซัดจ้าวอู๋จี๋ลอยคว้างกลางอากาศ หลิงม่อก็สลับวิญญาณยุทธ์อีกครั้ง คราวนี้ยืมพลังของไต้มู่ไป๋ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ มาใช้

ลำแสงห้าสีพุ่งออกจากปาก กระแทกใส่จ้าวอู๋จี๋ที่เพิ่งโดนแปดกระบวนท่าสังหารจนตัวลอย เคว้งคว้างไร้ที่ยึดเกาะ

ตูม...

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วสนาม หลิงม่อกับถังซานถอยฉากออกมาเตรียมตั้งรับระลอกสอง แต่ทว่า... จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งฝ่าม่านฝุ่นออกมา

"ไอ้หนู เจ้าทำข้าโกรธแล้วนะ การต่อสู้จบลงแค่นี้แหละ..."

หมัดลุ่นๆ พุ่งทะลุควันเข้าใส่หน้าท้องหลิงม่อเต็มเปา ส่งร่างเขาปลิวละลิ่วออกไป

"เสี่ยวม่อ"

ถังซานตาค้าง เหตุการณ์เมื่อกี้เกิดขึ้นเร็วมาก แค่พริบตาเดียวหลิงม่อที่อยู่ใกล้สุดก็โดนซัดกระเด็น

เหมือนโดนปืนใหญ่ยิงอัด ร่างหลิงม่อกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ไม่มีใครตั้งตัวทันสักคน

"ไอ้หนู โดนหมัดนี้เข้าไป เจ้าคงหมดสภาพแล้วล่ะ พวกเจ้าแพ้แล้ว..."

จ้าวอู๋จี๋ประกาศกร้าว โดนเด็กยำเละขนาดนี้เสียหน้าแย่ ต้องโชว์ของจริงข่มขวัญพวกสัตว์ประหลาดน้อยซะหน่อย ไม่งั้นวันหน้าจะปกครองลำบาก

"งั้นเหรอ แค่กๆ..."

ตอนที่จ้าวอู๋จี๋คิดว่าหลิงม่อลุกไม่ขึ้นแล้ว เขากลับค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมา

ทันใดนั้น... แสงห้าสีก็ระเบิดออกสว่างจ้า ทุกคนในบริเวณนั้นสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการชำระล้าง

"แสงประหลาดชะมัด มีพลังรักษาด้วยเหรอเนี่ย..."

จ้าวอู๋จี๋ตาโต ไม่นึกว่าหลิงม่อจะมีลูกไม้นี้ซ่อนอยู่ เล่นเอาแกไปไม่เป็นเลย

ตกลงไอ้เด็กนี่มันเก่งรอบด้านขนาดไหนกันแน่

"ไอ้หนู คิดว่าจะจบแค่นี้เรอะ"

พูดจบ จ้าวอู๋จี๋ก็พุ่งเข้ามาซ้ำ ไม่ยอมเปิดโอกาสให้หลิงม่อได้รักษาตัว

หารู้ไม่ว่าหลิงม่อรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ทันทีที่แกพุ่งเข้ามา เขาก็ใช้เคลื่อนไหวดั่งเงาพรายหลบฉาก

เนตรซ้อนหมุนติ้ว เป้าหมายคราวนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นถังซาน

ฝุ่นควันที่ยังจางไม่หมดทำให้คนรอบนอกมองไม่เห็นเหตุการณ์ แม้แต่จ้าวอู๋จี๋ก็ไม่ทันสังเกต

ภายใต้การห่อหุ้มของแสงห้าสี ค้อนขนาดเล็กปรากฏขึ้นในมือซ้ายของหลิงม่อ

ใช่แล้ว นี่คือค้อนเฮ่าเทียนของถังซาน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลิงม่อใช้มัน ความชำนาญจึงมีมากพอตัว

"ลองชิมรสชาตินี้หน่อยเป็นไง ย้าก..."

เสียงคำรามดั่งฟ้าผ่า แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากฟากฟ้า ค้อนในมือฟาดเปรี้ยงใส่จ้าวอู๋จี๋

"หึ ค้อนอันกะเปี๊ยก จะมีน้ำยาอะไร" จ้าวอู๋จี๋เห็นเงาค้อนรางๆ แม้จะดูไม่ชัด

แต่แกไม่เชื่อหรอกว่าค้อนเล็กๆ แค่นั้นจะทำอันตรายอะไรแกได้

ทว่า... แกคิดผิดถนัด

ค้อนเฮ่าเทียนในมือหลิงม่อได้รับการเสริมพลังจากแสงเทพห้าสีจนแกร่งขึ้นหลายเท่าตัว ไม่เพียงอัดแน่นด้วยพลังธาตุทองที่หนักหน่วง ยังแฝงสายฟ้าที่ทำให้ชาหนึบไปด้วย

เปรี้ยง...

ค้อนฟาดเข้าเต็มหน้าจ้าวอู๋จี๋ แกไม่คิดจะหลบเพราะกะจะใช้หน้ารับเพื่อข่มขวัญ

"อะไรวะเนี่ย"

ผลคือแกโดนฟาดกระเด็นกลิ้งโค่โล่ ต่อคอมโบอะไรไม่ได้อีกเลย

ฟาดเสร็จ หลิงม่อก็รีบสลายค้อนเฮ่าเทียนทิ้ง ของสิ่งนี้ทรงพลังก็จริงแต่มันอันตรายเกินไปที่จะโชว์นานๆ

"อาจารย์จ้าว ธูปหมดดอกแล้ว ตอนนี้... พวกเราผ่านแล้วใช่ไหมครับ"

หลิงม่อยืนนิ่ง แสงเทพห้าสีแผ่ออกมาอีกครั้ง อาบไล้ร่างรักษาอาการบาดเจ็บเมื่อครู่จนหายเป็นปลิดทิ้ง

แต่... โชคร้ายหน่อยที่พลังวิญญาณเกลี้ยงถังอีกรอบ ยังดีที่คราวนี้ไม่มีใครเจ็บหนัก

"เสี่ยวม่อ นายไม่เป็นไรนะ"

ถังซานรีบวิ่งเข้ามาดูเพื่อนรัก เมื่อกี้เขาใจหายวาบ เกือบจะงัดของดีออกมาสู้ตายกับจ้าวอู๋จี๋แล้ว

"เห็นฉันเหมือนคนเป็นอะไรไหมล่ะ แต่หมัดเมื่อกี้เจ็บชิบหาย..."

หลิงม่อไม่ได้บาดเจ็บภายในอะไรมาก แต่แรงหมัดของจ้าวอู๋จี๋ทำเอาแทบกลับบ้านเก่า

หมัดแห่งความโกรธของมหาปราชญ์วิญญาณ ถ้าคนที่โดนเป็นจูจู๋ชิงหรือเสี่ยวอู่ ป่านนี้คงเหลือแต่ชื่อ

ดีที่ร่างหลิงม่อผ่านการขัดเกลาด้วยแสงเทพห้าสี ความอึดเลยเหนือมนุษย์

"ฮึ่ม ให้ผ่านก็ได้..."

จ้าวอู๋จี๋เสียหน้าอย่างแรง อยากจะลุกขึ้นไปจับหลิงม่อมาขยี้ให้จมธรณี

แกไม่ได้แพ้ ถ้าเอาจริงแกใช้เวลาแค่สามวิก็เก็บกวาดเด็กพวกนี้เรียบวุธแล้ว

แค่แกไม่อยากรังแกเด็ก เลยไม่ได้ใช้พลังเต็มที่

ผลคือโดนหลิงม่อฟาดด้วยค้อนจนหน้าบวมฉึ่งเป็นหมีแพนด้า สภาพดูไม่จืดเลย

"ไอ้หนู มารักษาข้าเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า..."

หน้าแกปวดตุบๆ จ้าวอู๋จี๋ไม่ห่วงภาพลักษณ์แล้ว เรียกหลิงม่อมาฮีลให้ด่วน ไม่งั้นมีเคือง

แสงห้าสีพุ่งเข้าหาจ้าวอู๋จี๋ ภายใต้การชำระล้างของแสงศักดิ์สิทธิ์ บาดแผลบนใบหน้าแกก็ค่อยๆ จางหายไปจนกลับมาหล่อเหลา(แบบหมีๆ)เหมือนเดิม

[จบแล้ว]