ตอนที่ 120 ปราชญ์

ตอนที่ 120 ปราชญ์

“ท่านประธาน ในเมื่อไม่มีใครพูด ผมจะเป็นคนเริ่มพูดเอง”

เมื่อสิ้นสุดเรื่องของฟอลสัน ผู้ที่นั่งอยู่ทางขวาสุดของโต๊ะประชุม ชายชราผู้สวมใส่ชุดสีเทาหนาก็เริ่มพูดขึ้น

ในขณะที่พูดชายชราคนนั้นก็เอื้อมมือไปลูบเคราสีขาวของตัวเอง “ผมอยากจะแนะนำให้ท่านประธานรวบรวมนักเวททั้งหมดที่มีเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังปราสาทพระจันทร์สีดำนั่น! การฆ่าผู้อาวุโสของกิลจอมเวทถือเป็นอาชญากรรมที่พวกเราไม่สามารถละเลยได้ ถ้าหากเจ้าพวกนั้นไม่โดนลงโทษสถานหนัก กิลจอมเวทของพวกเราก็คงจะไม่มีหน้าเชิดหน้าชูตาได้อีก”

ผู้อาวุโสผู้ที่เริ่มต้นพูดก็คือลีโอนาร์ด เขาเป็นรองประธานของกิลจอมเวทแห่งเมืองมอนเต นอกจากนี้ลีโอนาร์ดก็ยังเป็นนักเวทระดับทองคำอีกด้วย เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการใช้เวทมนตร์ประเภทไฟ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักเวทระดับทองคำก็ตาม แต่พลังที่ลีโอนาร์ดมีก็ยังด้อยกว่าออร์เดรย์มาก ออร์เดรย์เป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้เวทมนตร์ประเภทความมืด และก็เพราะแบบนั้นลีโอนาร์ดจึงเคารพเธอมาก

“รองประธานลีโอนาร์ด การทำแบบนั้นจะดูไม่เหมาะเท่าไหร่นะ ฉันได้ยินมาว่าฟอลสันตายก็เพราะเขาถูกติดสินบนโดยเจ้าของคฤหาสน์แซงวิล ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฟอลสันได้ทำงานเป็นนักล่าเงินรางวัลลับหลังพวกเรามาโดยตลอด แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ห้ามแต่การกระทำของเขาก็ไม่ได้ถูกต้องหรอกนะ”

คนที่นั่งถัดจากลีโอนาร์ดเป็นคนพูดต่อ เธอเป็นนักเวทวัยกลางคน ใบหน้าของเธอมีกระ ผมของเธอดูยุ่งเหยิง เธอสวมใส่เสื้อคลุมสีแดงเพลิง ชื่อของเธอก็คืออันนา หัวหน้านักเวทผู้อาวุโสแห่งกิลจอมเวท และก็เหมือนกับรองประธานลีโอนาร์ด ทั้งคู่เป็นผู้เชี่ยวชาญในการใช้เวทมนตร์ประเภทไฟ ตอนนี้เธออยู่บนจุดสูงสุดของนักเวทระดับเงินเรียบร้อยแล้ว

นักเวทส่วนใหญ่ผู้ที่ฝึกฝนเวทมนตร์ประเภทไฟมักจะเป็นคนที่ใจร้อน นอกจากนี้ทั้งคู่ยังต้องใช้ของในการฝึกฝนที่คล้ายคลึงกัน และก็เพราะแบบนั้นจึงทำให้ทั้งคู่ต้องทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง อันนามักจะพูดในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับลีโอนาร์ดเสมอ แต่ครั้งนี้อันนาไม่คิดว่าการตายของฟอลสันเป็นความผิดของปราสาทพระจันทร์สีดำ

จะไปโทษใครได้ในเมื่อฟอลสันโลภมากอยากได้สมบัติของคนอื่น? ถ้าหากจะโทษใครก็คงจะโทษความแข็งแกร่งของฟอลสันที่น้อยเกินไปก็เท่านั้น

หลังจากที่อันนาพูดจบ ลีโอนาร์ดก็เหลือบมองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ หลังจากที่สายตาของทั้งคู่สบตากัน ประกายไฟก็เริ่มปะทุขึ้น

“ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของรองประธาน ถ้าหากมีใครแตะต้องพวกเรา มันสำคัญด้วยเหรอว่าใครจะเป็นฝ่ายผิดน่ะ? พวกเราจะต้องฆ่ามัน! ถ้าไม่อย่างงั้นกิลจอมเวทของพวกเราคงจะไม่มีที่ยืนแน่ มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี ท่านหญิงออร์เดรย์ แล้วคุณจะทำยังไง?”

มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้น ชายคนนั้นมีผมสีทอง ใบหน้าหล่อเหลา มือของเขากำลังเท้าคางอยู่ ชายคนนั้นจงใจที่จะเขย่าเก้าอี้เบาๆ ทันทีที่ชายหนุ่มคนนั้นพูดจบเขาก็เหลือบมองไปยังออร์เดรย์อย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาของชายหนุ่มผมบลอนด์คนนั้นเต็มไปด้วยความหลงใหล

ออร์เดรย์ไม่ได้เหลือบมองกลับกัน กลับกันเธอดูเหมือนจะไม่สนใจสิ่งที่ชายหนุ่มคนนั้นพูด ออร์เดรย์ยังคงแต่งเล็บสีม่วงของเธออย่างไม่ใส่ใจต่อไป เมื่อผ่านไปสักพักอันนาก็หันหน้ามามองชายหนุ่มผมบลอนด์ด้วยความไม่พอใจ “มาติน หมายความว่านายอยู่ข้างลีโอนาร์ดอย่างงั้นสินะ?”

“ฉันไม่ได้อยู่ข้างใคร ฉันก็แค่ยืนอยู่ข้างที่ถูกต้อง แล้วท่านประธานล่ะ?”

มาตินยังคงจับจ้องไปที่ออร์เดรย์ เมื่อตระหนักได้แล้วว่าเธอไม่สนใจ เขาก็ได้แต่กัดริมฝีปากก่อนที่จะเหลือบมองชายคนถัดไป ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เขามีผมสีน้ำตาลที่ดูยุ่งเหยิง รูปร่างของเขาสูงไม่ต่างอะไรจากหมียักษ์ “คุณฮิลเบิร์ต แล้วคุณจะเอายังไงล่ะ?”

ฮิลเบิร์ตหลับตาลง ใบหน้าที่แน่วแน่ของเขาทำให้ผู้ที่ได้มองรู้สึกถูกกดขี่ เขาเป็นนักเวทที่ไม่ได้สวมใส่เสื้อคลุมของนักเวท ฮิลเบิร์ตเป็นชายผู้สวมใส่ชุดเกราะโซ่เอาไว้ ร่างกายที่กำยำของเขารวมไปถึงชุดเกราะทำให้ไม่มีใครคิดว่าฮิลเบิร์ตคนนี้จะเป็นนักเวท

ฮิลเบิร์ตเงียบ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวราวกับว่าตัวเองกำลังหลับใหลอยู่

มาตินยักไหล่ “พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อที่จะหารือกันไม่ใช่เหรอไง? แล้วทำไมคุณถึงไม่พูดล่ะ? แล้วการหารือของพวกเราจะเดินหน้าต่อไปได้ยังไงกัน?”

“งั้นก็เลิกหารือซะ”

ออร์เดรย์วางนิ้วลงบนโต๊ะก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่คล้ายกับดวงดาวของเธอเหลือบมองทุกคนที่อยู่ที่นั่น “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกนายทุกคนก็ช่วยเงียบได้แล้ว ฉันจะเป็นคนพูดเอง”

ทันทีที่เธออ้าปาก นักเวทคนอื่นๆ ก็กลั้นหายใจ แม้แต่ฮิลเบอร์ที่หลับตาก็ยังลืมตาขึ้น

นิ้วอันเรียวยาวของออร์เดรย์เคาะลงบนโต๊ะ “สามวัน ฉันจะให้เวลาทุกคนสามวัน ฉันอยากจะเห็นหัวทุกคนในปราสาทพระจันทร์สีดำภายในสามวัน! ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ฉันมีงานอีกหลายอย่างที่จะต้องทำ เวลาสามวันก็น่าจะพอแล้วสำหรับทุกคน อย่าทำให้ฉันผิดหวังซะล่ะ ทุกคนก็คงจะรู้นะว่าถ้าหากล้มเหลวจะมีบทลงโทษแบบไหนรออยู่น่ะ?”

“ครับ/ค่ะ ท่านประธาน”

นักเวททุกคนรวมไปถึงมาร์ตินยิ้มอย่างขมขื่น

ประธานของพวกเขาเป็นคนที่หยิ่งผยองเป็นอย่างมาก เธอมักจะตัดสินใจอะไรโดยที่ไม่ฟังความเห็นของทุกคน ในตอนแรกออร์เดรย์ก็มักจะปล่อยให้ทุกคนหารือกันไป สุดท้ายแล้วเธอก็จะเป็นคนตัดสินใจซะเอง แม้จะเอาแต่ใจแค่ไหนแต่ทุกคนก็คุ้นเคยกันไปหมดแล้ว