พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 445 หนึ่งดาบสำแดงสังสารวัฏ หนึ่งกระบี่กลายเป็นหกวิถี

พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 445 หนึ่งดาบสำแดงสังสารวัฏ หนึ่งกระบี่กลายเป็นหกวิถี

ยามนี้ ฉู่เฟิงบีบเคล็ดวิชามือ สะบัดมือใหญ่คราหนึ่ง ยักษ์แสงทองฟันดาบออกไป ประกายดาบเจิดจรัสทะลวงอากาศ ฟันลงบนตะบองเขี้ยวหมาป่าขนาดมหึมานั้น

ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตะบองเขี้ยวหมาป่าที่ฟาดลงมาถูกสะท้อนกลับไป ประกายดาบนั้นก็แตกสลายตามไปด้วย

“ถึงกับตระหนักรู้ร่างเวทเทพมารแล้วรึ?”

มารโลหิตระดับสูงตนนั้นมิได้เปิดฉากโจมตีครั้งที่สองในทันที บนใบหน้าอัปลักษณ์ขนาดมหึมาเผยแววประหลาดใจ พินิจมองฉู่เฟิงอย่างจริงจังอีกสองแวบ ในดวงตาโลหิตขนาดยักษ์เผยแววตื่นเต้น: “ต่อให้อยู่ในโลกเทพ เจ้าก็นับว่าเป็นอัจฉริยะปีศาจ การล่าสังหารอัจฉริยะปีศาจของหมื่นเผ่าพันธุ์ คือสิ่งที่เผ่ามารโลหิตของข้าชอบทำที่สุด ในโลกเทพไม่มีโอกาส คิดไม่ถึงว่าในโลกเบื้องล่างนี้จะได้พบเจอสักคน ได้ยินว่าเลือดของอัจฉริยะปีศาจนั้นรสชาติอร่อยที่สุด โลหิตแก่นแท้ระดับนี้ก่อนที่เผ่ามารโลหิตจะถูกผนึก โดยทั่วไปล้วนต้องส่งมอบให้ราชันมารโลหิต คิดไม่ถึงว่าวันนี้ ข้าจะมีโอกาสได้ลิ้มลอง”

ฉู่เฟิงพินิจมองมารโลหิตระดับสูงตนนั้นแวบหนึ่ง กล่าวอย่างเสียดายอยู่บ้างว่า “น่าเสียดาย พวกเจ้ามารโลหิตเหล่านี้มีรูปร่างมนุษย์ กินไม่ลง มิเช่นนั้นก็คงย่างมาชิมดูบ้างแล้ว”

ย่างมาชิมดูบ้าง?

หลงอวี่เฟยอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก สมแล้วที่เป็นบิดาของเจ้าตัวเล็กสองคนนั้น เพียงแค่จุดนี้ก็ดูออกแล้วว่า เด็กสองคนนั้นเป็นลูกแท้ ๆ อย่างแน่นอน

“รนหาที่ตาย!”

มารโลหิตระดับสูงถือดีว่าสายเลือดสูงส่ง ดูถูกเผ่ามนุษย์ บัดนี้ถูกมนุษย์คนหนึ่ง ซ้ำยังเป็นมนุษย์ในโลกเบื้องล่างดูแคลนเช่นนี้ ก็บันดาลโทสะในทันที

เห็นเพียงพลังมารโลหิตรอบกายเขากระเพื่อมไหว ตะบองเขี้ยวหมาป่ายักษ์ในมือชูสูงขึ้นอีกครั้ง ฟาดลงมาอย่างแรง

พลังมารโลหิตอันเข้มข้นวนเวียนอยู่บนนั้น ทุกที่ที่พาดผ่าน สุญตาล้วนแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้หลงอวี่เฟยที่อยู่ห่างออกไปไกล และถูกอาคมเขตแดนอำนาจเทพบรรพชนปกคลุมอยู่ยังรู้สึกไม่สบายตัว หายใจติดขัดอยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าอานุภาพการโจมตีนี้ของมารโลหิตระดับสูงรุนแรงเพียงใด

ส่วนฉู่เฟิงที่อยู่ท่ามกลางวงล้อม กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

เห็นเพียงเขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น บีบเคล็ดวิชามืออย่างรวดเร็ว ในปากเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยไม่กี่คำว่า “หนึ่งดาบสำแดงสังสารวัฏ!”

สิ้นเสียงวาจา ก็เห็นร่างเวทเทพมารอันมหึมานั้นสะบัดแขนขวาขนาดใหญ่ เหวี่ยงดาบยักษ์ในมือ ฟันออกไปอย่างรวดเร็ว

หวึ่ง!

พลังเทพอันเข้มข้นรวมตัวกัน ก่อตัวเป็นคมดาบอันเจิดจรัสกลางอากาศ

คมดาบทะลวงอากาศ สำแดงเป็นสถานที่แห่งสังสารวัฏ พลังแห่งสังสารวัฏอันไร้ที่สิ้นสุดไหลเวียนอยู่ภายใน

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตะบองเขี้ยวหมาป่ายักษ์ที่วนเวียนด้วยพลังมารโลหิตฟาดลงบนสังสารวัฏ บังเกิดเสียงดังสะเทือนฟ้าดิน

คลื่นพลังงานอันแข็งแกร่งกระเพื่อมออกไป สั่นสะเทือนสุญตาโดยรอบจนแตกสลายในชั่วพริบตา

วู่ว!

วายุสุญตานับไม่ถ้วนหวีดหวิว แรงดูดกลืนอันน่าสะพรึงกลัวกระเพื่อมออกไป ดูดกลืนซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างในดินแดนบรรพชนเข้าไปจนหมดสิ้น

“ดินแดนเทพดาบกระบี่!”

ฉู่ซินและฉู่เฉินร่วมมือกันกางอาณาเขตหลอมรวมกฎระเบียบสองสาย ครอบคลุมตนเองและหวังหลานซีไว้

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงแรงดูดกลืนอันน่าสะพรึงกลัวนั้น แม้จะพยายามสุดกำลัง ร่างกายก็ยังค่อย ๆ เคลื่อนไปหาวายุสุญตาเหล่านั้น

โชคดีที่สุญตาที่แตกสลายได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็วภายใต้ผลของมหามรรคมิติ

วายุสุญตาอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นก็หายไปจนหมดสิ้น

“น่ากลัวยิ่งนัก”

หลงอวี่เฟยในอาคมเขตแดนอำนาจเทพ เงยหน้ามองยักษ์สองตนบนท้องฟ้าสูง ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง

นางอยู่ห่างจากสนามรบ และอยู่ในอาคมเขตแดนอำนาจเทพ ยังคงสัมผัสได้ถึงแรงดูดกลืนอันน่าสะพรึงกลัวของวายุสุญตา แต่ฉู่เฟิงและมารโลหิตระดับสูงตนนั้นอยู่ในใจกลางวายุสุญตา กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่นิดเดียว แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

“เจ้ากลับไม่ได้รับผลกระทบจากวายุสุญตาหรือ?”

มารโลหิตระดับสูงตนนั้นก็มองฉู่เฟิงด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง ที่เขาไม่ได้รับผลกระทบ เป็นเพราะเขาคือร่างเทพแท้ที่แท้จริง ย่อมไม่ได้รับผลกระทบจากวายุสุญตาของโลกเบื้องล่างนี้ มีเพียงวายุสุญตาของโลกเทพเท่านั้นจึงจะส่งผลกระทบต่อเขาได้

แต่ฉู่เฟิงเป็นเพียงเทพยุทธ์โลกเบื้องล่าง แม้พลังต่อสู้จะแข็งแกร่งมาก แต่กายเนื้อก็เป็นเพียงร่างเทพยุทธ์ จะไม่ได้รับผลกระทบจากวายุสุญตาของโลกเบื้องล่างได้อย่างไร นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย

ฉู่เฟิงยิ้มเรียบ ๆ กล่าวว่า “ก็แค่วายุสุญตา จะมีผลกระทบอันใด?”

แม้เขาจะเป็นเพียงร่างเทพยุทธ์ แต่เขามิใช่เทพยุทธ์ทั่วไป สิ่งที่เขาบำเพ็ญคือพลังเทพบรรพชน ร่างเทพยุทธ์ที่ควบแน่นจากพลังเทพบรรพชน จะใช่สิ่งที่ร่างเทพยุทธ์ทั่วไปเทียบเคียงได้หรือ?

“ข้าเริ่มสนใจเจ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”

บนใบหน้าอัปลักษณ์ขนาดมหึมาของมารโลหิตระดับสูงเผยรอยยิ้มดุร้ายออกมา ทั้งยังแลบลิ้นยักษ์สีแดงฉานเลียริมฝีปาก “ข้าอดใจรอไม่ไหวที่จะดื่มโลหิตแก่นแท้ของเจ้าแล้ว มันต้องอร่อยมากแน่ ๆ”

“ข้ากลับไม่มีความสนใจในเนื้อของเจ้าเลยสักนิด”

ฉู่เฟิงมองร่างแท้มารโลหิตอันมหึมานั้นแวบหนึ่ง เต็มไปด้วยความเสียดาย ตัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องกินนานเท่าใดกว่าจะหมด น่าเสียดายที่เป็นรูปร่างมนุษย์ กินไม่ลงจริง ๆ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามกลับว่า “เผ่ามารโลหิตของพวกเจ้ามีแบบที่มิใช่รูปร่างมนุษย์หรือไม่? หรือว่า เจ้าแปลงกายเป็นสถานะที่มิใช่รูปร่างมนุษย์ เช่นนั้นข้าก็จะสามารถย่างเจ้ากินได้ จะได้ไม่มีอุปสรรคทางจิตใจ”

“มนุษย์ เจ้าทำให้ข้าโกรธแล้วจริง ๆ”

น้ำเสียงของมารโลหิตระดับสูงแฝงไว้ด้วยเจตจำนงสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด ในดวงตาโลหิตคู่ยักษ์มีพลังมารโลหิตสีแดงฉานพลุ่งพล่านไม่หยุด ลวดลายโลหิตอันน่ากลัวบนใบหน้าอัปลักษณ์นั้นก็กะพริบไหวไม่หยุด ดูแล้วน่าสะพรึงกลัวอยู่บ้าง

“อาณาเขตมารโลหิต!”

เขาตะโกนลั่น อาณาเขตสีเลือดผืนหนึ่งลุกลามออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมฉู่เฟิงไว้ภายในชั่วพริบตา

“ในอาณาเขตมารโลหิตของข้า พลังงานทั้งหมดที่มิใช่พลังมารโลหิตจะถูกกดข่ม ส่วนพลังฝีมือของข้า จะได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล ฝ่ายหนึ่งลดฝ่ายหนึ่งเพิ่ม เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อต้านข้าได้อีกแล้ว”

มารโลหิตระดับสูงน้ำเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับชูตะบองเขี้ยวหมาป่ายักษ์ในมือขึ้นอีกครั้ง ฟาดลงมาอย่างแรง

“เช่นนั้นหรือ?”

ฉู่เฟิงยกมือซ้ายขึ้น สะบัดออกไปอย่างแรง

ก็เห็นร่างเวทเทพมารอันมหึมานั้นยกมือซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน ฟันกระบี่ยาวอันมหึมานั้นออกไปอย่างแรง

“หนึ่งกระบี่กลายเป็นหกวิถี”

พร้อมกับเสียงตะโกนของฉู่เฟิง พลังเทพอันเข้มข้นไหลเวียนอยู่บนกระบี่ยาว ควบแน่นเป็นปราณกระบี่อันเจิดจรัสสายหนึ่ง

ปราณกระบี่ทะลวงอากาศ กรีดผ่านสุญตา ปรากฏเป็นหกวิถี

ที่เรียกว่าหกวิถี ก็คือวิถีเทพสวรรค์ วิถีมนุษย์ วิถีอสุรา วิถีนรก วิถีผีร้าย วิถีเดรัจฉาน

เพียงแต่กระบวนท่านี้ฉู่เฟิงเห็นได้ชัดว่ายังบำเพ็ญไม่ถึงขั้นสำเร็จขั้นยิ่งใหญ่ มีเพียงพลังสามวิถีคือวิถีเดรัจฉาน วิถีมนุษย์ และวิถีผีร้ายเท่านั้นที่สว่างขึ้นมา อีกสามวิถียังคงอยู่ในสถานะสีเทา มิอาจใช้ออกมาได้

“ฟัน!”

ฉู่เฟิงตะโกนลั่นอีกครั้ง ก็เห็นพลังสามวิถีคือวิถีเดรัจฉาน วิถีมนุษย์ และวิถีผีร้ายพลุ่งพล่านไม่หยุด กลายเป็นปราณกระบี่ที่ไหลเวียนด้วยพลังสามสีพุ่งทะลวงอากาศออกไป

ที่น่าประหลาดคือ ปราณกระบี่ที่ควบแน่นจากพลังสามวิถีนี้กลับไม่ได้รับผลกระทบจากอาณาเขตมารโลหิตเลยแม้แต่น้อย

ปัง!

ปราณกระบี่ที่แปลงจากพลังสามวิถีฟันลงบนตะบองเขี้ยวหมาป่าอันมหึมานั้น บังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นพลังงานตกค้างอันน่าสะพรึงกลัวกระเพื่อมออกไปอีกครั้ง สั่นสะเทือนสุญตาโดยรอบจนแตกสลายอีกครา วายุสุญตาอันไร้ที่สิ้นสุดปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้วายุสุญตาทั้งหมดล้วนอยู่ในอาณาเขตมารโลหิต จึงมิได้ส่งผลกระทบต่อภายนอกมากนัก แรงดูดกลืนทั้งหมดล้วนถูกอาณาเขตมารโลหิตแบกรับไว้

แม้แต่มารโลหิตระดับสูงที่ไม่เกรงกลัววายุสุญตาของโลกเบื้องล่าง หลังจากแบกรับแรงดูดกลืนทั้งหมดของวายุสุญตาทั้งหมดแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าพลังมารโลหิตในกายปั่นป่วน มีแนวโน้มจะทะลุออกจากร่าง

โชคดีที่มหามรรคมิติมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่นานก็ซ่อมแซมสุญตาที่แตกสลายจนสมบูรณ์

“นี่คือกระบวนท่าอันใด?”

มารโลหิตระดับสูงกำตะบองเขี้ยวหมาป่าที่ถูกสะท้อนกลับมาไว้แน่น บนใบหน้าอัปลักษณ์ขนาดมหึมาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกเทพมานับหมื่นปี กลับไม่เคยพบเห็นวรยุทธ์เช่นนี้มาก่อน

เทพยุทธ์โลกเบื้องล่างผู้นี้ ช่างประหลาดเสียจริง