พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 415 โซ่ตรวนผนึกตบะนี่ก็ไม่เห็นจะแข็งแรงเลยนะ

พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 415 โซ่ตรวนผนึกตบะนี่ก็ไม่เห็นจะแข็งแรงเลยนะ

“ท่านพ่อเก่งกาจมากขอรับ”

ฉู่เฉินพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “แต่ว่ารอให้พวกเราตามหาท่านแม่พบแล้ว ท่านพ่อก็จะไม่ใช่อันดับหนึ่งในใต้หล้าแล้ว”

หวังหลานซีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านแม่ของพวกเจ้าเก่งกาจกว่าท่านพ่อของพวกเจ้าอีกหรือ”

“แน่นอนเจ้าค่ะ”

ฉู่ซินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฟังท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีพวกเรา ท่านแม่มักจะบิดหูท่านพ่อบ่อย ๆ ท่านพ่อไม่กล้าขัดขืนเลยสักนิด”

“เอ่อ!”

มุมปากของหวังหลานซีกระตุกเล็กน้อย นางยังนึกว่าท่านแม่ของเจ้าตัวเล็กสองคนนี้มีตบะสูงส่งกว่าท่านพ่อของพวกเขาเสียอีก ที่แท้ก็เก่งกาจแบบนี้นี่เอง

“หากมีท่านแม่อยู่ ท่านพ่อต้องไม่กล้าตีบั้นท้ายข้าแน่ ๆ”

ฉู่เฉินบ่นพึมพำเสียงเบา

หวังหลานซีมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ในใจทอดถอนใจเบา ๆ หากท่านแม่ของเจ้าตัวเล็กสองคนนี้ตายไปแล้วจริง ๆ พวกเขาจะเสียใจเพียงใดกันนะ

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามหยั่งเชิงดูว่า “อ้ายชือโร่ว อ้ายเข่าโร่ว หากว่า ข้าหมายถึงหากว่า พวกเจ้าหาท่านแม่ไม่พบจะทำอย่างไร”

“ไม่รู้สิเจ้าคะ/ขอรับ”

ฉู่ซินและฉู่เฉินตะลึงไปพร้อมกัน คิ้วน้อย ๆ ขมวดมุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน

หวังหลานซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “หากหาท่านแม่ไม่พบ พวกเจ้าอยากจะหาท่านแม่คนใหม่หรือไม่ พวกเจ้าน่ารักถึงเพียงนี้ ท่านแม่คนใหม่จะต้องชอบพวกเจ้ามากแน่ ๆ”

“ไม่เอา!”

ฉู่ซินและฉู่เฉินส่ายหน้าพร้อมกัน กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า “พวกเราจะเอาท่านแม่ของตัวเอง”

“ข้าหมายถึงในกรณีที่หาท่านแม่ของพวกเจ้าไม่พบ หากหาพบย่อมต้องเอาท่านแม่ของพวกเจ้าเองอยู่แล้ว แต่หากหาไม่พบเล่า” หวังหลานซีอธิบาย

“จะต้องหาพบแน่นอน”

ฉู่ซินและฉู่เฉินบ่นพึมพำเสียงเบา

หวังหลานซีกล่าวว่า “ลูกสาวข้าสวยมากนะ หากพวกเจ้าหาท่านแม่ไม่พบ ข้าให้นางเป็นท่านแม่คนใหม่ของพวกเจ้าดีหรือไม่”

“ท่านย่าหวัง ท่านหมายถึงท่านน้าหลงหรือเจ้าคะ”

ฉู่ซินเอียงศีรษะน้อย ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ! เสี่ยวเฟยก็ได้นะ”

หวังหลานซีชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “หากพวกเจ้าชอบ ลูกสาวทั้งสองคนของข้าล้วนสามารถเป็นท่านแม่ให้พวกเจ้าได้ ต่อไปพวกเจ้าก็จะมีท่านแม่สองคนแล้ว”

“ท่านแม่สองคนหรือ”

ฉู่เฉินเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

ฉู่ซินกลับส่ายหน้าปฏิเสธพัลวันว่า “ไม่ได้ ไม่ได้ พวกเรามาตามหาท่านแม่ มิใช่มาหาภรรยาให้ท่านพ่อ หากพวกเราหาท่านแม่ที่ไม่ใช่ท่านแม่กลับไปสองคน ท่านพ่อจะตีบั้นท้ายพวกเราจนบานเป็นดอกไม้แน่”

หวังหลานซียิ้มออกมา นางเดิมทีก็เพียงแค่ล้อเล่น หยอกเย้าเจ้าตัวเล็กสองคนนี้เท่านั้น

จะให้ลูกสาวสองคนแต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกัน นางเองก็ยังไม่เห็นด้วยหรอก

ทว่า ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวโหรว หรือเสี่ยวเฟย หากได้แต่งงานกับท่านพ่อของเจ้าตัวเล็กสองคนนี้ ล้วนเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

“เนื้อย่างของพวกเจ้านี่อร่อยจริง ๆ”

ระหว่างพูดคุยหยอกล้อ นางก็กินเนื้อย่างในมือจนหมด ลูบท้องด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ทอดถอนใจว่า “สามปีแล้ว ไม่เคยได้กินของอร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย”

“สามปีไม่ได้กินของอร่อยแล้วหรือ น่าสงสารจัง”

ฉู่ซินหยิบเนื้อย่างที่ตนเองเก็บสะสมไว้ออกมาอีกชิ้นยื่นให้หวังหลานซี แล้วกล่าวว่า “ท่านย่าหวัง ยังกินอีกหรือไม่เจ้าคะ ข้ายังมีอีกนะ”

นางไม่ได้กินเนื้อย่างไม่กี่วันก็ทนไม่ไหวแล้ว ท่านย่าหวังไม่ได้กินของอร่อยมาสามปี นั่นมันช่างน่ากลัวเกินไปแล้วจริง ๆ

“ไม่ต้องแล้ว ข้าอิ่มแล้ว กินไม่ไหวแล้ว”

หวังหลานซีรีบโบกมือปฏิเสธ แล้วกล่าว

เนื้อย่างชิ้นนี้ใหญ่พอแล้ว หากมิใช่เพราะเนื้อย่างนี้อร่อยเหลือเกิน นางก็คงกินไม่หมด

“อ้อ! ก็ได้เจ้าค่ะ”

ฉู่ซินพยักหน้า ส่งเนื้อย่างเข้าปาก แล้วเริ่มแทะกินเอง

“เอ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราออกไปจากที่นี่กันก่อนดีหรือไม่”

เจ้าหมูน้อยสองหัวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน

นี่มันอยู่ในคุกใต้ดินของคนอื่นนะ ข้างนอกมีตาข่ายฟ้าดิน ดักซุ่มโจมตีอย่างแน่นหนา หากถูกพบเข้า คงจะเป็นเรื่องยุ่งยากแล้ว

“ใช่ ออกไปจากที่นี่ก่อน”

ฉู่ซินแทะเนื้อย่างไปพลาง พยักหน้ากล่าวไปพลาง

หวังหลานซีมองดูโซ่ตรวนที่มือและเท้าของตนเอง ถอนหายใจคราหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “อ้ายชือโร่ว อ้ายเข่าโร่ว พวกเจ้าไปกันเองเถิด ตบะของข้าถูกโซ่ตรวนนี้ผนึกไว้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกไปได้”

ตบะของนางถูกผนึกไว้ จึงไม่สัมผัสถึงการดักซุ่มโจมตีในเหมืองแร่ แต่นางก็ไม่ได้โง่ เพียงแค่มองดูการเฝ้ายามที่หละหลวมในเหมืองแร่ก็พอจะคาดเดาได้แปดเก้าส่วนแล้ว

“ท่านย่าหวัง ไม่ต้องกังวล พวกเรากลับทางเดิมก็ได้แล้วขอรับ” ฉู่เฉินกล่าวพลางยิ้มร่า

ทางเดิม?

หวังหลานซีเพิ่งจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่า “จริงสิ พวกเจ้าเข้ามาได้อย่างไร”

ทางเข้าออกคุกใต้ดินมีเพียงทางเดียว หากจะเข้าสู่คุกใต้ดิน ก็จำเป็นต้องผ่านเหมืองแร่

หากเจ้าตัวเล็กสองคนนี้เข้ามาทางเหมืองแร่ เป็นไปไม่ได้ที่จะไร้สุ้มเสียง

ต่อให้มีองครักษ์คุกใต้ดินผู้นั้นนำทาง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

ฉู่ซินกัดเนื้อย่างไปคำหนึ่ง ยื่นนิ้วน้อย ๆ ขาวราวหิมะชี้ไปที่เหนือศีรษะ แล้วกล่าวว่า “ท่านย่าหวัง พวกเราขุดรูจากข้างบนเข้ามาเจ้าค่ะ”

“ขุดรูเข้ามาหรือ”

หวังหลานซีตะลึงไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองผนังหินเหนือศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ไม่ต้องพูดถึงว่าขุดรูต้องใช้เวลานานเท่าใด รอบคุกใต้ดินนี้ล้วนเต็มไปด้วยอาคม ต่อให้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ระยะสูงสุดก็ยังยากที่จะทำลายได้ เจ้าตัวเล็กสองคนนี้เข้ามาได้อย่างไรกัน

“ท่านย่าหวัง ให้ข้าช่วยท่านเปิดโซ่ตรวนดีหรือไม่ขอรับ”

ฉู่เฉินมองดูโซ่ตรวนที่มือและเท้าของหวังหลานซี แล้วเอ่ยปากกล่าว

หวังหลานซีส่ายหน้า ยิ้มกล่าวว่า “โซ่ตรวนนี้หลอมสร้างจากวัสดุพิเศษ สามารถตัดขาดพลังงานทุกชนิด การโจมตีด้วยพลังงานใด ๆ ล้วนไร้ผลต่อมัน อีกทั้งมันยังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง คิดจะอาศัยพละกำลังกายเนื้อล้วน ๆ ผ่ามันออก ก็เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงใช้กุญแจไขเปิดเท่านั้น และกุญแจ มีเพียงเจ้ามณฑลหลง หลงอวี่เซิ่งเท่านั้นที่มี ต่อให้เป็นองครักษ์คุกใต้ดินเหล่านี้ก็ไม่มีกุญแจที่สามารถไขเปิดโซ่ตรวนเหล่านี้ได้”

ผู้บำเพ็ญพึ่งพาปราณแท้ พลังแห่งกฎเกณฑ์ พลังแห่งกฎระเบียบและพลังงานอื่น ๆ แต่โซ่ตรวนนี้กลับสามารถตัดขาดพลังงานเหล่านี้ได้ ทำให้ผู้บำเพ็ญไม่สามารถใช้พลังภายนอกผ่าเปิดได้

และหากไม่ใช้พลังงานเหล่านี้ อานุภาพของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ หรือกระทั่งอาวุธจักรพรรดิก็ไม่อาจสำแดงออกมาได้ ผ่าโซ่ตรวนนี้ไม่เข้าโดยสิ้นเชิง

ส่วนพละกำลังกายเนื้อล้วน ๆ นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่จะมีพละกำลังที่สามารถใช้มือเปล่าผ่าอาวุธเวทป้องกันระดับหกให้แตกละเอียดได้ จึงจะสามารถผ่าโซ่ตรวนนี้ออกได้ แต่อาวุธเวทป้องกันระดับหก เทียบเท่ากับระดับจอมยุทธ์เชียวนะ นางยังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีผู้บำเพ็ญคนใดสามารถใช้มือเปล่าผ่าจอมยุทธ์ให้ตายได้ แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ระยะสูงสุดหากอาศัยเพียงพละกำลังกายเนื้อก็ยังทำไม่ได้

“ไม่เป็นไรขอรับ พลังงานของพวกเราก็พิเศษมาก มันน่าจะตัดขาดไม่ได้ อีกอย่าง แรงของพวกเราเยอะมากนะขอรับ”

ฉู่เฉินกล่าวไปพลาง จับโซ่ตรวนบนมือของหวังหลานซีไปพลาง มือน้อย ๆ อวบอ้วนทั้งสองข้างออกแรงดึง ได้ยินเพียงเสียงดังแครก โซ่ตรวนก็ขาดสะบั้นในชั่วพริบตา

“ท่านย่าหวัง โซ่ตรวนนี้ก็ไม่เห็นจะแข็งแรงเลยนะขอรับ ข้ายังไม่ออกแรงเต็มที่เลย มันก็แตกเสียแล้ว”

ฉู่เฉินเงยหน้าขึ้น เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เขาฟังหวังหลานซีพูดเสียดิบดี ยังนึกว่าโซ่ตรวนนี้จะแข็งแรงเพียงใด ผลสุดท้ายกลับไม่ต้องออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ

มุมปากของหวังหลานซีกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ผู้บำเพ็ญมณฑลหลงไม่กี่คนในโลงศพเทพก็มีใบหน้าตื่นตระหนกเช่นกัน พละกำลังกายเนื้อล้วน ๆ ของเด็กแสบผู้นี้กลับน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ