พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 330 ไปมณฑลจง เด็กแสบสองคนประหม่าเสียแล้ว

พ่อบ้านจักรพรรดิยุทธ์ ตอนที่ 330 ไปมณฑลจง เด็กแสบสองคนประหม่าเสียแล้ว

ในขณะที่พวกฉู่ซินกำลังกินเนื้อย่างกันอย่างมีความสุข กองทัพมณฑลจงก็กำลังรับตัวเชลยศึกมณฑลม๋ออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนเชลยเหล่านี้จะถูกจัดการอย่างไรนั้น มิใช่ปัญหาที่พวกเขาต้องใส่ใจ

ฉู่ซินและฉู่เฉินกินเนื้อย่างไปพลาง นำสมบัติทั้งหมดที่รวบรวมมาได้ในช่วงเวลานี้ออกมาไปพลาง จากนั้นก็เรียกแปดกายาสงครามของแต่ละคนออกมา เด็กแสบสิบแปดคนนั่งล้อมวงกัน ตรวจสอบและแยกประเภทวรยุทธ์และสมบัติเหล่านั้นทีละชิ้น ๆ

ของเหล่านี้อันที่จริงไม่มีประโยชน์ต่อพวกเขาเท่าใดนัก แต่สิ่งที่พวกเขาเพลิดเพลินก็คือกระบวนการขนย้ายสมบัติจนเกลี้ยง และการตรวจสอบสมบัติ

เย่หงเสวี่ยจ้องมองวรยุทธ์และสมบัติที่กองเท่าภูเขาเหล่านั้น ก็ตกตะลึงตาค้างเช่นกัน

เจ้าตัวเล็กสองคนนี้ขนสมบัติของสำนักกระบี่ไร้รักและจวนมณฑลม๋อมาจนเกลี้ยงจริง ๆ นี่มันช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำ วรยุทธ์และสมบัติเหล่านั้นก็ถูกเด็กแสบสิบแปดคนแยกประเภทจนเกือบเสร็จสิ้น แล้วเก็บกลับเข้าไปในแหวนมิติของสองพี่น้องอีกครั้ง

จากนั้นฉู่ซินและฉู่เฉินก็พาเจ้าหมูน้อยสองหัว เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วสำนักกระบี่ไร้รักและจวนมณฑลม๋อ เพื่อค้นหาสมบัติ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉู่ซินและฉู่เฉินยังคงนอนหลับปุ๋ย ก็มีผู้บำเพ็ญที่เฝ้ารักษาการณ์ค่ายกลเคลื่อนย้ายเมืองมณฑลม๋อผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา รายงานต่อเย่หงเสวี่ยว่า “เรียนท่านผู้ตรวจการณ์ ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่มุ่งสู่เมืองหลวงจักรพรรดิแห่งมณฑลจงเปิดใช้งานใหม่แล้ว สามารถเคลื่อนย้ายกลับมณฑลจงได้ทุกเมื่อขอรับ”

“ดี ข้ารู้แล้ว”

เสียงของเย่หงเสวี่ยดังขึ้น จากนั้นนางก็หันกายเดินเข้าไปในห้องของสองพี่น้อง มองดูเจ้าตัวเล็กสองคนที่นอนแผ่หลาหลับอย่างสบาย และเจ้าหมูน้อยสองหัวที่นอนหมอบอยู่ข้าง ๆ สองพี่น้องเช่นกัน นางก็อดที่จะยิ้มบาง ๆ มิได้ ฉากนี้ ช่างดูอบอุ่นอยู่บ้าง

ทว่า เจ้าตัวเล็กสองคนนี้แม้แต่ตอนนอนก็ยังสวมหน้ากาก ไม่รู้ว่าภายใต้หน้ากากนั้นซ่อนใบหน้าเช่นไรไว้ คิดว่าคงจะน่ารักมากเป็นแน่

“อ้ายเข่าโร่ว อ้ายชือโร่ว ตื่นได้แล้ว ไปเมืองหลวงจักรพรรดิกัน”

เย่หงเสวี่ยปลุกสองพี่น้องให้ตื่น

“ค่ายกลเคลื่อนย้ายใช้ได้แล้วหรือ”

ฉู่ซินและฉู่เฉินพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

อู๊ด!

เจ้าหมูน้อยสองหัวก็ลืมดวงตาหมูอันงุนงงทั้งสองคู่ขึ้น มองสำรวจไปรอบ ๆ

“อืม!”

เย่หงเสวี่ยพยักหน้า

“ยอดเยี่ยมไปเลย ท่านน้าเย่ พวกเรารีบไปกันเถิด”

ฉู่ซินคว้าเจ้าหมูน้อยสองหัวที่ยังทำหน้างงงวยขึ้นมาวางไว้บนไหล่ จากนั้นก็จับมือเย่หงเสวี่ยพร้อมกับฉู่เฉินคนละข้าง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของค่ายกลเคลื่อนย้ายอย่างอดใจรอไม่ไหว

บนใบหน้าของเย่หงเสวี่ยประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กสองคนลากนางวิ่งตะบึงไป

แม้ความวุ่นวายในมณฑลม๋อจะสงบลงโดยพื้นฐานแล้ว แต่กองทัพมณฑลจงก็ยังคงระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง ส่งยอดฝีมือมาเฝ้ารักษาการณ์ค่ายกลเคลื่อนย้าย เพื่อป้องกันมิให้เศษเดนกบฏหลบหนีผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย

เย่หงเสวี่ยแสดงป้ายคำสั่งผู้ตรวจการณ์มณฑลม๋อของตนเอง แล้วกล่าวว่า “ข้าจะกลับมณฑลจงไปรายงานภารกิจต่อฝ่าบาท รีบเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายโดยเร็ว”

“ขอรับ!”

ยอดฝีมือที่รับผิดชอบเฝ้ารักษาการณ์ค่ายกลเคลื่อนย้ายตรวจสอบป้ายคำสั่งแล้ว ก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม จากนั้นก็สั่งให้คนเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้าย จุดหมายปลายทางก็คือมณฑลจง

ฉู่ซินและฉู่เฉินยืนอยู่ข้างกายเย่หงเสวี่ย มือน้อย ๆ กำชายเสื้อของตนเองไว้ ดูประหม่าอยู่บ้าง

ออกจากหมู่บ้านต้าสือ ผ่านมณฑลหลาน เขตแดนลับเก้ามณฑล มณฑลชาง มณฑลเหลย มณฑลฮวง และมณฑลม๋อ ต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ใช้เวลามาเนิ่นนานหลายวัน บัดนี้ในที่สุดก็จะไปมณฑลจงแล้ว ในที่สุดก็จะไปช่วยท่านแม่แล้ว

พอถึงเวลาจริง พวกเขากลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่รู้ว่าท่านแม่ถูกสะกดไว้ที่ใด ไม่รู้ว่าพบหน้ากันแล้วท่านแม่จะยังจำพวกเขาได้หรือไม่

เจ้าตัวเล็กสองคนที่อายุไม่ถึงสี่ขวบ ในยามนี้ในสมองเล็ก ๆ นั้นกลับคิดเรื่องราวมากมายเหลือเกิน

เย่หงเสวี่ยสังเกตเห็นอาการที่ผิดปกติของเจ้าตัวเล็กสองคน และมองออกถึงความประหม่าของพวกเขา จึงยิ้มปลอบโยนว่า “เจ้าตัวเล็กสองคนนี้เผชิญหน้ากับการโจมตีของจักรพรรดิยุทธ์ยังไม่ประหม่า คิดไม่ถึงเลยว่าแค่นั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับประหม่าถึงเพียงนี้ อย่ากลัวไปเลย ประเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

“ท่านน้าเย่ พวกเรามิได้ประหม่าเพราะนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายเสียหน่อย”

ฉู่เฉินอยากจะแก้ไขความเข้าใจผิดสักหน่อย พวกเขามิใช่เพิ่งเคยนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายเป็นครั้งแรก จะประหม่าเพราะเรื่องนี้ได้อย่างไร

“เช่นนั้นเพราะเหตุใดเล่า”

เย่หงเสวี่ยเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้

เจ้าหมูน้อยสองหัวก็กะพริบดวงตาหมูเรียวยาวทั้งสองคู่ จ้องมองฉู่เฉิน มันก็สงสัยใคร่รู้อย่างยิ่งว่าเหตุใดพี่ใหญ่และพี่รองจึงประหม่าถึงเพียงนี้

“เป็นเพราะ... อื้อ!”

ฉู่เฉินเพิ่งจะคิดอธิบาย ก็ถูกฉู่ซินปิดปากไว้

เย่หงเสวี่ยหันไปมองฉู่ซินอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้กำลังเล่นลูกไม้อันใดอีก

ฉู่ซินหัวเราะคิกคัก ดวงตากลอกไปมา กล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความไร้เดียงสาว่า “ท่านน้าเย่ พวกเราเพียงแค่ไม่เคยไปเมืองหลวงจักรพรรดิ จึงตื่นเต้นนิดหน่อย มิใช่ประหม่าเจ้าค่ะ”

“ใช่ ๆ ๆ พวกเราแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย” ฉู่เฉินก็พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ

“อ้อ ที่แท้ก็ตื่นเต้นนี่เอง”

เย่หงเสวี่ยหลุดหัวเราะออกมา ความประหม่ากับความตื่นเต้นนางยังพอแยกแยะออก แต่ก็มิได้เปิดโปง กลับยังให้ความร่วมมือเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งออกมา

หวึ่ง!

ในขณะนั้นเอง ภายในค่ายกลเคลื่อนย้ายก็สว่างไสวไปด้วยลวดลายดาวหกแฉก ฉู่ซินทั้งสามคนและเจ้าหมูน้อยสองหัวที่อยู่ภายในนั้นก็หายวับไปในชั่วพริบตา

ขณะเดียวกัน ณ เมืองหลวงจักรพรรดิแห่งมณฑลจง ภายในห้องลับของวังหลวง จักรพรรดินีหลงอวี่โหรวผู้สวมฉลองพระองค์ลายมังกรกำลังทำความเข้าใจมรดกที่เทพยุทธ์เฒ่าทิ้งไว้

มีมรดกของเทพยุทธ์เฒ่าคอยหนุนเสริม ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของนางจึงรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ บัดนี้ตบะได้ยกระดับขึ้นสู่จักรพรรดิยุทธ์ระยะปลายแล้ว

“ฝ่าบาท!”

ในขณะนั้นเอง นอกห้องลับก็มีเสียงสตรีแหบพร่านั้นดังขึ้น “ผู้ตรวจการณ์มณฑลหลงมีข่าวส่งกลับมาเพคะ”

“รู้แล้ว”

หลงอวี่โหรวยุติการบำเพ็ญเพียร ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ลุกขึ้นเดินออกจากห้องลับ

นอกห้องลับ หญิงชราผู้หนึ่งยืนรอรับใช้ เมื่อเห็นหลงอวี่โหรวออกมา ก็รีบประคองแผ่นหยกแผ่นหนึ่งถวายด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

หลงอวี่โหรวรับแผ่นหยกมา แล้วกลับเข้าไปในห้องลับอีกครั้ง ใช้ปราณแท้เฉพาะตัวของสายเลือดราชวงศ์ถ่ายเทลงไปในแผ่นหยกนั้น

หวึ่ง!

บนแผ่นหยกสว่างไสวด้วยแสงสีทองจาง ๆ สายหนึ่ง จากนั้นก็ปรากฏร่างเงาของบุรุษหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งคุกเข่าข้างเดียวอยู่กับพื้น

“กราบทูลฝ่าบาท เจ้ามณฑลหลงนำอัจฉริยะฟ้าประทานมณฑลหลงสิบคนกำลังจะมุ่งหน้ามายังมณฑลจง เพื่อท้าประลองกับอัจฉริยะฟ้าประทานมณฑลจง หวังจะใช้สิ่งนี้บีบบังคับให้ฝ่าบาทสละราชสมบัติ เทพสามองค์ที่ลงมาจากโลกเทพเหล่านั้น มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะอยู่ในขบวนเดินทางครั้งนี้ด้วย ขอฝ่าบาททรงระวังพระองค์ด้วย”

หลังจากกล่าวจบ ร่างเงาของบุรุษผู้นั้นก็เลือนหายไป

หลงอวี่โหรวขมวดคิ้วงามเล็กน้อย นับตั้งแต่เทพยุทธ์เฒ่าสิ้นชีพ และแสงทองสามสายนั้นจุติลงมา นางก็รู้ว่ามณฑลหลงจะต้องมีความเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน

เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการรับมือความวุ่นวายในมณฑลม๋อ และหุ่นเชิดโลหิตนับล้านในมณฑลชางและมณฑลฮวง ไม่มีเวลาไปรับมือเรื่องของมณฑลหลง เพียงแค่ลอบส่งข่าวให้ผู้ตรวจการณ์มณฑลหลง ให้เขาจับตาดูอย่างลับ ๆ

เป็นไปตามคาด มณฑลหลงมีความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่แล้วในที่สุด

ใช้วิธีการประลองใหญ่อัจฉริยะฟ้าประทานมณฑลจงและมณฑลหลง มาบีบบังคับให้นางสละราชสมบัติรึ

ไหนเลยจะง่ายดายปานนั้น เจ้านั่นต้องการจะยืมมือสามเทพที่ลงมายังโลกเบื้องล่างมาข่มขู่นาง ขณะเดียวกันก็ต้องการจะหยั่งเชิงดูว่าเทพยุทธ์เฒ่าตายไปแล้วจริง ๆ หรือไม่กระมัง

“ฝ่าบาท!”

ในขณะนั้นเอง เสียงสตรีแหบพร่านั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้ามณฑลหลงและพวกมาถึงแล้ว ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพคะ”

“มาได้เร็วยิ่งนัก”

หลงอวี่โหรวแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาคราหนึ่ง ลุกขึ้นเดินออกจากห้องลับ