บทที่ 310 ความทรงจำวัยเด็ก

หลังจากเจียงเฟิงกลับมาที่ห้องโถงไท่เฟิงโหลว ก็พบว่าบรรดาช่างภาพต่างมองมาที่เขาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน แม้แต่จางกวงหังก็ยังทำหน้าเหมือนรอเผือกเรื่องสนุก ๆ

“นายรู้จักบรรณาธิการเจียงเหรอ?” จางกวงหังถาม

“เขาเป็น...” เจียงเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่รู้อายุของเจียงหย่งเลย ดูจากหน้าตาน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับสหายเจียงเจี้ยนคัง เขาเลยตัดสินใจไม่ถูกว่าเจียงหย่งเป็นอาหรือเป็นลุงของเขากันแน่

“เขาเป็นลูกชายคนเล็กของปู่สามน่ะ” เจียงเฟิงตอบ

จางกวงหังตกใจเล็กน้อย แล้วถอนหายใจชื่นชม “มิน่าล่ะถึงได้เป็นบรรณาธิการ ‘จือเว่ย’ ที่แท้ก็เชื้อไม่ทิ้งแถวนี่เอง”

เรื่องของเจียงหย่งกับเจียงเว่ยหมิงเป็นเรื่องในครอบครัว เจียงเฟิงไม่อยากคุยเยอะ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “การสัมภาษณ์ของคุณสวี่เป็นยังไงบ้าง?”

“เขาถามฉันว่าเบื้องหลังอาหารพวกนั้นมีเรื่องราวอะไรบ้าง” จางกวงหังตอบ

เจียงเฟิง: ???

เรื่องราว???

ถ้าจะเอาเรื่องราว เจียงเฟิงมีเยอะแยะตาแป๊ะไก่ อาหารที่มีบัฟทุกจานของเขาล้วนมีเรื่องราวเบื้องหลัง แถมยังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง มีทุกแนวทุกรสชาติ ทุกพล็อตเรื่อง ทุกรูปแบบความรัก มีให้เลือกสรร อยากได้แบบไหนเขาเล่าให้ฟังได้หมด

“ถามแค่นี้เหรอ?” เจียงเฟิงถาม

“ก็มีอย่างอื่นอีก อย่างเช่นมุมมองต่ออาหารแต่ละสัญชาติ ความแตกต่างระหว่างอาหารจีนกับอาหารฝรั่งเศส เคล็ดลับในการทำอาหารอะไรพวกนั้น” จางกวงหังพูด คิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลนิดหน่อยแต่ก็พูดออกมา “แล้วก็มีคำถามที่น่าสนใจอยู่คำถามนึง”

“คุณสวี่บอกว่าเขาสังเกตเห็นว่าช่วงหลัง ๆ มานี้ฉันชอบเอาอาหารฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมมาทำด้วยวิธีปรุงแบบจีน ถามฉันว่าเป็นเพราะอะไร” จางกวงหังเล่า

“เพราะอะไรเหรอ?” เจียงเฟิงรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นพิธีกรรายการสัมภาษณ์ไปแล้ว

“ไม่มีเหตุผลอะไรเยอะแยะหรอก” จางกวงหังตอบ “มันก็แค่แนวคิดในการทำอาหารของฉันในช่วงหลายปีมานี้ ฉันรู้สึกว่าการทำอาหารจีนกับอาหารฝรั่งเศสมีจุดร่วมกันเยอะ อาหารจีนเริ่มแรกมี 4 ตระกูลใหญ่ ตอนนี้มี 8 ตระกูลใหญ่ อาหารฝรั่งเศสก็มี 3 สายหลัก อาหารจีนแค่ตระกูลลู่ก็มีวิธีปรุงเป็นสิบ ๆ แบบ อาหารฝรั่งเศสก็รวมเอาวิธีปรุงของอาหารตะวันตกไว้ทั้งหมด”

“ติ๊ง พบภารกิจรองเพิ่มเติมแล้ว” เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นกะทันหัน

เจียงเฟิงมองจางกวงหัง

สัญชาตญาณและเสียงแจ้งเตือนภารกิจบอกเขาว่า จางกวงหังไม่ได้พูดความจริง

เจียงเฟิงอ้างว่าจะไปห้องน้ำแล้วแอบเข้าไปเปิดหน้าต่างสถานะที่คุ้นเคยเพื่อกดรับภารกิจ

2. [ความทรงจำวัยเด็ก]: วันเกิดครบรอบ 11 ปีของจางกวงหัง ไก่หญ้าฝรั่นสไตล์จีนที่เซี่ยมู่รุ่ยทำให้เขาด้วยตัวเอง ได้เปิดประตูสู่การนำอาหารฝรั่งเศสแบบดั้งเดิมมาปรุงด้วยวิธีแบบจีนให้กับเขา นับตั้งแต่เซี่ยมู่รุ่ยเสียชีวิต จางกวงหังพยายามแกะสูตรอาหารจานนี้หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ไม่สามารถทำรสชาติในความทรงจำนั้นออกมาได้ โปรดช่วยจางกวงหังทำไก่หญ้าฝรั่นในความทรงจำวัยเด็กของเขาให้สำเร็จ และตามหารสชาติที่หายไปกลับคืนมา ความคืบหน้าภารกิจ (0/1)

คำใบ้ภารกิจ: แอปเปิลทอดกรอบเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

รางวัลภารกิจ: ความทรงจำช่วงหนึ่งของจางกวงหัง

ที่แท้สาเหตุที่จางกวงหังชอบใช้วิธีปรุงอาหารจีนมาทำอาหารฝรั่งเศส ก็เป็นเพราะเซี่ยมู่รุ่ยนี่เอง

เจียงเฟิงจ้องคำใบ้ภารกิจอย่างงุนงง คำใบ้ภารกิจนี้กับไก่หญ้าฝรั่นไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ชวนให้เกาหัวแกรก ๆ จริง ๆ

แอปเปิลทอดกรอบ

ไก่หญ้าฝรั่น

เกมเอาสองเมนูนี้มาโยงกันได้ยังไง จะให้ใช้วิธีทำแอปเปิลทอดกรอบมาทำไก่หญ้าฝรั่นเหรอ?

ไก่หญ้าฝรั่นที่ออกมาคงเป็นเมนูสยองขวัญพิลึกพิลั่น ขนาดเมนูพายสตาร์เกซียังต้องชิดซ้าย

เจียงเฟิงเดินออกจากห้องน้ำ พลางหยิบมือถือค้นหาวิธีทำไก่หญ้าฝรั่นในไป่ตู้

ไก่หญ้าฝรั่นเป็นเมนูคลาสสิกของฝรั่งเศส เจียงเฟิงเคยเห็นรูปแต่ไม่เคยกิน และทำไม่เป็น ในเมื่อต้องช่วยจางกวงหังแกะสูตรไก่หญ้าฝรั่นที่เซี่ยมู่รุ่ยทำให้ตอนอายุ 11 ขวบ เจียงเฟิงก็ต้องศึกษาวิธีทำไก่หญ้าฝรั่นให้ถ่องแท้

ตอนเจียงเฟิงเดินกลับมาที่ห้องโถง จางกวงหังกำลังดูมือถืออยู่ พอเห็นเขามาก็ยื่นมือถือให้ “การ์ตูนของจี้เยวี่ยใกล้เสร็จแล้ว เธอเพิ่งส่งมาให้ฉัน นายลองดูสิ”

เจียงเฟิงรับมือถือมา ในใจรู้สึกตกตะลึง

จี้เยวี่ยขาแพลงแถมกระดูกร้าว หวังซิ่วเหลียนเลยให้ลาหยุดหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้ยังไม่ครบกำหนดลาเลย เธอวาดการ์ตูนเสร็จแล้วเหรอเนี่ย

หรือว่าหลายวันมานี้เธอจะมุมานะบากบั่น ปิดหูปิดตาจากโลกภายนอก ก้มหน้าก้มตาวาดการ์ตูนอย่างเดียว ไม่ดูนิยาย ไม่ดูซีรีส์ ไม่ดูวาไรตี้ ไม่ปั่นโหวตจริง ๆ?

นี่มันจิตวิญญาณแบบไหนกัน!

ผู้หญิงคนนี้หลงใหลในรูปลักษณ์ภายนอกมาก เพื่อจะจีบจางกวงหังแล้วถึงกับทำได้ทุกอย่างจริง ๆ

นี่ยังไม่ทันเริ่มจีบยังทุ่มเทขนาดนี้ ถ้าเธอตัดสินใจเริ่มจีบจริงจังขึ้นมาจะขนาดไหน

การ์ตูนของจี้เยวี่ยวาดไปได้เกือบเสร็จแล้วจริง ๆ เนื้อเรื่องก็เป็นไปตามที่เจียงเฟิงบอก ไม่ได้แก้เลยสักนิด ลายเส้นก็เป็นสไตล์ถนัดของเธอ

ภาพรวมดูดีมาก ใส่ใจรายละเอียด ฉากหลังและรายละเอียดเสื้อผ้าบางส่วนยังไม่ได้วาด ชุดเจ้าสาวก็ร่างไว้คร่าว ๆ แต่ด้วยความเร็วระดับนรกแตกของจี้เยวี่ยในตอนนี้ อย่างมากอีกแค่อาทิตย์เดียวเธอก็น่าจะวาดทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์

สิ่งเดียวที่ทำให้เจียงเฟิงรู้สึกแปลกใจคือ เธอไม่ได้วาดเกี๊ยว

การ์ตูนเรื่องนี้วาดเพื่อโปรโมตเกี๊ยว แต่จี้เยวี่ยกลับไม่วาดเกี๊ยว หน้าที่ควรจะเป็นภาพโคลสอัพเกี๊ยวกลับว่างเปล่า ฉากอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับเกี๊ยวก็วาดแค่โครงร่างชามคร่าว ๆ เท่านั้น

“ลำบากเธอแย่เลย เวลาสั้น ๆ แค่นี้วาดออกมาได้ขนาดนี้” เจียงเฟิงถอนหายใจ

“ความเร็วขนาดนี้ถือว่าเร็วมากแล้วเหรอ?” จางกวงหังถึงตอนเด็ก ๆ จะอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน แต่เขาก็เป็นแค่นักอ่าน ไม่ได้มีความรู้เรื่องการวาดมากนัก

จริง ๆ แล้วเจียงเฟิงก็ไม่ค่อยรู้ความเร็วในการวาดจริง ๆ ของนักเขียนการ์ตูนหรอก ปกติเห็นจี้เยวี่ยปั่นต้นฉบับส่วนใหญ่จะเอาเวลาไปอู้งานซะมากกว่า ไม่ใช่ว่าวาดช้าจริง ๆ

“น่าจะ... ถือว่าเร็วนะ ฉันรู้สึกว่าวาดรูปนึงต้องใช้เวลาพอสมควรเลย” เจียงเฟิงตอบ แล้วคืนมือถือให้จางกวงหัง

จางกวงหังรับมือถือไปส่งข้อความหาจี้เยวี่ย ดูท่าทางช่วงนี้เขาจะติดต่อกับจี้เยวี่ยบ่อยพอดู

เจียงเฟิงนึกถึงภารกิจเมื่อกี้ เลยลองหยั่งเชิงถามดูว่า “ฉันเห็นช่วงนี้นายเหมือนจะแกะสูตรเมนูใหม่ แกะเมนูอะไรอยู่เหรอ?”

จางกวงหังวางมือถือลง นึกไม่ถึงว่าเจียงเฟิงจะรู้เรื่องที่เขากำลังแกะสูตรอาหาร เพราะเขาไม่เคยทำที่ไท่เฟิงโหลว แต่กลับไปทำที่เฟินหยวน

“นายรู้ได้ยังไง?” คราวนี้จางกวงหังสงสัยจริง ๆ แล้ว

“เดาเอาน่ะ ช่วงนี้นายชอบยืนเหม่อเหมือนคิดอะไรอยู่ แล้วก็ชอบจ้องเครื่องปรุงกับวัตถุดิบ เหมือนอาการตอนที่ฉันแกะสูตรนกพิราบอบเกาลัดแปดเซียนเปี๊ยบ” เจียงเฟิงโกหกหน้าตายได้อย่างสมเหตุสมผลน่าเชื่อถือ

“ช่วงนี้ฉันกำลังแกะสูตรอาหารที่เคยกินตอนเด็ก แต่เวลามันผ่านมานานแล้วจำวิธีทำละเอียดไม่ค่อยได้ ลองทำเองแล้วรู้สึกว่ารสชาติมันไม่ใช่” จางกวงหังยอมรับ

“เมนูอะไร?”

จางกวงหังลังเลเล็กน้อย “ไก่หญ้าฝรั่น ไก่หญ้าฝรั่นที่พิเศษมากจานหนึ่ง”

“ให้ช่วยไหม?” เจียงเฟิงยิ้ม “นายช่วยพวกเราหาวิธีทำนกพิราบอบเกาลัดแปดเซียน ถือว่าตอบแทนกัน ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็ไม่ต้องเกรงใจนะ”

“ได้เลย แต่ตอนนี้ยังไม่รบกวนดีกว่า” จางกวงหังปฏิเสธอย่างนุ่มนวล