บทที่ 240 มหาวิทยาลัยเกียวโต

ตอนที่เจียงเฟิงได้ยินว่านักข่าวต้องการสัมภาษณ์เชฟในครัวหลังร้าน ในใจก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ช่วงเที่ยงวันนี้ครัวหลังร้านยุ่งมาก ทั้งครัวเหมือนเครื่องจักรที่หมุนด้วยความเร็วสูง ตอนนี้ช่วงเวลาเร่งด่วนในการรับประทานอาหารผ่านไปแล้ว ตอนเปิดร้านเสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเฟิง เตือนเขาว่าภารกิจหลักเสร็จสิ้นแล้ว รางวัลภารกิจคือระบบบริหารจัดการพนักงานภัตตาคารไท่เฟิงโหลว

ตอนนี้ครัวหลังร้านพักผ่อนกันแล้ว เชฟที่โต๊ะพักอาหารและโต๊ะล้างกำลังทำความสะอาดครัว เดิมทีเจียงเฟิงอยากจะแวบไปดูรางวัลภารกิจและภารกิจหลักต่อไปคืออะไร แต่ก็ถูกฝางเหมยแจ้งว่านักข่าวอยากสัมภาษณ์พนักงานครัวหลังร้านของภัตตาคารไท่เฟิงโหลว

การสัมภาษณ์จัดขึ้นในห้องส่วนตัวชั้น 2 ทุกคนต่างก็รับเงินมาเขียนข่าว ไม่มีความขัดแย้งเรื่องการแข่งขัน ความสัมพันธ์ระหว่างนักข่าวด้วยกันจึงกลมเกลียวดี ถึงขั้นแลกเปลี่ยนข้อมูลกันได้เป็นระยะ

ทุกคนต่างก็มีเจตนาแอบแฝง คนที่อยากสัมภาษณ์จริง ๆ คือจางกวงหัง หรือจะพูดว่าแค่อยากได้รูปถ่ายของจางกวงหังก็ว่าได้ ตอนนี้จางกวงหังไปส่งเซี่ยมู่รุ่ยกลับสวนเฟินหยวนแล้ว คนอื่น ๆ ก็เลยสัมภาษณ์ไปงั้น ๆ ไม่ให้ตกหล่น ตั้งแต่เชฟหน้าเตา เชฟโต๊ะพักอาหาร ไปจนถึงเชฟโต๊ะล้าง ทุกคนมีส่วนร่วม เท่าเทียมกันหมด

นักข่าวไม่กี่คนคาดไม่ถึงเลยว่า การสัมภาษณ์ครั้งนี้จะได้อะไรกลับมาจริง ๆ

“สะดวกเปิดเผยประวัติการศึกษาของพวกคุณไหมครับ? หรือไม่ก็ประสบการณ์การเรียนทำอาหารอะไรทำนองนั้น” นักข่าวหูถามไปอย่างนั้นเอง

“มัธยมต้นครับ”

“ผมก็มัธยมต้นครับ”

“มัธยมปลายครับ”

“โรงเรียนวอร์ตันครับ”

“มหาวิทยาลัย A ครับ”

“มหาวิทยาลัย A ค่ะ”

“มหาวิทยาลัยเกียวโตครับ”

“เอ๊ะ?” เกือบทุกคนหันไปมองจางเว่ยอวี่ ในแววตาเต็มไปด้วยความหมายว่า ไอ้หนุ่มนี่ดูท่าทางซื่อบื้อเหมือนคนเรียนไม่เก่ง ไม่นึกเลยว่าจะจบจากมหาวิทยาลัยเกียวโต!

นักข่าวหู: ???

เหล่านักข่าว: ???

นักข่าวในห้องส่วนตัวเริ่มสงสัยในชีวิต นี่มันภัตตาคารอะไรกันเนี่ย ในครัวหลังร้านมีแต่คนระดับไหนกัน จบจากมหาวิทยาลัย A มหาวิทยาลัยเกียวโต โรงเรียนวอร์ตัน ทิ้งอนาคตอันสดใสของตัวเองวิ่งมาเป็นเชฟกันหมด

วินาทีนั้น ในใจของเกือบทุกคนก็นึกถึงสโลแกนโฆษณานั้นขึ้นมา “เชฟ อาชีพเงินเดือนสูง! เชฟ ไม่มีวันตกงาน!”

นักข่าวถามคำถามไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไม่ได้ถามมั่วซั่วไปซะหมด อย่างเช่นบรรณาธิการเซียว ก็ถามคำถามที่มีสาระและมีความเป็นมืออาชีพอยู่บ้าง คำถามพวกนี้หลัก ๆ ต้องพึ่งซุนจี้ข่ายเป็นคนตอบ คนอื่นตอบไม่ได้

เจียงเฟิงดูออกแล้วว่า นักข่าวพวกนี้ก็ไม่มีคำถามจะถามแล้วเหมือนกัน

แต่ทำไมพวกเขาต้องอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนกันนะ? พวกเขารอใครกันแน่?

กำลังสงสัยอยู่ จางกวงหังก็ผลักประตูเข้ามา

นักข่าวที่เดิมทีกำลังเค้นสมองคิดคำถามอยู่ หยุดคิดคำถามทันที เหมือนนักข่าวบันเทิงที่ไปดักรอที่สนามบินเป็นสิบกว่าชั่วโมง แต่เจอดาราปลายแถวโนเนมจนกำลังจะถอดใจกลับบ้าน แล้วจู่ ๆ ซุปตาร์ระดับโลกก็เดินออกมาจากเกต พวกเขากรูเข้าไปล้อมจางกวงหังไว้ทันที

เจียงเฟิง: ...

โอเค เขารู้แล้วว่านักข่าวพวกนี้รอใคร

ตัวจริงมาแล้ว ตัวประกอบคนอื่นก็แยกย้ายกันได้

เพียงแต่ตอนนี้ ทุกคนต่างก็สนใจคำถามเดียวกันมาก

ซางหมิงและหานอีกู้ รวมถึงหนุ่ม ๆ อีกสองสามคนที่สนิทกับจางเว่ยอวี่มากในช่วงสองสามวันนี้ เข้าไปล้อมเขาไว้ ยิ้มแล้วถามว่า “ไม่นึกเลยว่านายจะจบจากมหาวิทยาลัยเกียวโตด้วย!”

“เฮ้อ ชายชาติทหารไม่พูดถึงความกล้าในอดีตหรอก” จางเว่ยอวี่แสร้งทำเป็นถ่อมตัวอย่างแนบเนียน

“จางเว่ยอวี่ นายจบเอกอะไรเหรอ?” เจียงเฟิงก็อยากรู้มากเช่นกัน

ตอนจางเว่ยอวี่มาสมัครงาน ในเรซูเม่ไม่ได้ระบุวุฒิการศึกษาเลย บวกกับทักษะการใช้มีดของเขาดี พื้นฐานแน่นปึ้ก พวกเขาเลยคิดมาตลอดว่าจางเว่ยอวี่น่าจะเหมือนกับหานอีกู้ ที่จบมัธยมต้นแล้วไม่ได้เรียนต่อแต่มาเรียนทำอาหาร

“ผมเรียนการเงิน” จางเว่ยอวี่กล่าว สีหน้าอมทุกข์ “นายไม่รู้หรอกว่าสมัยนี้ปริญญาตรีสาขาการเงินหางานยากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะยื่นใบสมัครไปแล้วไม่มีบริษัทไหนรับ ฉันก็คงไม่มาสมัครเป็นเชฟที่นี่หรอก”

บนหน้าจางเว่ยอวี่เขียนไว้เต็มไปหมดว่าขาดเงิน

ทุกคน: ...

“จบมหาวิทยาลัยเกียวโตก็ยังยากเหรอ?” ซางหมิงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ในฐานะคนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แค่ 300 คะแนน ในใจเขาคิดว่าคนจบมหาวิทยาลัยเกียวโตทำได้ทุกอย่าง

“แน่นอนสิ นายดูซุนจี้ข่ายสิ เขาจบโรงเรียนวอร์ตันมาก็มาเป็นเชฟเหมือนกับฉันนี่แหละ” จางเว่ยอวี่กล่าว

ซุนจี้ข่าย: ...

“โรงเรียนวอร์ตันคือโรงเรียนอะไร? เหมือนพวกวิทยาลัยพยาบาลไหม แต่ของเขาเรียนธุรกิจโดยเฉพาะ วอร์ตันคือเมืองไหนเหรอ?” ซางหมิงถาม

จางเว่ยอวี่ & ซุนจี้ข่าย: ...

บางทีในสายตาของซางหมิง โรงเรียนวอร์ตันกับวิทยาลัยเทคนิคขั้นสูงเป่ยผิงคงไม่มีอะไรแตกต่างกัน

ซุนจี้ข่ายมีคำพูดนับหมื่นคำจุกอยู่ที่อกอยากจะพูดออกมา เขาอยากตะโกนบอกทุกคนที่นี่ว่า เขากับจางเว่ยอวี่ที่หางานไม่ได้แล้วหลงมาสมัครงานที่ภัตตาคารไท่เฟิงโหลวนั้นไม่เหมือนกัน

เขาซุนจี้ข่าย ลูกรักพระเจ้า เรียนทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก ทายาทภัตตาคารอันดับหนึ่งแห่งฝูเจี้ยน บัณฑิตเกียรตินิยมจากโรงเรียนวอร์ตัน สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก แม้ตอนนี้จะอยู่ในจุดต่ำสุดของชีวิต ทว่า...

ทว่าตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต่างจากจางเว่ยอวี่เลย

“ประมาณนั้นแหละ นายก็คิดซะว่าวอร์ตันเป็นเมืองหนึ่งในอเมริกาแล้วกัน” ซุนจี้ข่ายทำหน้านิ่ง เลิกคิดจะอธิบายให้ซางหมิงฟัง

“อเมริกาเหรอ นายเคยไปต่างประเทศด้วยเหรอ งั้นบอกหน่อยสิ ทางอเมริกามีเล่นไพ่นกกระจอกไหม?” ซางหมิงถาม

ทุกคน: ...

“พอแล้ว ๆ ยังมีเวลาทุกคนไปพักผ่อนก่อนเถอะ สี่โมงครึ่งต้องเริ่มเตรียมเปิดร้านรอบเย็นแล้ว” เจียงเฟิงกล่าว ทุกคนยุ่งมาทั้งเที่ยงก็เหนื่อยกันแล้ว มาโม้โอ้อวดไม่พักผ่อน เดี๋ยวตอนเย็นจะง่วงเอา

จากนั้นตอนลงบันไดมา ก็เห็นหวังซิ่วเหลียน ฝางเหมย และจี้เยวี่ยสามคนกำลังซุบซิบกันอยู่ ไม่รู้ว่าปรึกษาอะไรกัน หวังซิ่วเหลียนเห็นเจียงเฟิงก็เรียกไว้ ให้เขาไปซื้อเลมอนฝานที่ร้านสะดวกซื้อข้าง ๆ มาซองนึง เธอจะเอามาชงน้ำดื่ม

ได้รับคำสั่งแล้ว เจียงเฟิงก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองกลับมาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนเดินผ่านครัวหลังร้านก็ชะโงกหน้าเข้าไปดู แล้วก็เห็นอู๋หมิ่นฉีกับจี้เสวี่ยจริง ๆ

ทั้งสองคนได้แรงบันดาลใจในช่วงสองวันนี้ กำลังคิดค้นเมนูใหม่ ขลุกอยู่ในครัวตลอดเวลา

“ฉีฉี ฉันจะไปซื้อเลมอนฝานที่ร้านสะดวกซื้อ เธอจะดื่มอะไรไหม?” เจียงเฟิงถาม

“ชามะนาว”

เจียงเฟิงหันไปมองจี้เสวี่ย ถามว่า “จี้เสวี่ยล่ะ?”

“ฉันดื่มน้ำเปล่าก็พอ” จี้เสวี่ยตอบ

“สวัสดิการพนักงาน”

จี้เสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ชานมไข่มุกได้ไหม?”

“ได้แน่นอน”

เจียงเฟิงไปซื้อเลมอนฝานให้หวังซิ่วเหลียนที่ร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงใกล้ ๆ เสร็จแล้วยังไม่ได้ไปร้านชานม แต่เห็นในร้านไม่มีคนจึงหาที่นั่งลง กดเปิดหน้าต่างคุณสมบัติเพื่อรับภารกิจหลักใหม่และรางวัลภารกิจ

ภารกิจหลักนี้เขาทำมานานเกินไป นานจนถ้าวันนี้เกมไม่เตือน เขาก็ลืมไปแล้วว่ายังมีภารกิจนี้อยู่

【ภารกิจหลัก】

1. [ลูกค้าประจำ] หากต้องการเป็นร้านที่มีชื่อเสียง จำเป็นต้องมีฐานลูกค้าจำนวนมาก และจำเป็นต้องมีลูกค้าประจำ โฮสต์ทำให้ภัตตาคารไท่เฟิงโหลวมีลูกค้าประจำ 10 คน ความคืบหน้าภารกิจ: (0/10)

คำแนะนำอย่างเป็นมิตร: ทำให้ภัตตาคารไท่เฟิงโหลวกลายเป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งในใจลูกค้าก็เพียงพอแล้ว

เจียงเฟิง: ...

ภัตตาคารอันดับหนึ่งในใจ

คำคุณศัพท์นี้ออกจะเบียวและน่าอายไปหน่อย แถมความยากก็ไม่ใช่น้อย ๆ

บุ๋นไม่มีที่หนึ่ง บู๊ไม่มีที่สอง เชฟก็เช่นกัน รสนิยมความชอบของนักชิมแต่ละคนแตกต่างกัน ลางเนื้อชอบลางยา ถ้าจะบอกว่าร้านไหนอร่อยยังพอจะหาเหตุผลมาอธิบายได้ แต่ถ้าจะบอกว่าร้านไหนเป็นที่หนึ่ง หลายคนคงตอบไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภัตตาคารอันดับหนึ่งในใจเลย

ช่างเถอะ ภารกิจน่ะนะ ถึงเวลาก็คงเสร็จเอง เหมือนกับ [เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร] ก่อนหน้านี้ ทั้งที่เจียงเฟิงไม่ได้ทำอะไรเลย แต่เชฟทั้ง 5 คนกลับทยอยเสนอตัวเข้ามาเอง ภารกิจก็เสร็จสิ้นไปอย่างราบรื่นแบบงง ๆ

เจียงเฟิงเชื่อว่าขอแค่ภัตตาคารไท่เฟิงโหลวมีวาสนากับนักชิมเหล่านั้น นักชิมเหล่านั้นก็จะมองว่าภัตตาคารไท่เฟิงโหลวเป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งของโลกเอง

เปิดไปที่ช่องไอเทม เจียงเฟิงเห็น [ระบบบริหารจัดการพนักงานภัตตาคารไท่เฟิงโหลว]

ตอนแรกที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เขายังนึกว่าอันนี้จะเหมือนระบบสั่งอาหารที่ได้เป็นรางวัลก่อนหน้านี้ ที่เป็นแท็บเล็ต แต่ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิดไปเอง

[ระบบบริหารจัดการพนักงานภัตตาคารไท่เฟิงโหลว]: เลือกเปิดใช้งานได้เลย ไม่ต้องอัปเดตเกม

เจียงเฟิงกดเปิดใช้งาน

หน้าต่างคุณสมบัติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เจียงเฟิง: ???

ออกจากหน้าต่างคุณสมบัติ เจียงเฟิงพบว่ามุมขวาล่างของสายตามีวงกลมเพิ่มขึ้นมาอันหนึ่ง ในวงกลมเป็นเครื่องหมายคำถาม

เจียงเฟิงกดเปิดเครื่องหมายคำถามนั้นเงียบ ๆ