บทที่ 220 อาจารย์ของผมเก่งมาก

เจียงเว่ยเซิงไม่เข้าใจสถานการณ์ เดินเข้าไปข้างใน

จากนั้น...

เจียงเว่ยเซิง: (°ー°〃)

╭(°A°)╮

(°Д°≡°Д°)

(°Д°≡°Д°)

(;Д;)

เจียงเว่ยเซิงขาสั่นพั่บ ๆ แทบอยากจะเดินหนีออกไป เขาได้ใช้ท่าทางอาการที่สมจริงของตัวเอง มาตีแผ่ให้ทุกคนได้เข้าใจถึง ‘สภาพจิตใจ’ ของนักเรียน ม.ปลาย ที่แอบเล่นมือถือในเวลาเรียนแล้วหันไปเจอครูประจำชั้นแอบส่องอยู่ที่หน้าต่างหลังห้อง และคู่รักวัยเรียนที่เดินจูงมือกันในโรงเรียนแล้วบังเอิญเดินไปจ๊ะเอ๋กับครูฝ่ายปกครองเข้าอย่างจัง

“เถ้า... เถ้าแก่น้อยครับ การจัดจานของโอวหยางกับหลัวอวี่จัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะคุณยังไม่กลับมา เถ้าแก่ท่านนั้นก็เลยดูไปแล้วครับ” ซางหมิงรู้สึกว่าไม่ว่าสุดท้ายจะถูกรับเข้าทำงานหรือไม่ การเรียกเถ้าแก่ไปเลยย่อมไม่ผิดแน่นอน

คนกลุ่มนี้ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นเถ้าแก่กันทั้งนั้น!

เจียงเจี้ยนคังพยักหน้าให้เจียงเฟิงทีหนึ่ง เป็นสัญญาณบอกว่าสองคนเมื่อสักครู่นี้ผ่านเกณฑ์แล้ว

“เสี่ยวเฟิง คนที่อยู่ข้าง ๆ ลูกนี่คือ...” เจียงเจี้ยนคังสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูไม่ปกติของเจียงเว่ยเซิง มองตามสายตาที่ตกตะลึงปนความหวาดกลัว หวาดกลัวปนความประหลาดใจ ประหลาดใจปนความตื่นตระหนก และในความตื่นตระหนกก็ยังแฝงไว้ด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมายที่ยากจะอธิบายของเขาไป ก่อนพบว่าชายคนนี้กำลังสบตากับเจียงเว่ยหมิงอยู่

“เว่ยเซิง” เจียงเว่ยหมิงกล่าวอย่างจนใจ ในน้ำเสียงเจือไว้ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“แหะ” เจียงเว่ยเซิงหัวเราะแห้ง ๆ สมองที่เริ่มไม่ค่อยยืดหยุ่นแล้วกำลังหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว พยายามจะหาเหตุผลดี ๆ สักข้อว่าทำไมฉันถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ภายในเวลาเพียงแค่สิบกว่าวินาที

เดี๋ยว ๆ ไม่สิ ทำไมอาจารย์ของฉันถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

หรือว่าอาจารย์ของฉันก็มาสมัครงานด้วยเหมือนกัน?

“เธอหนีออกจากบ้านอีกแล้วสินะ” บนใบหน้าของเจียงเว่ยหมิงประดับไปด้วยรอยยิ้ม ส่ายหน้าอย่างจนใจ เหมือนกับเมื่อ 40 กว่าปีก่อนไม่มีผิด

เจียงเว่ยเซิงเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ไม่มีพรสวรรค์ด้านการเรียนหนังสือเลยสักนิด แต่พ่อแม่ของเขากลับตั้งใจอยากจะให้เขาเรียนหนังสือเก่ง ๆ เพื่อที่จะได้มีหน้ามีตา แค่ระดับมัธยมต้นก็เรียนไปตั้ง 5 ปี สอบเข้าโรงเรียนอาชีวะไม่ได้ก็เลยต้องดิ้นรนไปเข้าเรียนมัธยมปลายจนได้ เดิมทีคิดว่าแค่ทนเรียนไปสามปีก็จะจบการศึกษาแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าปีที่เขาอยู่ ม.6 กลับบังเอิญไปตรงกับการรื้อฟื้นระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดี

หลังจากที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด พ่อแม่ของเขาก็ให้ทางเลือกเขาสองทาง ทางเลือกที่หนึ่ง ซ้ำชั้น ทางเลือกที่สอง ทุบขาให้หักแล้วค่อยกลับไปซ้ำชั้น

เจียงเว่ยเซิงเลือกทางเลือกที่สาม ถึงแม้จะถูกพ่อแม่วิ่งไล่ตีไปทั่วทั้งเมืองก็ยังดื้อรั้นจะไปเรียนทำอาหาร

ตอนที่เขายังเรียนหนังสืออยู่ เขาเคยไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐแค่สองมื้อ มื้อหนึ่งคือตอนที่เขาสอบเข้ามัธยมปลายได้ในที่สุด พ่อแม่ของเขาให้รางวัลเขา ส่วนอีกมื้อหนึ่งคือตอนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ของเขาเลี้ยงให้กำลังใจเขา

อาหารทั้งสองมื้อนั้นล้วนเป็นเจียงเว่ยหมิงที่ลงมือทำด้วยตัวเอง

ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของปีนั้น ประชาชนทุกคนในเมืองหลวงของแดนฉู่คงจะไม่มีวันลืม ภาพที่พ่อแม่ของเจียงเว่ยเซิงถือไม้คลึงแป้งวิ่งไล่ตีเขาไปทั่วทั้งเมือง

ตอนหลังพ่อแม่ของเจียงเว่ยเซิงก็ไม่ยอมอ่อนข้อตกลง เขาเลยหนีออกจากบ้านเอง วิ่งไปที่บ้านของเจียงเว่ยหมิงเพื่อขอเป็นศิษย์

ถูกพ่อแม่จับตัวกลับไป ก็หนีออกจากบ้านอีกครั้ง วิ่งไปที่บ้านของเจียงเว่ยหมิงเพื่อขอเป็นศิษย์อีก

ถูกพ่อแม่จับตัวกลับไปอีก ก็หนีออกจากบ้านต่อไป วิ่งไปที่บ้านของเจียงเว่ยหมิงเพื่อขอเป็นศิษย์อย่างไม่ลดละความพยายาม

พ่อแม่ของเจียงเว่ยเซิงจนปัญญา เลยต้องหอบของขวัญไปที่บ้านเพื่อขอร้องให้เจียงเว่ยหมิงช่วยรับลูกชายโง่ ๆ คนนี้ไว้ ให้เขาไปทำงานจิปาถะในห้องครัว ลำบากสักหน่อยเดี๋ยวก็รู้เองว่าการเรียนหนังสือมันดีแค่ไหน

ไม่มีใครคาดคิดว่า เจียงเว่ยเซิงจะทำทีเดียวลากยาวมาถึง 40 ปี

เขาไปฆ่าปลาอยู่ที่แผนกสัตว์น้ำ ทั้งตัวเหม็นคาวปลาไปหมด ตอนกลางคืนนอนหลับได้กลิ่นตัวเองยังเหม็นจนต้องตื่น

เขาไปหั่นผักอยู่ที่เขียง ทุกวันบนมือมีแต่แผลใหม่มาแทนที่แผลเก่า มีอยู่ครั้งหนึ่งลงมีดทีเดียวตัดปลายนิ้วตัวเองขาดไปครึ่งหนึ่ง เลือดไหลนอง ถึงแม้จะรีบส่งโรงพยาบาลทันที แต่ตอนหลังนิ้วนั้นมันก็ยังคงแหว่งอยู่ดี

เขาไปผัดกระทะอยู่ที่หน้าเตา บนแขนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากน้ำมันกระเด็นใส่หรือไม่ก็น้ำร้อนลวก ฝึกสะบัดกระทะจนกระทั่งกลับถึงบ้านตอนกลางคืนถึงได้รู้ว่าแขนบวมไปหมดแล้ว พอเช้าวันต่อมาก็ไปที่ร้านอาหารของรัฐเพื่อฝึกต่อ

เดิมทีพ่อแม่ของเขาคิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงจะยอมแพ้ แต่เขากลับทำต่อไปปีแล้วปีเล่า

ตอนที่ตัดปลายนิ้วตัวเองขาดไปครึ่งหนึ่ง แม่ของเขากอดมือเขาร้องไห้อยู่ที่โรงพยาบาล ร้องไห้ไปพลางพูดไปพลางว่า “ลูกเอ๊ย แม่กับพ่อไม่บังคับให้ลูกกลับไปเรียนหนังสือแล้วนะ เลิกทำเถอะ กลับบ้านกับพวกเราเถอะนะ ต่อไปลูกอยากจะทำอะไรก็ทำเลย”

เจียงเว่ยเซิงเพียงแค่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แม่ของเขาอย่างซื่อ ๆ แล้วพูดว่า “แม่ครับ ผมก็แค่อยากเป็นเชฟ”

ในปีที่ 4 ที่เจียงเว่ยเซิงทำงานจิปาถะอยู่ที่ร้านอาหารของรัฐ เขาก็ถูกเจียงเว่ยหมิงรับเป็นศิษย์

เป็นลูกศิษย์แบบที่ต้องยื่นน้ำชาโขกศีรษะอย่างเป็นทางการ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เชฟทั่วทั้งเมืองหลวงของมณฑลต่างก็รู้กันหมดว่า อาจารย์เจียงคนนั้นที่มีฝีมือทัดเทียมกับหัวหน้าเชฟอู๋ แถมยังเคยได้รับคำชื่นชมจากแขกต่างบ้านต่างเมืองและผู้นำ ได้รับลูกศิษย์ที่พรสวรรค์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่กลับเชื่อฟังมาก ๆ มาคนหนึ่ง

ต่อมา ร้านอาหารของรัฐก็ปิดตัวลง

ร้านอาหารที่ดำเนินกิจการโดยเอกชนผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดหลังฝนทั่วทั้งเมืองหลวงของมณฑล

เจียงเว่ยเซิงได้เข้าไปทำงานในร้านอาหารที่ไม่เลวร้านหนึ่งจากการแนะนำของเจียงเว่ยหมิง ได้เป็นหัวหน้าเชฟ ทำงานมาโดยตลอดจนกระทั่งเกษียณอายุ

ถ้าชีวิตการทำงานของเขาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ใช้ชีวิตวัยเกษียณอย่างมีความสุข ช่วยลูกชายลูกสะใภ้เลี้ยงหลาน ออกไปเดินเล่นกับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก หรือไม่ก็ปลูกดอกไม้เลี้ยงต้นไม้ ไปโรงน้ำชาดื่มชาดูงิ้วฟังเพลง ชีวิตของเขาก็คงจะสงบสุขและอิ่มเอมใจ

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจียงเว่ยเซิงต้องการ เขาคือลูกศิษย์ของเจียงเว่ยหมิง เป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของอาจารย์

เขาอยากจะเป็นเกียรติยศของอาจารย์ เป็นความภาคภูมิใจของอาจารย์ เมื่อคนอื่นพูดถึงเขา จะได้ไม่ต้องพูดอีกต่อไปว่า “เจียงเว่ยเซิง ก็ลูกศิษย์ที่ทั้งเชื่อฟังและกตัญญูมากของอาจารย์เจียงคนนั้นใช่ไง” แต่จะพูดว่า “โอ้ เจียงเว่ยเซิงคนนั้นน่ะเหรอ ก็ลูกศิษย์ที่ทั้งกตัญญูและเก่งกาจมากของอาจารย์เจียงคนนั้นไง”

เจียงเว่ยเซิงในวัยหกสิบปีกับเจียงเว่ยเซิงในวัยยี่สิบปีไม่มีอะไรแตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย เขาในวัยยี่สิบปี สามารถปีนหน้าต่างตอนกลางดึกวิ่งไปซุ่มรออยู่ที่หน้าประตูบ้านของเจียงเว่ยหมิงได้ทั้งคืนเพื่อรอขอเป็นศิษย์ ส่วนเขาในวัยหกสิบปี ก็สามารถตกลงกับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก แอบหนีลูกชายวิ่งมาสมัครงานเป็นเชฟที่เป่ยผิงได้

“คนรู้จักเหรอ?” เจียงเว่ยกั๋วรู้สึกว่าชื่อเจียงเว่ยเซิงนี้มันค่อนข้างคุ้นหู

“ลูกศิษย์ฉันเอง” เจียงเว่ยหมิงกล่าว

เจียงเว่ยกั๋ว: ???

เจียงเจี้ยนคัง: !!!

เจียงเว่ยเซิงยิ้มให้ทุกคน กลับดูคล้ายคลึงกับเจียงเว่ยหมิงอยู่บ้าง กล่าวว่า “ผมชื่อเจียงเว่ยเซิง เป็นเชฟครับ”

เจียงเว่ยหมิงพลิกดูเรซูเม่ในมือ เขาเพิ่งจะทดสอบไปตามลำดับที่เจียงโส่วเฉิงวางไว้ เรซูเม่ที่อยู่ข้างหลังยังไม่ได้ดูเลย

เรซูเม่ของเจียงเว่ยเซิงถูกสอดไว้ข้างล่าง

ชื่อ: เจียงเว่ยเซิง

อายุ: 63

สัญชาติ: ฮั่น

วุฒิการศึกษา: มัธยมปลาย

ตำแหน่งที่ต้องการ: หน้าเตา

...

เรซูเม่ของเจียงเว่ยเซิงเป็นลายมือเขียน บนหน้ากระดาษเล็ก ๆ เขียนทักษะและประสบการณ์การทำงานที่เขาทำได้ไว้เต็มไปหมด เจียงเว่ยหมิงกวาดสายตาอ่านทีเดียวสิบบรรทัด ก็เห็นประโยคสุดท้ายในทันที: อาจารย์ของผมเจียงหยวนเฉาเป็นหัวหน้าเชฟของร้านอาหารของรัฐในแดนฉู่ เก่งมาก ถึงแม้ผมจะสู้ท่านไม่ได้ แต่ก็เก่งมากเหมือนกัน

“อาจารย์ของเขาเก่งมาก ฉันรู้ดี รับเข้าทำงานเลยเถอะ” เจียงเว่ยหมิงยิ้มกล่าว

เจียงเฟิง & เจียงเว่ยกั๋ว & เจียงเจี้ยนคัง: ???

“มาช่วยหน่อย” เจียงเว่ยหมิงกล่าว

“ได้เลยครับ” เจียงเว่ยเซิงตื่นเต้นอย่างมาก

ล้อเล่นหรือเปล่า เขาคือเจียงเว่ยเซิงนะ เป็นลูกศิษย์สายตรงเพียงคนเดียวของอาจารย์! แค่เจียงเว่ยหมิงยกมือขึ้น เขาก็รู้แล้วว่าควรจะยื่นอะไรให้

เจียงเว่ยหมิงยกมือขึ้น

เจียงเว่ยเซิงยื่นจานส่งไปให้

“อันที่อยู่ข้าง ๆ” เจียงเว่ยหมิงกล่าว

เจียงเว่ยเซิงยื่นจานที่อยู่ข้าง ๆ ส่งไปให้

“ฉันหมายถึงน้ำแก้วนั้น”

ทุกคน: ...

อาจารย์ศิษย์คู่นี้... ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้ใจกันเท่าไหร่เลยนะ