บทที่ 215 เซี่ยมู่รุ่ย

เจียงเฟิงถือกระเช้าผลไม้ใบหนึ่งเดินตามจางกวงหังเข้าไปในหอผู้ป่วยใน

กระเช้าผลไม้เป็นเขาที่เพิ่งซื้อมาจากร้านค้าเล็ก ๆ ข้างนอกโรงพยาบาลเมื่อสักครู่นี้ กระเช้าดอกไม้ 288 หยวน กระเช้าผลไม้ 268 หยวน กระเช้าดอกไม้ดูได้แต่กินไม่ได้ วางไว้สองวันก็เหี่ยวแล้ว กระเช้าผลไม้ดูได้แถมยังกินได้ วันเดียวก็ลงท้องหมดแล้ว

เมื่อคำนึงถึงว่าเซี่ยมู่รุ่ยเป็นนักวัตถุนิยมที่เรียบง่ายไม่เสแสร้ง เน้นปฏิบัติไม่ฟุ้งเฟ้อ รักเงินและรักแค่เงินเท่านั้น เจียงเฟิงก็ชั่งใจอยู่สิบกว่าวินาที แล้วเลือกกระเช้าผลไม้ที่ดูมีปริมาณเยอะที่สุด

คุณปู่ทั้งสองท่านได้แต่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ในสายตาของพวกท่าน การซื้อของพวกนี้มันก็แค่เปลือกนอก ไปตลาดสดซื้อกระเพาะปลา หรือกุ้งตัวใหญ่ ๆ สักสองชั่งยังจะดูจริงใจกว่าอะไรทั้งหมด

ห้องพักผู้ป่วยของเซี่ยมู่รุ่ยอยู่บนชั้น 19 ไม่กี่วันมานี้จางกวงหังต้องวิ่งไปโรงพยาบาลทุกวัน ทำให้เขาคุ้นเคยกับผังโรงพยาบาลเป็นอย่างดี เขานำทางเจียงเฟิงทั้งสามคนเดินไปยังหน้าประตูลิฟต์เพื่อรอลิฟต์อย่างคุ้นเคยเส้นทาง

หนึ่งนาทีต่อมา ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

ชายร่างใหญ่กำยำที่มีรูปร่างโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของชาวตระกูลเจียงมากคนหนึ่ง พอมองแวบเดียวก็ดูสูงเกือบ 1 เมตร 90 เซนติเมตร สวมเสื้อกาวน์สีขาวไซซ์ใหญ่พิเศษ สวมหน้ากากอนามัย ปริมาณเส้นผมบางตาดูเหมือนจะเป็นแพทย์เจ้าของไข้ กำลังหิ้วชายร่างกำยำสูงหนึ่งเมตรแปดสิบออกมาจากประตูลิฟต์ราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบ

เจียงเฟิงทั้งสี่คน รวมถึงจางกวงหังต่างก็ยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่หน้าลิฟต์

หมอในยุคนี้... เป็นสไตล์นี้กันหมดแล้วเหรอ?

ชายร่างใหญ่กำยำปล่อยลูกเจี๊ยบลง ลูกเจี๊ยบก็หอบหายใจเฮือกใหญ่ราวกับเพิ่งหนีตายมาได้ พลางก็ยังไม่ลืมที่จะปากแข็งข่มขู่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไร้ความมั่นใจว่า “ฉันจะบอกให้นะ นี่มันผิดกฎหมาย ฉันจะไปร้องเรียนแก ฉันจะไปแจ้งตำรวจ พวกแกนี่มันใช้ความรุนแรงทารุณกรรมญาติผู้ป่วย ฉันจะไปหานักข่าว ฉันจะแฉโรงพยาบาลใจดำอย่างพวกแก!”

“ความรุนแรง? ผิดกฎหมาย?” ชายร่างใหญ่กำยำใช้มือตบไปที่กำแพงทีหนึ่ง กำแพงก็เกิดเสียงดังทึบ ๆ ขึ้น “ญาติผู้ป่วยท่านนี้ เมื่อกี้คุณส่งเสียงดังโวยวายอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อการฟื้นตัวและการพักผ่อนของผู้ป่วยท่านอื่น ผมก็แค่เชิญคุณออกมาอย่างสุภาพเท่านั้นเอง คุณจะไปขอดูกล้องวงจรปิดก็ได้ หรือจะไปร้องเรียนผมก็ได้ แต่ว่า—”

ชายร่างใหญ่กำยำตบไปที่ไหล่ซ้ายของลูกเจี๊ยบ ‘เบา ๆ’ ทีหนึ่ง ลูกเจี๊ยบถึงกับตัวสั่นสะท้าน

“กรุณาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลของพ่อคุณก่อน” ชายร่างใหญ่กำยำตบไปที่ไหล่ซ้ายของลูกเจี๊ยบอีกฉาดหนึ่ง

ลูกเจี๊ยบต้องทนรับความเจ็บปวดที่เกินกว่าชีวิตจะทนรับไหวจากสองฝ่ามือนั้น เกือบจะเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น แต่เขาก็แข็งแกร่งมาก เพราะเขามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องไปทำ

“ค่ารักษาพยาบาลของไอ้แก่บ้านั่นมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย พวกแกมันไอ้พวกหมอกำมะลอ วัน ๆ เอาแต่เรียกเงิน เลือดเนื้อหยาดเหงื่อของพวกเราประชาชนคนธรรมดาก็ถูกพวกแกไอ้พวกปลิงดูดเลือดสูบไปจนแห้งหมดแล้ว พ่อฉันเข้ามาดี ๆ แต่กลับถูกพวกแกรักษาจนกลายเป็นสภาพนี้ ยังจะกล้ามาเรียกเงินจากฉันอีก ถุย!” ลูกเจี๊ยบจนตรอกสู้กลับ ไม่เหลือเค้าความขี้ขลาดเมื่อสักครู่นี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งโกรธแค้นและเดือดดาล

“พี่รอง?” หลังจากยืนดูละครอยู่ที่หน้าลิฟต์อยู่นาน เจียงเฟิงก็เรียกออกมาอย่างไม่แน่ใจ

“ท่านนี้— น้องเล็ก? คุณปู่สาม?! คุณปู่!!” เจียงโส่วเฉิงทั้งตกใจและดีใจ จนเมินลูกเจี๊ยบที่สามารถแสดงเป็นตัวเอกในซีรีส์การแพทย์ได้ทั้งตอนไปในทันที “พวกท่านอุตส่าห์แวะมาเยี่ยมผมด้วยเหรอครับ?!”

เจียงโส่วเฉิงเลือกที่จะมองไม่เห็นกระเช้าผลไม้ในมือของเจียงเฟิง

“พวกเรามาเยี่ยมผู้อาวุโสเซี่ยครับ” เจียงเฟิงกล่าว พลางอุทานอยู่ในใจว่าลูกพี่ลูกน้องคนที่สองไม่เจอกันไม่กี่เดือนก็ดูบึกบึนขึ้นอีกแล้ว เป็นแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาลยังมีเวลาไปออกกำลังกายฟิตหุ่นอีก ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ

“พวกท่านรีบไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วจะตามไปหา ผู้อาวุโสเซี่ยอยู่ห้องไหนเหรอครับ? เดี๋ยวพวกเราไปกินข้าวด้วยกันนะครับ คุณปู่ คืนนี้ผมหยุดงาน จะได้พาพวกท่านไปเดินเที่ยวเมืองเป่ยผิง” อันที่จริงเจียงโส่วเฉิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้อาวุโสเซี่ยคือใคร แต่จะสนใจไปทำไมเล่า ประจบไว้ก่อนสิถึงจะถูก

“1901 ครับ” จางกวงหังกล่าว

พอได้เจอคุณปู่ทั้งสองท่าน เจียงโส่วเฉิงก็หมดความอดทนกับลูกเจี๊ยบคนนั้นแล้ว ลากตัวเขาจากไปโดยตรงราวกับลากกระเป๋าเดินทางอย่างง่ายดาย “เรื่องจ่ายเงินผมก็แค่เตือนสติหน่อยเท่านั้นแหละ ผมเห็นคุณพูดมาตั้งนานขนาดนี้คาดว่าคงจะคอแห้งแล้ว เดี๋ยวผมพาไปดื่มชาสักหน่อย”

ช่างเป็นความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยที่อบอุ่นอะไรเช่นนี้!

เจียงเว่ยกั๋วเหลือบมองลูกเจี๊ยบที่ถูกลากตัวไปแวบหนึ่ง เดินเข้าลิฟต์ไป พลางพึมพำว่า “ลูกหลานอกตัญญูอีกคนแล้ว”

เจียงเฟิง: ?

อีกแล้ว?

ห้องพักผู้ป่วยของเซี่ยมู่รุ่ยเป็นห้องคู่ ผู้ป่วยร่วมห้องเป็นชายชราแซ่จ้าวอายุ 67 ปี มีลูกสาวคอยเฝ้าไข้ กำลังปอกแอปเปิลให้เขาอยู่ ข้างเตียงผู้ป่วยของเซี่ยมู่รุ่ยมีผู้ดูแลคนหนึ่งนั่งอยู่ กำลังปอกแอปเปิลอยู่เหมือนกัน

สิ่งอำนวยความสะดวกภายในห้องพักผู้ป่วยค่อนข้างครบครัน ชายชราทั้งสองท่านต่างก็นอนดูทีวีอยู่

“อาจารย์” จางกวงหังกล่าว

เซี่ยมู่รุ่ยมองไปทางพวกเขา

เจียงเฟิงยืนอยู่ด้านหลังจางกวงหัง พอเห็นสภาพของเซี่ยมู่รุ่ยก็ตกใจไปวูบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา กล่าวว่า “สวัสดีครับคุณปู่เซี่ย”

เซี่ยมู่รุ่ยผ่ายผอมจนแทบจะไม่เหลือเค้าโครงของมนุษย์ ผิวหนังเหี่ยวย่น บนมือเต็มไปด้วยกระคนแก่ รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้ามีมากมายจนนับไม่ถ้วน แก้มทั้งสองข้างตอบลง มีเพียงแววตาเท่านั้นที่ยังคงเฉียบคม ราวกับพยัคฆ์ชราที่ใกล้จะสิ้นใจ

ร่างกายของเขาเกินกว่าครึ่งก้าวเข้าสู่ประตูผีไปแล้วจริง ๆ

“คุณไปชงชาให้พวกเขาหน่อย” เซี่ยมู่รุ่ยพูดกับผู้ดูแล

ผู้ดูแลวางแอปเปิลที่ปอกไปได้ครึ่งหนึ่งลง แล้วเดินไปชงชา จางกวงหังรับแอปเปิลมาปอกต่ออย่างคล่องแคล่ว

เจียงเฟิงค่อย ๆ วางกระเช้าผลไม้ไปไว้ข้าง ๆ หลีกทางให้คุณปู่ทั้งสองท่าน

โต๊ะหัวเตียงข้างเตียงผู้ป่วยของเซี่ยมู่รุ่ยว่างเปล่ามาก นอกจากชามแก้วใสใบหนึ่งแล้ว ก็มีเพียงโถสีดำใบหนึ่งเท่านั้น

คุณปู่ทั้งสองท่านเดินไปอยู่ตรงหน้าเซี่ยมู่รุ่ย ทุกคนต่างก็เงียบไม่พูดอะไร บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

“คุณชายน้อยสาม คุณชายน้อยเจ็ด ต้องขอโทษจริง ๆ พวกคุณกลับมาเป่ยผิงแล้ว ผมกลับไปรับพวกคุณไม่ได้ แถมยังต้องลำบากพวกคุณมาเยี่ยมผมอีก” เซี่ยมู่รุ่ยกล่าว น้ำเสียงแหบแห้ง

สองพ่อลูกที่อยู่เตียงข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะมองมาทางนี้ คำเรียก ‘คุณชายน้อย’ นี่มันช่างเหมือนในละครมากจริง ๆ

“เซี่ยเซิง นี่คุณพูดอะไรของคุณ” เจียงเว่ยหมิงหัวเราะออกมา “พวกเราก็แก่กันหมดแล้ว”

เซี่ยเซิงคือชื่อเดิมของเซี่ยมู่รุ่ย เขาเป็นคนที่เฉินชิวเซิงซื้อตัวมาจากพวกลักลอบค้ามนุษย์ ส่วนเซี่ยมู่รุ่ยเป็นชื่อที่เฉินชิวเซิงตั้งให้เขาในภายหลัง ตอนแรกเซี่ยมู่รุ่ยยังไม่ชินกับชื่อสามพยางค์ จำไม่ค่อยได้ พอคนอื่นถามว่าเขาชื่ออะไร เขาก็บอกว่าเขาชื่อเซี่ยเซิง

เซี่ยมู่รุ่ยถูกพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองขายให้พวกลักลอบค้ามนุษย์ตอนอายุ 7 ขวบ ตอนที่ถูกขายก็จำความได้แล้ว เซี่ยมู่รุ่ยจำได้ว่า เขามีพี่สาวอยู่ 5 คน เขาเป็นลูกชายที่พ่อแม่เฝ้าจุดธูปไหว้พระทุกวันถึงได้ขอมา ทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ ที่ตั้งชื่อให้ว่าเซี่ยเซิงก็เพราะหวังว่าเขาจะสามารถเติบโตได้อย่างแข็งแกร่งดั่งต้นไม้ใบหญ้า มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแข็งแรง

เขายังจำได้จนถึงตอนนี้ เขาเป็นคนที่พ่อแม่คุกเข่าโขกศีรษะอ้อนวอนให้พวกลักลอบค้ามนุษย์รับตัวไว้ ไม่เอาเงิน ขอแค่ให้ข้าวเขากินสักคำเพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ตอนที่เขาถูกขาย พี่สาว 5 คนที่ยังไม่ได้แต่งงานต่างก็อดตายกันหมดแล้ว ส่วนคนที่แต่งงานไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ปู่ย่าเพื่อที่จะเก็บข้าวไว้ให้เขากินสักคำ ก็เลยใช้เชือกแขวนคอตัวเองตาย แม่ของเขาก็ใกล้จะอดตายแล้ว ตอนที่แม่ของเขาส่งตัวเขาให้พวกลักลอบค้ามนุษย์ก็เอาแต่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงว่าให้เขาเป็นเด็กดี ให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้

เขาไม่รู้ว่าบ้านเกิดของตัวเองอยู่ที่ไหน ก่อนที่จะถูกเฉินชิวเซิงซื้อตัวมา ทุกวันเขาก็แค่เดินตามทุกคนไปเรื่อย ๆ เดินไม่หยุด แป้งปิ่งวันละหนึ่งแผ่น ห้ามแตกแถวเด็ดขาด ถ้าแตกแถวเมื่อไหร่ก็จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แม้แต่แป้งปิ่งก็จะไม่มีให้กิน ทำได้เพียงรอวันอดตาย

ก่อนที่จะถูกเฉินชิวเซิงซื้อตัวมา ชีวิตของเขามีเพียงแค่สีดำ

ตอนแรกที่เฉินชิวเซิงซื้อตัวเซี่ยมู่รุ่ยมา ก็แค่คิดอยากจะหาเด็กรับใช้ที่อายุมากกว่าหน่อยมาเป็นเพื่อนอ่านหนังสือให้ลูกชายคนเดียวของเขา เซี่ยมู่รุ่ยเรียกลูกชายคนเดียวของเฉินชิวเซิงว่าคุณชายน้อย และก็เรียกลูกชายทั้งเจ็ดคนของเจียงเฉิงเต๋อว่าคุณชายน้อยด้วย แม้ว่าในภายหลังเฉินชิวเซิงจะเลี้ยงดูเซี่ยมู่รุ่ยจนเกิดความผูกพัน แถมยังค้นพบพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของเขา จนรับมาเป็นลูกบุญธรรมและลูกศิษย์ แต่คำเรียกที่เซี่ยมู่รุ่ยใช้เรียกพวกเจียงเว่ยกั๋วก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป

เดิมทีเซี่ยมู่รุ่ยคิดว่า มีหลายเรื่องที่เขาหลงลืมไปหมดแล้ว ภัตตาคารไท่เฟิงโหลวมีอยู่เพียงแค่ในช่วงยี่สิบปีแรกของชีวิตเขาเท่านั้น ช่วงเวลาเหล่านั้นมันช่างสวยงามเหลือเกิน เป็นช่วงเวลาที่มีสีสันสดใสเพียงไม่กี่ช่วงในชีวิตนี้ของเขา งดงามมากจนแทบจะเลือนราง

แต่ว่าพอเขาได้เห็นเจียงเว่ยกั๋วกับเจียงเว่ยหมิง ความทรงจำที่เขาคิดว่ามันเลือนรางไปแล้วเหล่านั้นก็พลันกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

ผู้คนที่อยู่ในยุคสมัยเดียวกับเขา ทั้งคนที่เขารัก และคนที่เขาเกลียด โดยพื้นฐานแล้วต่างก็ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินกันหมดแล้ว พญายมราชก็เริ่มส่งลูกสมุนมารับตัวเขาแล้ว แต่เขาก็ยังคงดื้อดึงที่จะอยู่ในโลกมนุษย์นี้ต่อไปไม่ยอมไปไหน ก่อนตายยังได้เจอสหายเก่า

คุ้มแล้ว!

“คุณแก่แล้วนะ” เจียงเว่ยกั๋วอุทานออกมา

“ผมก็ต้องแก่สิ ถ้าผมยังไม่แก่แถมยังไม่ตายอีก ก็คงจะกลายเป็นปีศาจแล้ว” เซี่ยมู่รุ่ยกล่าว พลางมองไปทางเจียงเฟิง “นั่นหลานชายตัวน้อยของคุณเหรอ?”

“ใช่ หลานชาย 4 คนของผมก็มีแค่เขานี่แหละที่ยังพอจะได้เรื่องได้ราวอยู่บ้าง” เจียงเว่ยกั๋วกล่าว

“ผมได้ดูการแข่งขันของเขาแล้ว เด็กดี เด็กดี” เซี่ยมู่รุ่ยในตอนนี้ไม่เหมือนชายชราอารมณ์ประหลาดที่จางกวงหังพูดถึงเลยสักนิด กลับเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่ที่ใจดีและน่าเคารพมากกว่า

“ภัตตาคารไท่เฟิงโหลว... จะเปิดเมื่อไหร่เหรอ?” เซี่ยมู่รุ่ยเอ่ยถาม ในแววตาเต็มไปด้วยประกาย

“ก็ช่วงนี้แหละ คุณต้องพยายามยื้อไว้ อย่าเพิ่งตายล่ะ ผมกับพี่สามยังรอคุณไปตัดริบบิ้นกับพวกเราอยู่นะ” เจียงเว่ยกั๋วกล่าว

เจียงเว่ยหมิงยิ้มออกมาอย่างจนใจ

“ผมจะยื้อไว้แน่ ต่อให้พญายมราชมาก็อย่าหวังว่าจะลากตัวผมไปได้!”

ผู้ดูแลถือการน้ำร้อนกลับเข้ามา ชงชาให้ทุกคนคนละถ้วย แล้วพูดกับเซี่ยมู่รุ่ยว่า “คุณเซี่ย ฉันไม่รบกวนคุณกับเพื่อนรำลึกความหลังแล้วนะคะ ฉันออกไปนั่งข้างนอกดีกว่า”

เซี่ยมู่รุ่ยพยักหน้า

จางกวงหังหั่นแอปเปิลที่ปอกเสร็จแล้วเป็นชิ้น ๆ ใส่ลงในชามแก้ว เดินไปหยิบไม้จิ้มฟันที่บนตู้ แล้วกล่าวว่า “อาจารย์ ผมไปล้างผลไม้นะครับ”

“ไปเถอะ เอาโถใบนี้ไปไว้ตรงนั้นด้วย เดี๋ยวเผื่อไปชนโดนเข้า” เซี่ยมู่รุ่ยกล่าว

“เดี๋ยวผมยกให้ครับ” เจียงเฟิงเดินไปหยิบโถ

“ติ๊ง ได้รับ [ความทรงจำส่วนหนึ่งของเซี่ยมู่รุ่ย]”

เอ๊ะ?

เจียงเฟิงเหลือบมองโถในมือเพิ่มอีกแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มีอยู่แวบหนึ่งที่เขานึกถึงโถเถ้ากระดูกที่หลิวซิ่วเจินกอดไว้ในอ้อมแขนที่เคยเห็นในความทรงจำ

วางโถลงบนตู้ ขยับเข้าไปข้างในอีกหน่อยจนมั่นใจว่าไม่มีความเสี่ยงที่จะตกลงมาแล้ว เจียงเฟิงก็กล่าวว่า “เดี๋ยวผมไปล้างผลไม้ด้วยครับ”

คุณปู่ทั้งสามท่านจะรำลึกความหลังกัน พวกเด็กรุ่นเล็กอย่างพวกเขาก็ไม่ควรรบกวนดีกว่า

จางกวงหังเพิ่งจะถือแอปเปิลออกไป ก็มีพี่สาวพยาบาลผู้กระตือรือร้นเดินเข้ามาถามเขาว่าอยากให้ช่วยล้างผลไม้ไหม โดยไม่สนใจเจียงเฟิงที่อยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกับเพื่อนไปล้างด้วยกันก็ได้” จางกวงหังกล่าว

พี่สาวพยาบาลกล่าวอย่างอ่อนหวานว่า “คุณจางนี่ช่างใส่ใจจริง ๆ เลยนะคะ ขนาดผลไม้ยังล้างเองด้วย!”

เจียงเฟิง: ???

แค่นี้ก็เรียกว่าใส่ใจแล้วเหรอ? ผมยังกินเองได้ด้วยนะ!

“จริงสิ เมื่อกี้ในโถสีดำใบนั่นมันใส่อะไรไว้เหรอ?” เจียงเฟิงแสร้งทำเป็นเอ่ยถามอย่างไม่ตั้งใจ

“เถ้ากระดูก”

เจียงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ผิดจากที่คาดไว้จริง ๆ ถามต่อว่า “ของใครเหรอ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน หลายปีมานี้อาจารย์เอาโถเถ้ากระดูกใบนั้นตั้งไว้ที่หัวเตียงมาโดยตลอด น่าจะเป็นของสหายเก่าที่สำคัญมากคนหนึ่ง”